Als ik niets mee maak heb ik niets te schrijven en als ik het druk heb kom ik niet aan schrijven toe. Het is een drukte van belang. Ik zal daarover binnenkort berichten, want jullie willen natuurlijk alles weten.
Het lijkt me wel wat om dichter te worden. Alleen vrees ik dat ik niet voldoende diepgang heb om die status te bereiken. Maar gedreven door slapeloosheid heb ik toch maar eens een poging gewaagd.
Slaap
De slaap werd weggeblazen
Zware adem, holle hoest
Zacht welt speeksel uit een mondhoek
Als een trage traan
Maar tranen wekken weemoed op
En kwijl slechts weerzin
Voeten willen wandelen
Zonder grond
Een been schudt redeloos
Gedachten dwarrelen
Los als blaadjes in de harde wind
Die de slaap verdreef
Het donker is halfduister
Door het schermpje van de wekkerradio
Die overbodig aanstaat want
Wie wakker is hoeft niet gewekt
Geen reden meer tot waken
Kom toch, zoete slaap
De cardioloog wilde graag een echo van mijn warm kloppend hart en ook had hij graag dat ik een test onderging op een stationair rijwiel. Teneinde deze beproevingen te ondergaan meldde ik mij vanmiddag in ziekenhuis Tjongerschans te Heerenveen. Ik was een kwartier te vroeg, maar mocht al meteen mee met een vriendelijke jonge vrouw die mij, met ontbloot bovenlijf, op een gereed staande bank verlangde. Zij bracht enkele plakkers met draden aan, waarna ze met een hard voorwerp een ferme deuk aanbracht in mijn vetlaag, teneinde signalen van mijn hart op te vangen. Na de meting mocht ik mij weer aankleden, in de wetenschap dat ik na vrij korte tijd hemd en t-shirt weer zou moeten uittrekken, maar half naakt in de wachtkamer gaan zitten leek me voor de overige wachtenden niet erg aangenaam, dus ik deed wat ik moest doen.
Al vrij snel werd ik opgehaald door alweer een vriendelijke jonge vrouw. Ook zij bracht plakkers met draden aan op mijn opnieuw ontblote tors, alsmede een manchet om de bloeddruk te meten, waarna ik het gereedstaande rijwiel mocht bestijgen. Het trappen ging aanvankelijk heel licht, maar de weerstand werd iedere minuut opgevoerd. Mij was uitdrukkelijk verzocht melding te maken van alles wat ik voelde en op een zeker moment bekende ik, happend naar lucht, dat ik me wat duizelig begon te voelen. Het leek de testdame vast geen prettig vooruitzicht mijn machtig lichaam te moeten opvangen en binnen 10 seconden stond een broeder uit een belendend vertrek naast me om te vragen hoe het ging. Al die tijd moest ik blijven fietsen, dat dan weer wel. De testmevrouw friste mijn voorhoofd en nek op met een nat gemaakte handdoek, het meisje van de echo stond ook opeens met een bezorgde blik in de kamer en binnen een minuut na mijn melding stond ook de cardioloog afwisselend naar mij en de monitor te kijken. En ik maar doortrappen, want dat moest! De cardioloog zag al snel dat ik nog niet onmiddellijk zou sterven en ging weer heen. Eindelijk werd de fietsweerstand verminderd, maar ik moest blijven fietsen, terwijl de metingen voortgingen.
Na nog een korte wachtperiode haalde de cardioloog mij op, belangstellend informerend of het alweer wat beter ging, hetgeen ik kon bevestigen. “Als u thuis oefent houdt u zeker wel eerder op”, vroeg hij. Dat gaf ik toe, er niet bij vermeldend dat het fietsen op de hometrainer er niet iedere dag van kwam. “Heel verstandig,” zei hij, “sporten is helemaal niet goed.” Ik was het roerend met hem eens.
Uit het bloedonderzoek was gebleken dat mijn bloedwaarde in orde was, evenals het cholesterolgehalte. Een iets verdikte hartspier leek geen probleem en in het algemeen viel het hem hard mee hoe ik er, drie jaar na onze vorige ontmoeting, aan toe was. Ik kreeg een recept mee voor een bêta-blokker en moet me over twee maanden weer melden.
Na de dood van onze vorige hondjes hadden we er steeds nog één over. Nu zijn we, voor het eerst in 22 jaar hondloos. Dat voelt onwennig. In het Fries betekent onwennich heimwee, maar heimwee hebben we niet. Beertje was oud en der dagen zat, we wisten al maanden dat het einde nabij was en natuurlijk is het moment van inslapen van zo'n beestje verdrietig, maar per saldo kun je zeggen dat onze gevoelens een mengeling zijn van weemoed en opluchting.
Dat neemt niet weg dat ik nog een keer of 27 per dag Beertje denk te zien vanuit mijn ooghoek en dat er van die vaste momenten zijn waarop het hondje een rol speelde en we ons even zeer bewust zijn van zijn afwezigheid. Dat zal de komende weken ook wel minder worden.
Beertje bracht een steeds groter deel van de tijd door op zijn favoriete slaapplek: de bank. We hebben die bank speciaal voor hem gehouden (tsja ...) maar nu willen we hem echt kwijt. Ik heb al getwitterd en hem op Marktplaats gezet, maar tot dusverre heeft niemand belangstelling getoond voor dit 17 jaar oude bankje dat altijd binnen gestaan heeft. Ik doe er nog maar een foto'tje bij. En ja: je hebt wel een knappe aanhanger nodig om het ding te vervoeren.
In het kader van mijn bewegingsprogramma wandelde ik vandaag in Ontwijk. Op enkele plaatsen lagen de paden onder water, zodat ik ontwijkend gedrag moest vertonen. Ik was blij dat ik de auto weer in het vizier kreeg.
Dat aan het leven van een hondje van 16 1/2 jaar een einde komt behoort natuurlijk tot het kleine leed in deze wereld, dat weet ik ook wel. Maar voor ons is het nu even het leed van de dag, dus we zijn vandaag wat meer bezig met ons kleine verdriet dan met het wereldleed, om van de eurocrisis maar niet eens te spreken.
En dan is het aardig om uit de social media omgeving meelevende berichtjes te krijgen, ook van mensen die ik nooit in de werkelijke wereld heb ontmoet. Bedankt!
Als je 's morgens weet dat je hondje des middags om half vier zal afreizen naar de eeuwige jachtvelden staat zo'n dag wel erg in het teken van het op handen zijnde afscheid. Ik heb nog maar wat foto's van Beertje gemaakt, want we hadden er nog maar 480, hem een keer of drie extra laten plassen en 18 keer geknuffeld, terwijl ik dat op andere dagen hooguit zes keer deed, kortom, 9 januari 2012 was Beer zijn dag. Zijn laatste om precies te zijn.
De dierenarts, een alleraardigste dame van Dierenartsencentrum Oosterwolde, waar onze hondjes al 17 jaar medische zorg kregen, kwam iets over half vier en begreep al snel dat ons verzoek Beertje te laten inslapen gegrond was. Na het eerste prikje viel hij in slaap en van de toediening van het ultieme slaapmiddel heeft hij niks meer gemerkt. En nee, we hielden het niet droog.
Nadat we ons harige vriendje ten grave hadden gedragen nam ik een Beerenburgje op de mooie herinneringen.
Het is al ruim zes jaar geleden dat wij onze cairnterrier Leentje moesten laten inslapen. Ze was bijna 14 jaar. De avond voorafgaande aan haar zachte dood heb ik haar bitterlijk beweend. Toen het verscheiden eenmaal daar was had ik klaarblijkelijk voldoende tranen vergoten, wat wel praktisch was met het oog op de terugreis van de dierenarts naar huis, want Hannie had het toen nogal te kwaad.
Zojuist heb ik onze cairnterrier Beertje zijn laatste avondplas laten doen. Morgen zal hij zijn laatste adempje uitblazen. Buurman Willem heeft vandaag zijn grafje gedolven. Beertje is 16 1/2 jaar, vrijwel doof, nagenoeg blind en het lopen gaat ook nauwelijks meer. Beertje is altijd een alleraardigst hondje geweest en hoe onzeker hij zich de laatste maanden ook voelde bleef hij dat. We zullen hem zeker missen, maar gek genoeg voel ik geen verdriet en al helemaal geen neiging tot schreien. Maar misschien wordt dat morgen nog anders als de teraardebestelling een feit is.
Vandaag maakte ik soep van een restant prei, een paar uien, enkele tenen knoflook, de nog bruikibare resten van tomaten die al waren begonnen met versterven en een bouillon gebaseerd op Glace d'Agneau, die mij tijdens de kerstboodschappen in de HANOS nogal krachtig was aanbevolen door Pieter Slagboom. De smaak van de soep was uiteindelijk wat onbestemd, maar dat lag niet aan de Glace d'Agneau, maar doordat ik alle ingrediënten na garing had geblenderd.
Eigenlijk had ik het willen hebben over het verschil van inzicht dat Hannie en ik af en toe hebben over de meest gewenste soepbereiding. We hebben het daarover eigenlijk alleen nadat ik soep heb gemaakt. Misschien kom ik later nog eens terug op dit onderwerp.
Ook had ik iets positiefs willen zeggen over de Glace d'Agneau (goed spul), maar op het LinkedIn profiel van eerder vermeldde Pieter zag ik dat hij bestuurslid is van "De NPV, een algemeen christelijke vereniging die zich vanuit patientenperspectief bezig houdt met de zorg voor het leven. De NPV gaat uit van Bijbelse waarden en normen. Het uitgangspunt is dat ieder mensenleven bescherming verdient, ongeacht de levensfase of de kwaliteit van het leven. Ongeboren of hoogbejaard, ziek of gezond: ieder mens mag er zijn."
Dat was wel even schrikken. Een harde verkoper, die niet aarzelde om producten die al in mijn winkelwagen lagen genadeloos af te doen als inferieur, maar in zijn vrije tijd beschermer van ongewenst leven van jong tot oud. Eerlijk is eerlijk: het was hem niet aan te zien.
Hoewel ik het geloof al lang heb afgezworen bezoek ik graag van tijd tot tijd een kathedraal. Dat doe ik niet in korte broek (nog even los van het feit dat ik mij nimmer in korte broek in het openbaar vertoon) en Hannie bedekt haar schouders, omdat men dat in kathedralen gaarne ziet. Toen wij een paar jaar geleden in Turkije een moskee bezochten moesten de schoenen uit. We hebben er ons niet tegen verzet. Geert Wilders maakt zich druk om het feit dat Beatrix en Maxima een hoofddoek droegen bij hun bezoek aan de moskee in Abu Dhabi. Maar zo bijzonder is het niet. Kijk maar:
Vanmorgen dronken wij koffie met onze hulp. Ze vertelde dat zij ergens werkte waar de man des huizes uitgebreid koffie ging zitten drinken, terwijl zij binnen zijn gezichtsveld haar mooie taak vervulde. Deze mensen hadden haar ook verzocht bij het afstoffen spulletjes niet op dezelfde plek terug te zetten, want anders konden ze niet zien of ze er al geweest was. Na haar te hebben aangeraden zo snel mogelijk een andere werkplek te zoeken maakte ik voor ons een tweede kopje koffie.
Na het vertrek van onze gasten hebben we ons nog enkele dagen kunnen redden met de kliekjes, maar vandaag moest ik toch echt weer boodschappen doen. Ik koos ervoor naar de C1000 in Jubbega te gaan, omdat het parkeren daar nooit een probleem oplevert en het assortiment in het algemeen voldoende is voor mijn dagelijkse verlangens, daarbij inbegrepen biologisch gehakt. Weliswaar geloof ik meer in het biologische gehakt van slagerij Nicolaï in Oosterwolde, maar ik kies niet altijd voor de extra kilometers. De Coöp in Donkerbroek is nog dichterbij, maar ik moet daar toch wat te vaak teleurstellingen incasseren omdat een vurig verlangd artikel niet beschikbaar blijkt te zijn. Bovendien is de glasbak te Donkerbroek ongeveer een kilometer verwijderd van de supermarkt, hetgeen wat mij betreft een extra bezwaar oplevert.
Bij de groenteafdeling besloot een vader met zijn zoontje eens uitgebreid te onderzoeken of een zak met drie paprika's (rood, oranje en geel) eerder in aanmerking kwam dan een losse rode en een groene paprika. Na ampele overweging besloot hij tot het laatste. Dat hij met kar en zoon mijn toegang tot de courgettes blokkeerde deerde hem niet, hoewel ik vrij krachtige non-verbale signalen uitzond dat ik stond te wachten tot hij zijn belangwekkende keuze had gemaakt. Toen hij eenmaal de paprika's zijner keuze aan zijn winkelwagen had toevertrouwd en ik al oprukte naar de door mij verlangde courgette, bleek zoonlief nog een groene paprika in zijn hand te hebben die moest worden teruggeplaatst. Geen wanklank kwam over mijn lippen, ik slaakte zelfs geen diepe zucht om lucht te geven aan mijn ergernis, maar pakte opgewekt een courgette en passeerde het tweetal ter hoogte van het brood.
Bij het zuivelvak stond een oude dame (mijn leeftijd ongeveer) te overwegen of zij nu eens halfvolle biologische melk zou nemen, de gewone halfvolle melk van Friesche Vlag of toch nog maar de goedkopere variant van C1000. Het werd de goedkopere variant van C1000. Deze mevrouw had ik graag willen adviseren over dergelijke kwesties thuis eens rustig na te denken en een standpunt in te nemen, maar ik liet dat na en plaatste een pak biologische halvolle melk in mijn kar.
Bij de kassa vroeg de alleraardigste caissière: "Hebt u nog vragen over de medicijnen?" Deze vraag had betrekking op de neusspray en de vitamine C. Ik dacht koortsachtig na over mogelijke vragen, maar kon er zo snel geen bedenken, dus daarmee kwam ze goed weg. Buiten bleek het inmiddels te regenen. Ik koos een route langs de Opsterlandsche Compagnonsvaart. Het water kwam nog niet tot het niveau van de weg, maar stond zeker een halve meter hoger dan normaal en door de harde wind vormden zich echte golven op het anders zo rustige water.
Thuis brandde de kachel en dat was maar goed ook.
Vanmiddag bakte ik 95 oliebollen. Gisteren maakte ik al een pan erwtensoep, waaraan we ons straks tegoed gaan doen. Een spelletje sjoelen behoort tot de mogelijkheden. En in ieder geval kijken we naar Youp van 't Hek. Als 2012 begint drinken sommigen alcoholvrije champagne (wat natuurlijk geen champagne is), terwijl anderen (waaronder ik) een eenvoudige Cava van de Hema naar binnen zullen klokken. De Duitse televisie zorgt voor het vuurwerk en tegen een uur of één is het al weer de hoogste tijd om te gaan slapen. Je merkt wel: dit wordt weer een spetterende oudejaarsavond.
Na de koffie zat Beertje opeens in de keuken onbeholpen om zich heen te kijken: hij was weer eens door zijn achterpootjes gezakt en kon niet meer op eigen kracht overeind komen. Ik tilde hem op en pas twee seconden daarna drong tot me door dat hij in zijn eigen waterbak had gezeten. Beertje had inmiddels zijn herworven mobiliteit ingezet om de houten vloer in de woonkamer eens flink te bevochtigen, zodat ik nog een tijdje in de weer mocht met de dweil. Na het avondeten deed hij hetzelfde kunstje nog een keer, maar Hannie was oplettender (en gewaarschuwd) zodat het oude diertje zijn overtollig vocht buiten kon verspreiden. Hij lijkt niet te lijden onder deze incidentjes.
Mijn kleinzoon Joost wordt vrijdag één jaar en op zijn verlanglijstje staat Duplo. Hij weet dat zelf niet, maar zijn oudere broertje Menno ziet erg uit naar het moment dat hij grotere bouwwerken kan maken dan tot dusverre het geval is, dus hij staat volledig achter deze keuze. Duplo is (evenals Lego) buitengewoon duur, maar ook buitengewoon duurzaam. Dat bracht mij op de schier briljante gedachte eens wat op Marktplaats rond te kijken, met als resultaat dat ik zojuist circa 300 Duplo blokken ophaalde in het nabijgelegen Donkerbroek, voor een kwart van de nieuwprijs.
Hoewel de vorige eigenaren een propere indruk maakten heb ik de blokjes toch maar even in bad gedaan en nu liggen ze te drogen. Afdrogen is namelijk niet mogelijk door alle holtes in de steentjes en mijn kortstondige poging de föhn in te zetten deed de blokjes door de keuken vliegen. Natuurlijke verdamping van het aanhangend water zal de klus moeten klaren en dat is voor vrijdag vast wel gelukt.
Gisteren moest ik met het openbaar vervoer naar Huissen, om aldaar de viering van de 94-ste verjaardag van Hannie's moeder bij te wonen. Na afloop van de feestelijkheden zou ik met Hannie terugrijden. Buurman Willem bood aan mij met onze Berlingo naar het station in Wolvega te rijden, welk aanbod ik gretig aanvaardde. Vlak voor we het staion bereikten begon het lampje van de bezinemeter te branden. Willem maakte zich enigszins bezorgd, maar ik verzekerde hem dat er nog zeker vijf liter in de tank aanwezig was, zodat hij zonder enig probleem thuis zou komen.
De werkelijkheid bleek anders: net buiten Wolvega begon de motor te sputteren. Willem had voldoende tegenwoordigheid van geest om de ventweg op te rijden, alwaar hij spoedig tot stilstand kwam. Zonder jas en zonder mobiele telefoon. Gelukkig wel in de nabijheid van een huis waar hij mocht bellen, waarbij een ander probleem zich aandiende: de nummers van zijn vrienden zaten in zijn mobiele telefoon en niet in zijn hoofd. Via de telefoongids werd toch een buurman gevonden die de Berlingo met Willem naar huis sleepte.
De Wegenwacht constateerde vanmorgen dat, ondanks de vijf liter diesel in de tank, slechts lucht in de brandstofleiding zat. Na een transfusie van nog eens vijf liter en langdurig handmatig pompen deed de motor het weer. Tijdig tanken is het devies. Als de tank bijna leeg is en de auto hangt wat achterover, bijvoorbeeld op een viaduct, kan de brandstofleiding leeg raken en dan lukt het de pomp niet meer om nieuwe brandstof aan te zuigen. En, zo vermeldde de wegenwachter achteloos: tot stilstand komen op de weg als gevolg van een lege tank levert een boete op van € 220,-.
Een eigen mening, dat lijkt me nou eindelijk wel eens wat. Een eigen mening, gebaseerd op kennis van de feiten en gecombineerd met een relevante overtuiging, die ik vervolgens zo goed kan uitleggen dat een ieder die aandachtig naar me heeft geluisterd zegt: dat is een uitstekende mening die je zojuist aan me hebt uitgelegd. Bedankt.
Jammer genoeg gaat het in mijn echte leven zo niet. Ik ben geabonneerd op de Volkskrant en lees in ieder geval de columns van Bert Wagendorp en Sheila Sitalsing (ik lees ook de columns van Sylvia Witteman en Ronald Giphart, maar dat is vooral ter verstrooiing).
Na lezing van de stukjes van Wagenborg en Sitalsing denk ik altijd: ja, zo zit het, dat vind ik nou ook. Nu zou ik van die columns uittreksels kunnen maken, die uit mijn hoofd leren en ze vervolgens als eigen mening ventileren als dat eens een keer zo uitkomt. Dat doe ik niet. Vooral uit gemakzucht, maar ook omdat mijn geheugen niet meer is wat het geweest is (waarbij ik er gemakshalve van uitga dat mijn herinnering dat ik vroeger een uitmuntend geheugen had nog wel klopt).
Op maandagochtend lees ik de stukjes van Bert Brussen en Thomas van der Dunk. Deze heren reageren op elkaar: de ene week begint de één, de week erna moet hij reageren. Ongeacht het onderwerp en wie er ook begint: na lezing van het eerste stukje knik ik instemmend, om na lezing van de contraire reactie te denken: ja, daar zit ook wel wat in.
Om de paar dagen neem ik kennis van Geen Stijl. Ik beschouw mij als een man van het politieke midden en zou het dus volstrekt oneens moeten zijn met Geen Stijl. Toch moet ik meestal grinniken bij lezing van de artikelen op die website. Slechts een enkele keer neem ik kennis van de reacties, maar daar ben ik in de regel gauw mee klaar, al was het maar omdat de meeste reaguurders anoniem de meest verschrikkelijke dingen opschrijven. En dat ook nog vaak in slecht Nederlands.
Via Twitter volg ik vele journalisten en politici, van uiteenlopende richtingen en partijen. Daarmee heb ik hetzelfde: binnen vijf minuten kan ik de redelijkheid inzien van zeven tegengestelde standpunten.
Het is niet zo dat ik met alle winden meewaai, er zijn wel degelijk onderwerpen waar ik een volstrekt eenduidige menig over heb. Zo vind ik bijvoorbeeld dat de Euro moet blijven, omdat ik in vreemde valuta altijd veel te grote fooien gaf. Ik geef toe: dat is ook maar een mening, maar wel de mijne.
De afgelopen week heeft Beertje, onze ruim 16-jarige Cairn-terrier, drie maal in huis geplast. Wij hebben hem aangeraden dat niet meer te doen, maar het had er alle schijn van dat hij dat niet begreep. We zullen dus beter moeten opletten, want hij geeft niet meer aan dat hij naar buiten wil, althans niet duidelijk.
Hij slaapt op de bank, waar hij zelf niet meer af kan komen en als het hem 's morgens te machtig wordt laat hij dat door middel van venijnige kefjes weten. Ik spring dan gehaast mijn bed uit, want een plas op de bank brengt wel erg veel reinigingswerk met zich, ook al ligt onder de plaid waarop hij ligt een zeiltje.
Als we des avonds naar buiten gaan doe ik hem de riem aan en fungeer ik als blindegeleideman. Het diertje ziet overdag al vrijwel niets meer, maar in het donker is hij stekeblind, met als gevolg dat hij tegen het hek aanloopt of gedecideerd het weiland in stapt. Hij reageert nog wel op het geluid van in de handen klappen, maar weet zelden uit welke richting dat geluid komt, zodat ik af en toe een sprintje moet inbouwen om hem weer in het goede spoor te krijgen.
Toch hebben we niet de indruk dat hij ongelukkig is. Hij eet met smaak, is gaag bereid zo nu en dan een koekje te accepteren en brengt het grootste deel van zijn tijd slapend door. We laten hem dus nog maar even leven en schroeven het verzorgingsniveau elke week een klein beetje op.
De hovenier is druk bezig met het neerhalen en snoeien van bomen. Dat betekent dat er een aanzienlijke hoeveelheid hout gereed gemaakt moet worden voor de houtkachel. Sommige stukken moeten bewerkt worden met de kettingzaag, andere met de kloofmachine. Als het je wel aardig lijkt daar eens een paar uur aan te besteden dan zal ik je graag belonen met een warme maaltijd.
Al enkele maanden speel ik met de gedachte mijn liedjes op DVD te zetten. En omdat het, in verband met mijn vrij realistische schatting van de verkoopcijfers, niks mag kosten zou ik dat allemaal zelf moeten doen, bij voorkeur in mijn eigen studio. Na iedere proefopname kom ik weer tot de conclusie dat mijn beeldvullende verschijning achter de piano meer afleidt van de tekst dan het boeiender maakt, dus ik heb nu besloten eerst van alle versjes maar eens een nette geluidsopname te maken. Daar maak ik dan CD's van. Ik hoop dat er, als ik het project heb afgerond, nog CD-spelers bestaan.
Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.
|
|