« Kurhaus | Home | Een jonge middelvinge… »

Ik mis de hoogte

Een week of vier geleden meldden wij ons aan als aspirant-lid van het Toonkunstkoor Heerenveen. We mochten meteen mee repeteren, maar moesten wel na enige tijd een test afleggen om te bewijzen dat wij goed genoeg konden zingen. Aanvankelijk maakte ik me daar niet zo bezorgd om. Hannie is een zeer goede sopraan, ze oefent dagelijks, heeft zangles en is voor ieder koor een aanwinst. En ik beschik over een diepe bas, waaromtrent ik veel hartelijke mededelingen heb mogen incasseren.

Nu is het eerstvolgende concert van het koor al op 9 januari a.s. en de stukken die op het programma staan zijn van een ander niveau dan de liedjes die wij tot dusverre in andere koren hebben gezongen. Over het in betrekkelijk korte tijd instuderen van vele nootjes maakte ik me nog niet zo heel druk, maar het feit dat vooral de heer Mozart baspartijen had geschreven waarbij de hoge F regelmatig voorkwam baarde me wel zorgen. Ik kan namelijk wel heel laag zingen, lager dan de meeste bassen die ik in koren heb meegemaakt, maar bij de hoge C doet mijn stem het alleen nog maar als het hard mag. En daarboven is het gebeurd.

De afgelopen nacht droomde ik dat ik werd afgewezen en ik had dan ook weinig zin vanavond naar de repetitie af te reizen, want na afloop zouden wij voor de dirigente en enkele bestuursleden moeten laten horen wat we er van terecht brachten. Tijdens de repetitie had ik al gemerkt dat alle andere bassen probleemloos ook de hoge noten zongen. Hannie liet mij voorgaan, omdat zij wist dat ik anders waarschijnlijk van angst merkwaardig gedrag zou gaan vertonen. Ik zette mijn beste beentje voor en tot de C ging dat heel behoorlijk, maar de voor mij onbereikbare hoogte bleek toch een onoverkomelijk probleem. In vriendelijke bewoordingen kreeg ik het advies zangles te nemen om de kopstem te ontwikkelen en het dan over een half jaar nog eens te komen proberen. Hannie was (uiteraard) hartelijk welkom, maar zij heeft geen zin om alleen te gaan, dus het koor zal het voorlopig ook zonder haar moeten blijven doen.

Ik ga dus zangles nemen, want ik ben wel benieuwd of het mogelijk is om op mijn leeftijd het zangbereik nog te vergroten. Daar kan ik bij het vertolken van mijn eigen liedjes in ieder geval plezier van hebben en als het lukt kan ik ook mijn volgende versjes wat spannender maken. En of we dan een nieuwe poging gaan doen om door te dringen tot de gelederen van dit mooie, grote koor zien we dan wel weer. We gaan wel op 9 januari naar het concert. Zonder stress, dat is ook wel weer prettig. En we hoeven in deze drukke decembermaand niet elke dag keihard te oefenen om de (behoorlijk moeilijke) partijen in te studeren. Dus ook dit nadeel heeft voordelen.

Geen reacties