Maandag 23 Januari 2012 at 8:04 pm
Het lijkt me wel wat om dichter te worden. Alleen vrees ik dat ik niet voldoende diepgang heb om die status te bereiken. Maar gedreven door slapeloosheid heb ik toch maar eens een poging gewaagd.
Slaap
De slaap werd weggeblazen
Zware adem, holle hoest
Zacht welt speeksel uit een mondhoek
Als een trage traan
Maar tranen wekken weemoed op
En kwijl slechts weerzin
Voeten willen wandelen
Zonder grond
Een been schudt redeloos
Gedachten dwarrelen
Los als blaadjes in de harde wind
Die de slaap verdreef
Het donker is halfduister
Door het schermpje van de wekkerradio
Die overbodig aanstaat want
Wie wakker is hoeft niet gewekt
Geen reden meer tot waken
Kom toch, zoete slaap
Maandag 16 Januari 2012 at 10:07 pm
De cardioloog wilde graag een echo van mijn warm kloppend hart en ook had hij graag dat ik een test onderging op een stationair rijwiel. Teneinde deze beproevingen te ondergaan meldde ik mij vanmiddag in ziekenhuis Tjongerschans te Heerenveen. Ik was een kwartier te vroeg, maar mocht al meteen mee met een vriendelijke jonge vrouw die mij, met ontbloot bovenlijf, op een gereed staande bank verlangde. Zij bracht enkele plakkers met draden aan, waarna ze met een hard voorwerp een ferme deuk aanbracht in mijn vetlaag, teneinde signalen van mijn hart op te vangen. Na de meting mocht ik mij weer aankleden, in de wetenschap dat ik na vrij korte tijd hemd en t-shirt weer zou moeten uittrekken, maar half naakt in de wachtkamer gaan zitten leek me voor de overige wachtenden niet erg aangenaam, dus ik deed wat ik moest doen.
Al vrij snel werd ik opgehaald door alweer een vriendelijke jonge vrouw. Ook zij bracht plakkers met draden aan op mijn opnieuw ontblote tors, alsmede een manchet om de bloeddruk te meten, waarna ik het gereedstaande rijwiel mocht bestijgen. Het trappen ging aanvankelijk heel licht, maar de weerstand werd iedere minuut opgevoerd. Mij was uitdrukkelijk verzocht melding te maken van alles wat ik voelde en op een zeker moment bekende ik, happend naar lucht, dat ik me wat duizelig begon te voelen. Het leek de testdame vast geen prettig vooruitzicht mijn machtig lichaam te moeten opvangen en binnen 10 seconden stond een broeder uit een belendend vertrek naast me om te vragen hoe het ging. Al die tijd moest ik blijven fietsen, dat dan weer wel. De testmevrouw friste mijn voorhoofd en nek op met een nat gemaakte handdoek, het meisje van de echo stond ook opeens met een bezorgde blik in de kamer en binnen een minuut na mijn melding stond ook de cardioloog afwisselend naar mij en de monitor te kijken. En ik maar doortrappen, want dat moest! De cardioloog zag al snel dat ik nog niet onmiddellijk zou sterven en ging weer heen. Eindelijk werd de fietsweerstand verminderd, maar ik moest blijven fietsen, terwijl de metingen voortgingen.
Na nog een korte wachtperiode haalde de cardioloog mij op, belangstellend informerend of het alweer wat beter ging, hetgeen ik kon bevestigen. “Als u thuis oefent houdt u zeker wel eerder op”, vroeg hij. Dat gaf ik toe, er niet bij vermeldend dat het fietsen op de hometrainer er niet iedere dag van kwam. “Heel verstandig,” zei hij, “sporten is helemaal niet goed.” Ik was het roerend met hem eens.
Uit het bloedonderzoek was gebleken dat mijn bloedwaarde in orde was, evenals het cholesterolgehalte. Een iets verdikte hartspier leek geen probleem en in het algemeen viel het hem hard mee hoe ik er, drie jaar na onze vorige ontmoeting, aan toe was. Ik kreeg een recept mee voor een bêta-blokker en moet me over twee maanden weer melden.
Zaterdag 14 Januari 2012 at 7:25 pm
Na de dood van onze vorige hondjes hadden we er steeds nog één over. Nu zijn we, voor het eerst in 22 jaar hondloos. Dat voelt onwennig. In het Fries betekent onwennich heimwee, maar heimwee hebben we niet. Beertje was oud en der dagen zat, we wisten al maanden dat het einde nabij was en natuurlijk is het moment van inslapen van zo'n beestje verdrietig, maar per saldo kun je zeggen dat onze gevoelens een mengeling zijn van weemoed en opluchting.
Dat neemt niet weg dat ik nog een keer of 27 per dag Beertje denk te zien vanuit mijn ooghoek en dat er van die vaste momenten zijn waarop het hondje een rol speelde en we ons even zeer bewust zijn van zijn afwezigheid. Dat zal de komende weken ook wel minder worden.
Beertje bracht een steeds groter deel van de tijd door op zijn favoriete slaapplek: de bank. We hebben die bank speciaal voor hem gehouden (tsja ...) maar nu willen we hem echt kwijt. Ik heb al getwitterd en hem op Marktplaats gezet, maar tot dusverre heeft niemand belangstelling getoond voor dit 17 jaar oude bankje dat altijd binnen gestaan heeft. Ik doe er nog maar een foto'tje bij. En ja: je hebt wel een knappe aanhanger nodig om het ding te vervoeren.
Dinsdag 10 Januari 2012 at 3:22 pm
In het kader van mijn bewegingsprogramma wandelde ik vandaag in Ontwijk. Op enkele plaatsen lagen de paden onder water, zodat ik ontwijkend gedrag moest vertonen. Ik was blij dat ik de auto weer in het vizier kreeg.
Maandag 09 Januari 2012 at 8:49 pm
Dat aan het leven van een hondje van 16 1/2 jaar een einde komt behoort natuurlijk tot het kleine leed in deze wereld, dat weet ik ook wel. Maar voor ons is het nu even het leed van de dag, dus we zijn vandaag wat meer bezig met ons kleine verdriet dan met het wereldleed, om van de eurocrisis maar niet eens te spreken.
En dan is het aardig om uit de social media omgeving meelevende berichtjes te krijgen, ook van mensen die ik nooit in de werkelijke wereld heb ontmoet. Bedankt!
Maandag 09 Januari 2012 at 4:30 pm
Als je 's morgens weet dat je hondje des middags om half vier zal afreizen naar de eeuwige jachtvelden staat zo'n dag wel erg in het teken van het op handen zijnde afscheid. Ik heb nog maar wat foto's van Beertje gemaakt, want we hadden er nog maar 480, hem een keer of drie extra laten plassen en 18 keer geknuffeld, terwijl ik dat op andere dagen hooguit zes keer deed, kortom, 9 januari 2012 was Beer zijn dag. Zijn laatste om precies te zijn.
De dierenarts, een alleraardigste dame van Dierenartsencentrum Oosterwolde, waar onze hondjes al 17 jaar medische zorg kregen, kwam iets over half vier en begreep al snel dat ons verzoek Beertje te laten inslapen gegrond was. Na het eerste prikje viel hij in slaap en van de toediening van het ultieme slaapmiddel heeft hij niks meer gemerkt. En nee, we hielden het niet droog.
Nadat we ons harige vriendje ten grave hadden gedragen nam ik een Beerenburgje op de mooie herinneringen.
Zondag 08 Januari 2012 at 11:58 pm
Het is al ruim zes jaar geleden dat wij onze cairnterrier Leentje moesten laten inslapen. Ze was bijna 14 jaar. De avond voorafgaande aan haar zachte dood heb ik haar bitterlijk beweend. Toen het verscheiden eenmaal daar was had ik klaarblijkelijk voldoende tranen vergoten, wat wel praktisch was met het oog op de terugreis van de dierenarts naar huis, want Hannie had het toen nogal te kwaad.
Zojuist heb ik onze cairnterrier Beertje zijn laatste avondplas laten doen. Morgen zal hij zijn laatste adempje uitblazen. Buurman Willem heeft vandaag zijn grafje gedolven. Beertje is 16 1/2 jaar, vrijwel doof, nagenoeg blind en het lopen gaat ook nauwelijks meer. Beertje is altijd een alleraardigst hondje geweest en hoe onzeker hij zich de laatste maanden ook voelde bleef hij dat. We zullen hem zeker missen, maar gek genoeg voel ik geen verdriet en al helemaal geen neiging tot schreien. Maar misschien wordt dat morgen nog anders als de teraardebestelling een feit is.
Zondag 08 Januari 2012 at 7:48 pm
Vandaag maakte ik soep van een restant prei, een paar uien, enkele tenen knoflook, de nog bruikibare resten van tomaten die al waren begonnen met versterven en een bouillon gebaseerd op Glace d'Agneau, die mij tijdens de kerstboodschappen in de HANOS nogal krachtig was aanbevolen door Pieter Slagboom. De smaak van de soep was uiteindelijk wat onbestemd, maar dat lag niet aan de Glace d'Agneau, maar doordat ik alle ingrediënten na garing had geblenderd.
Eigenlijk had ik het willen hebben over het verschil van inzicht dat Hannie en ik af en toe hebben over de meest gewenste soepbereiding. We hebben het daarover eigenlijk alleen nadat ik soep heb gemaakt. Misschien kom ik later nog eens terug op dit onderwerp.
Ook had ik iets positiefs willen zeggen over de Glace d'Agneau (goed spul), maar op het LinkedIn profiel van eerder vermeldde Pieter zag ik dat hij bestuurslid is van "De NPV, een algemeen christelijke vereniging die zich vanuit patientenperspectief bezig houdt met de zorg voor het leven. De NPV gaat uit van Bijbelse waarden en normen. Het uitgangspunt is dat ieder mensenleven bescherming verdient, ongeacht de levensfase of de kwaliteit van het leven. Ongeboren of hoogbejaard, ziek of gezond: ieder mens mag er zijn."
Dat was wel even schrikken. Een harde verkoper, die niet aarzelde om producten die al in mijn winkelwagen lagen genadeloos af te doen als inferieur, maar in zijn vrije tijd beschermer van ongewenst leven van jong tot oud. Eerlijk is eerlijk: het was hem niet aan te zien.
Zondag 08 Januari 2012 at 3:57 pm
Hoewel ik het geloof al lang heb afgezworen bezoek ik graag van tijd tot tijd een kathedraal. Dat doe ik niet in korte broek (nog even los van het feit dat ik mij nimmer in korte broek in het openbaar vertoon) en Hannie bedekt haar schouders, omdat men dat in kathedralen gaarne ziet. Toen wij een paar jaar geleden in Turkije een moskee bezochten moesten de schoenen uit. We hebben er ons niet tegen verzet. Geert Wilders maakt zich druk om het feit dat Beatrix en Maxima een hoofddoek droegen bij hun bezoek aan de moskee in Abu Dhabi. Maar zo bijzonder is het niet. Kijk maar:
Vrijdag 06 Januari 2012 at 1:24 pm
Vanmorgen dronken wij koffie met onze hulp. Ze vertelde dat zij ergens werkte waar de man des huizes uitgebreid koffie ging zitten drinken, terwijl zij binnen zijn gezichtsveld haar mooie taak vervulde. Deze mensen hadden haar ook verzocht bij het afstoffen spulletjes niet op dezelfde plek terug te zetten, want anders konden ze niet zien of ze er al geweest was. Na haar te hebben aangeraden zo snel mogelijk een andere werkplek te zoeken maakte ik voor ons een tweede kopje koffie.
Donderdag 05 Januari 2012 at 8:01 pm
Na het vertrek van onze gasten hebben we ons nog enkele dagen kunnen redden met de kliekjes, maar vandaag moest ik toch echt weer boodschappen doen. Ik koos ervoor naar de C1000 in Jubbega te gaan, omdat het parkeren daar nooit een probleem oplevert en het assortiment in het algemeen voldoende is voor mijn dagelijkse verlangens, daarbij inbegrepen biologisch gehakt. Weliswaar geloof ik meer in het biologische gehakt van slagerij Nicolaï in Oosterwolde, maar ik kies niet altijd voor de extra kilometers. De Coöp in Donkerbroek is nog dichterbij, maar ik moet daar toch wat te vaak teleurstellingen incasseren omdat een vurig verlangd artikel niet beschikbaar blijkt te zijn. Bovendien is de glasbak te Donkerbroek ongeveer een kilometer verwijderd van de supermarkt, hetgeen wat mij betreft een extra bezwaar oplevert.
Bij de groenteafdeling besloot een vader met zijn zoontje eens uitgebreid te onderzoeken of een zak met drie paprika's (rood, oranje en geel) eerder in aanmerking kwam dan een losse rode en een groene paprika. Na ampele overweging besloot hij tot het laatste. Dat hij met kar en zoon mijn toegang tot de courgettes blokkeerde deerde hem niet, hoewel ik vrij krachtige non-verbale signalen uitzond dat ik stond te wachten tot hij zijn belangwekkende keuze had gemaakt. Toen hij eenmaal de paprika's zijner keuze aan zijn winkelwagen had toevertrouwd en ik al oprukte naar de door mij verlangde courgette, bleek zoonlief nog een groene paprika in zijn hand te hebben die moest worden teruggeplaatst. Geen wanklank kwam over mijn lippen, ik slaakte zelfs geen diepe zucht om lucht te geven aan mijn ergernis, maar pakte opgewekt een courgette en passeerde het tweetal ter hoogte van het brood.
Bij het zuivelvak stond een oude dame (mijn leeftijd ongeveer) te overwegen of zij nu eens halfvolle biologische melk zou nemen, de gewone halfvolle melk van Friesche Vlag of toch nog maar de goedkopere variant van C1000. Het werd de goedkopere variant van C1000. Deze mevrouw had ik graag willen adviseren over dergelijke kwesties thuis eens rustig na te denken en een standpunt in te nemen, maar ik liet dat na en plaatste een pak biologische halvolle melk in mijn kar.
Bij de kassa vroeg de alleraardigste caissière: "Hebt u nog vragen over de medicijnen?" Deze vraag had betrekking op de neusspray en de vitamine C. Ik dacht koortsachtig na over mogelijke vragen, maar kon er zo snel geen bedenken, dus daarmee kwam ze goed weg. Buiten bleek het inmiddels te regenen. Ik koos een route langs de Opsterlandsche Compagnonsvaart. Het water kwam nog niet tot het niveau van de weg, maar stond zeker een halve meter hoger dan normaal en door de harde wind vormden zich echte golven op het anders zo rustige water.
Thuis brandde de kachel en dat was maar goed ook.
