In ons Turkse hotel was een fotograaf actief. Steeds als we naar de eetzaal liepen moesten we hem passeren, bij welke gelegenheid hij ons aanbood een foto te maken die we dan later, want zo was hij ook wel weer, zouden kunnen kopen. Nou hoeven wij niet zo nodig samen op de foto, want mijn oma zij altijd: "Samen op een prentje maakt aan de liefde gauw een endje" en ik neem liever geen onnodige risico's. De fotograaf had evenwel een vriend (of vriendin, daar wil ik even af wezen), met wie ik maar al te graag - en speciaal voor jullie - op de foto wilde.
Tussen mensen kunnen vele hindernissen de liefde in de weg staan. Deze Turkse honden laten zien dat, als de gevoelens maar diep en oprecht zijn, er altijd een oplossing te vinden is.
Voordat we aan boord gingen van de vliegmachine die ons naar Antalya zou brengen had ik enkele toiletbezoeken op Schiphol achter me, in de hoop dat ik gedurende de vier uur durende vlucht niet naar het kleine vliegtuig wc’tje zou hoeven. Die hoop bleek ijdel. Het naar beneden doen van de broek in de beperkte ruimte was een hele opgaaf, maar geholpen door de krachtige aandrang lukte het tijdig. Eenmaal gezeten op het brilletje moest ik mijn hoofd goed bij mijn onderlichaam houden en kiezen in welke volgorde ik mij wenste te ontlasten. Tegelijkertijd plassen en het doen van de grote bah zou zonder twijfel leiden tot smerige randverschijnselen, omdat de beide uitgangen niet samen in het potje pasten. Door uiterste concentratie slaagde ik er in niet te morsen.
Details omtrent mijn reiniging bespaar ik je, maar ik wil wel verklappen dat ik twee maal mijn rechter elleboog geniepig stiet aan de zijwand. Omdat bukken bij gesloten deur niet mogelijk was, moest ik een soort hurkbeweging maken om onderbroek en pantalon te pakken te krijgen, want het leek mij gewenst de toiletruimte geheel gekleed te verlaten, ook al omdat achter de deur enkele stewardessen stonden te beraadslagen. Over de wc in het hotel niets dan lof, maar daarover later meer.
Sides bestaat voor een aanzienlijk deel uit restanten van een ver voorbije tijd. In het nieuwe deel houdt men zich in hoofdzaak bezig met pogingen gouden voorwerpen en namaak horloges te verkopen aan toeristen. En dan zijn er nog enkel horecagelegenheden. In één ervan, Aphrodite geheten, streken Hannie en ik neer voor een kopje Illy en een klein lunchhapje. We hadden nog ruim een half uur voor de bus zou vertrekken, dus dat moest makkelijk kunnen. Hannie koos een cheeseburger en ik kon de verleiding niet weerstaan gebakken inktvisringen te bestellen.
Na een kwartier deelde ik de bediende mee dat wij een bus te halen hadden, zodat enige haast geboden was. En binnen vijf minuten werd de bestelling afgeleverd. Hannie wist niet dat een cheeseburger bestond uit een hamburger met een plak kaas er op, zodat ze de toch al schaarse tijd moest besteden aan het schrapen van de kaas van de ongewenste plak gehakt. Ze schrokte het halve broodje naar binnen en zette koers naar de bus om het gezelschap te melden dat ik er aan zou komen. Inmiddels had ik mij krachtig aan het verorberen der inktvisringen gewijd, zodat ik kort na Hannie’s vertrek kon opstaan om af te rekenen.
De dienstdoende kassier rondde het te betalen bedrag achteloos af op 20 euro, maar om der tijdswille liet ik dat lopen. Ik overhandigde hem een biljet van 50 euro, waarop hij mij twee bankbiljetten toestak en begon met afscheid nemen. Het bovenste biljet was er één van 5 euro, daaronder veronderstelde ik 20 euro, dus ik stelde mijn vertrek nog even uit om het stapeltje muntgeld in ontvangst te nemen dat samen nog eens 5 euro waard was. Opgelucht dat ik niet in deze truc getuind was liet ik nog een euro achter en spoedde mij buswaarts. Na een minuut verscheen voor mijn geestesoog de blik die de kassier mij had toegeworpen toen hij me de bankiljetten overhandigde. Die blik was onderzoekend geweest, dat zag ik nu duidelijk. Tuint hij er in, stond onmiskenbaar te lezen op de, bij nader inzien afzichtelijke en onbetrouwbare tronie van deze weerzinwekkende Turk. Ik pakte mijn portemonnaie om te constateren dat ik niet 25 maar 15 euro had teruggekregen. Ik was als het ware genaaid waar ik bij stond. Teruggaan kon niet meer, want ik was al bijna 10 minuten te laat en de weg naar de vertrekplaats was nog lang en steil. Uitgeput bereikte ik mijn reisgenoten, die mijn verontschuldigingen accepteerden en begaan waren met mijn betreurenswaardige onnozelheid. Turkije komt, als het aan mij ligt, niet in de EU
Toen Hannie vanmorgen in haar Suzuki Swift wegreed om een paar dagen te gaan mantelzorgen zag ik dat de linker achterband weer een beetje was leeggelopen. Ik kon haar nog terugwenken en blies de band met de compressor op tot de vereiste spanning. Pas toen zag ik dat de rechter voorband helemaal plat was. We brachten de tassen over naar de Berlingo opdat Hannie op het afgesproken tijdstip bij haar moeder zou zijn.
De Wegenwacht (woonplaatsservice is erg gemakkelijk) was er binnen drie kwartier en hij deed langer over het opdrinken van de koffie dan over het verwisselen van de wielen. Vervolgens reed ik naar de garage in Heerenveen om de lekke band te laten plakken en de langzaam leeglopende band te laten controleren. Bij de laatste band bleek het ventiel iets steviger aangedraaid te moeten worden, dus dat probleem zou verholpen moeten zijn. De platte band bleek echter niet lek te zijn. Een raadsel dus. Morgenochtend maar weer eens kijken hoe de band er dan bij staat.
Zoals ik vast wel eens heb laten doorschemeren heb ik een gruwelijke hekel aan kou en sneeuw. Mijn kleinzoon Menno evenwel vindt het allemaal best leuk.
Al jaren koop en verkoop ik artikelen via Marktplaats. Meestal gaat de betaling gewoon via de bank, omdat vaak al snel duidelijk is dat de wederpartij een gewone nette burger is als ikzelf. Bij mijn laatste transactie kwam ik in contact met Maikelh87@msn.com, die vooruitbetaling verlangde omdat hij mij niet vertrouwde. Onder het motto "zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten" besloot ik af te zien van de transactie, tenzij hij betaling via PayPal zou accepteren. Ik meende namelijk dat ik mijn geld terug zou krijgen als levering van de zaak uitbleef. Als je geld ontvangt via PayPal gaat daar provisie af. Dat begrijp ik en dat kan ik billijken, maar ik had verwacht daar als koper een zekere garantie voor terug te krijgen. Zo is dat dus niet, zoals blijkt uit het volgende antwoord van PayPal. Je hebt er dus eigenlijk helemaal niks aan als het een keer mis loopt. Die 40 euro kom ik wel overheen, maar ik ben zeer teleurgesteld in PayPal.
"We hebben in uw voordeel besloten maar kunnen geen terugbetaling incasseren van de rekening van de verkoper. Zoals vermeld in de gebruikersovereenkomst van PayPal kunnen terugbetalingen in verband met een klacht van een koper niet worden gegarandeerd.
Wij zullen alles in het werk stellen om het desbetreffende bedrag te incasseren indien dit in de toekomst op de rekening van de verkoper beschikbaar komt. Tot de mogelijke acties behoren een waarschuwing, een tijdelijke beperking en het sluiten van de rekening. PayPal hanteert een aantal factoren om vast te stellen wanneer actie wordt ondernomen, waaronder klachten van leden. Vanwege wetgeving omtrent gegevensbescherming kunnen wij geen informatie over dergelijke acties verstrekken. Ons beleid is erop gericht uw veiligheid te beschermen wanneer u PayPal gebruikt."
Eind april word ik 65 jaar. Ik heb besloten die, toch wel bijzondere verjaardag te vieren in Rome. Natuurlijk gaat Hannie mee, evenals zwager G. en schoonzus R. Waarom Rome? Ach, het had ook Schiermonnikoog kunnen zijn, maar daar ben ik al vaker geweest en in Rome nog nooit. Dus.
Een klein probleem is dat er in Rome circa 3.475 hotels zijn, die er op internet allemaal zeer aantrekkelijk uitzien. Daarom hoop ik langs deze, mij overigens sympathieke weg, op een persoonlijke aanbeveling: wie kent uit eigen ervaring een aangenaam en niet al te duur hotel in Rome?
Nico Dijkshoorn mag eens per week De Wereld Draait Door nog eens extra opleuken met het voorlezen van stukjes tekst die hij zat te verzinnen terwijl Matthijs van Nieuwkerk zich bezig hield met de gasten. Na afloop van ieder stukje kijkt Nico glunderend om zich heen, om te controleren of iedereen het wel net zo leuk vond als hij zelf. En hoewel hij mij niet kan zien vind ik het meestal wel bijna net zo leuk als hij zelf. Maar wat ik niet begrijp is dat hij die stukjes "gedichten" noemt. Ik zal niet beweren dat gedichten altijd moeten rijmen, maar er moet toch wel iets in zitten dat aan poëzie doet denken. En bij de stukjes van Nico Dijkshoorn moet ik nooit, maar dan ook echt helemaal nooit aan poëzie denken.
Ik heb de vraag ook al eens via Twitter aan Nico Dijkshoorn zelf gesteld, maar daar geen reactie op gekregen. Misschien weet iemand van jullie het.
Bijna drie weken verbleef mijn 92-jarige schoonmoeder bij ons. Zeer tot haar verdriet heeft ze nogal wat hulp nodig, die door Hannie en haar zus liefdevol en geduldig werd gegeven. Mijn bijdrage bestond in hoofdzaak uit het aanvaarden van de situatie, hetgeen met mijn egoïstische natuur nog een hele opgaaf was. Vandaag vertrok ze met schoonzus en zwager naar haar eigen huis. In samenspraak met de thuiszorg zal bepaald worden op welke manier zij toch nog min of meer zelfstandig kan blijven wonen, om haar het verzorgingshuis te besparen. Het heeft er alle schijn van dat ik de komende maanden regelmatig in de gelegenheid gesteld zal worden aan mijn karakter te werken, terwijl haar nazaten de echte mantelzorg verlenen. Zonder morren, dus wat zal ik zeuren ...
In ons Turkse hotel was een fotograaf actief. Steeds als we naar de eetzaal liepen moesten we hem passeren, bij welke gelegenheid hij ons aanbood een foto te maken die we dan later, want zo was hij ook wel weer, zouden kunnen kopen. Nou hoeven wij niet zo nodig samen op de foto, want mijn oma zij altijd: "Samen op een prentje maakt aan de liefde gauw een endje" en ik neem liever geen onnodige risico's. De fotograaf had evenwel een vriend (of vriendin, daar wil ik even af wezen), met wie ik maar al te graag - en speciaal voor jullie - op de foto wilde.
Voordat we aan boord gingen van de vliegmachine die ons naar Antalya zou brengen had ik enkele toiletbezoeken op Schiphol achter me, in de hoop dat ik gedurende de vier uur durende vlucht niet naar het kleine vliegtuig wc’tje zou hoeven. Die hoop bleek ijdel. Het naar beneden doen van de broek in de beperkte ruimte was een hele opgaaf, maar geholpen door de krachtige aandrang lukte het tijdig. Eenmaal gezeten op het brilletje moest ik mijn hoofd goed bij mijn onderlichaam houden en kiezen in welke volgorde ik mij wenste te ontlasten. Tegelijkertijd plassen en het doen van de grote bah zou zonder twijfel leiden tot smerige randverschijnselen, omdat de beide uitgangen niet samen in het potje pasten. Door uiterste concentratie slaagde ik er in niet te morsen.
Details omtrent mijn reiniging bespaar ik je, maar ik wil wel verklappen dat ik twee maal mijn rechter elleboog geniepig stiet aan de zijwand. Omdat bukken bij gesloten deur niet mogelijk was, moest ik een soort hurkbeweging maken om onderbroek en pantalon te pakken te krijgen, want het leek mij gewenst de toiletruimte geheel gekleed te verlaten, ook al omdat achter de deur enkele stewardessen stonden te beraadslagen. Over de wc in het hotel niets dan lof, maar daarover later meer.
Sides bestaat voor een aanzienlijk deel uit restanten van een ver voorbije tijd. In het nieuwe deel houdt men zich in hoofdzaak bezig met pogingen gouden voorwerpen en namaak horloges te verkopen aan toeristen. En dan zijn er nog enkel horecagelegenheden. In één ervan, Aphrodite geheten, streken Hannie en ik neer voor een kopje Illy en een klein lunchhapje. We hadden nog ruim een half uur voor de bus zou vertrekken, dus dat moest makkelijk kunnen. Hannie koos een cheeseburger en ik kon de verleiding niet weerstaan gebakken inktvisringen te bestellen.
Na een kwartier deelde ik de bediende mee dat wij een bus te halen hadden, zodat enige haast geboden was. En binnen vijf minuten werd de bestelling afgeleverd. Hannie wist niet dat een cheeseburger bestond uit een hamburger met een plak kaas er op, zodat ze de toch al schaarse tijd moest besteden aan het schrapen van de kaas van de ongewenste plak gehakt. Ze schrokte het halve broodje naar binnen en zette koers naar de bus om het gezelschap te melden dat ik er aan zou komen. Inmiddels had ik mij krachtig aan het verorberen der inktvisringen gewijd, zodat ik kort na Hannie’s vertrek kon opstaan om af te rekenen.
De dienstdoende kassier rondde het te betalen bedrag achteloos af op 20 euro, maar om der tijdswille liet ik dat lopen. Ik overhandigde hem een biljet van 50 euro, waarop hij mij twee bankbiljetten toestak en begon met afscheid nemen. Het bovenste biljet was er één van 5 euro, daaronder veronderstelde ik 20 euro, dus ik stelde mijn vertrek nog even uit om het stapeltje muntgeld in ontvangst te nemen dat samen nog eens 5 euro waard was. Opgelucht dat ik niet in deze truc getuind was liet ik nog een euro achter en spoedde mij buswaarts. Na een minuut verscheen voor mijn geestesoog de blik die de kassier mij had toegeworpen toen hij me de bankiljetten overhandigde. Die blik was onderzoekend geweest, dat zag ik nu duidelijk. Tuint hij er in, stond onmiskenbaar te lezen op de, bij nader inzien afzichtelijke en onbetrouwbare tronie van deze weerzinwekkende Turk. Ik pakte mijn portemonnaie om te constateren dat ik niet 25 maar 15 euro had teruggekregen. Ik was als het ware genaaid waar ik bij stond. Teruggaan kon niet meer, want ik was al bijna 10 minuten te laat en de weg naar de vertrekplaats was nog lang en steil. Uitgeput bereikte ik mijn reisgenoten, die mijn verontschuldigingen accepteerden en begaan waren met mijn betreurenswaardige onnozelheid. Turkije komt, als het aan mij ligt, niet in de EU
Toen Hannie vanmorgen in haar Suzuki Swift wegreed om een paar dagen te gaan mantelzorgen zag ik dat de linker achterband weer een beetje was leeggelopen. Ik kon haar nog terugwenken en blies de band met de compressor op tot de vereiste spanning. Pas toen zag ik dat de rechter voorband helemaal plat was. We brachten de tassen over naar de Berlingo opdat Hannie op het afgesproken tijdstip bij haar moeder zou zijn.
De Wegenwacht (woonplaatsservice is erg gemakkelijk) was er binnen drie kwartier en hij deed langer over het opdrinken van de koffie dan over het verwisselen van de wielen. Vervolgens reed ik naar de garage in Heerenveen om de lekke band te laten plakken en de langzaam leeglopende band te laten controleren. Bij de laatste band bleek het ventiel iets steviger aangedraaid te moeten worden, dus dat probleem zou verholpen moeten zijn. De platte band bleek echter niet lek te zijn. Een raadsel dus. Morgenochtend maar weer eens kijken hoe de band er dan bij staat.
Zoals ik vast wel eens heb laten doorschemeren heb ik een gruwelijke hekel aan kou en sneeuw. Mijn kleinzoon Menno evenwel vindt het allemaal best leuk.
Al jaren koop en verkoop ik artikelen via Marktplaats. Meestal gaat de betaling gewoon via de bank, omdat vaak al snel duidelijk is dat de wederpartij een gewone nette burger is als ikzelf. Bij mijn laatste transactie kwam ik in contact met Maikelh87@msn.com, die vooruitbetaling verlangde omdat hij mij niet vertrouwde. Onder het motto "zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten" besloot ik af te zien van de transactie, tenzij hij betaling via PayPal zou accepteren. Ik meende namelijk dat ik mijn geld terug zou krijgen als levering van de zaak uitbleef. Als je geld ontvangt via PayPal gaat daar provisie af. Dat begrijp ik en dat kan ik billijken, maar ik had verwacht daar als koper een zekere garantie voor terug te krijgen. Zo is dat dus niet, zoals blijkt uit het volgende antwoord van PayPal. Je hebt er dus eigenlijk helemaal niks aan als het een keer mis loopt. Die 40 euro kom ik wel overheen, maar ik ben zeer teleurgesteld in PayPal.
"We hebben in uw voordeel besloten maar kunnen geen terugbetaling incasseren van de rekening van de verkoper. Zoals vermeld in de gebruikersovereenkomst van PayPal kunnen terugbetalingen in verband met een klacht van een koper niet worden gegarandeerd.
Wij zullen alles in het werk stellen om het desbetreffende bedrag te incasseren indien dit in de toekomst op de rekening van de verkoper beschikbaar komt. Tot de mogelijke acties behoren een waarschuwing, een tijdelijke beperking en het sluiten van de rekening. PayPal hanteert een aantal factoren om vast te stellen wanneer actie wordt ondernomen, waaronder klachten van leden. Vanwege wetgeving omtrent gegevensbescherming kunnen wij geen informatie over dergelijke acties verstrekken. Ons beleid is erop gericht uw veiligheid te beschermen wanneer u PayPal gebruikt."
Eind april word ik 65 jaar. Ik heb besloten die, toch wel bijzondere verjaardag te vieren in Rome. Natuurlijk gaat Hannie mee, evenals zwager G. en schoonzus R. Waarom Rome? Ach, het had ook Schiermonnikoog kunnen zijn, maar daar ben ik al vaker geweest en in Rome nog nooit. Dus.
Een klein probleem is dat er in Rome circa 3.475 hotels zijn, die er op internet allemaal zeer aantrekkelijk uitzien. Daarom hoop ik langs deze, mij overigens sympathieke weg, op een persoonlijke aanbeveling: wie kent uit eigen ervaring een aangenaam en niet al te duur hotel in Rome?
Nico Dijkshoorn mag eens per week De Wereld Draait Door nog eens extra opleuken met het voorlezen van stukjes tekst die hij zat te verzinnen terwijl Matthijs van Nieuwkerk zich bezig hield met de gasten. Na afloop van ieder stukje kijkt Nico glunderend om zich heen, om te controleren of iedereen het wel net zo leuk vond als hij zelf. En hoewel hij mij niet kan zien vind ik het meestal wel bijna net zo leuk als hij zelf. Maar wat ik niet begrijp is dat hij die stukjes "gedichten" noemt. Ik zal niet beweren dat gedichten altijd moeten rijmen, maar er moet toch wel iets in zitten dat aan poëzie doet denken. En bij de stukjes van Nico Dijkshoorn moet ik nooit, maar dan ook echt helemaal nooit aan poëzie denken.
Ik heb de vraag ook al eens via Twitter aan Nico Dijkshoorn zelf gesteld, maar daar geen reactie op gekregen. Misschien weet iemand van jullie het.
Bijna drie weken verbleef mijn 92-jarige schoonmoeder bij ons. Zeer tot haar verdriet heeft ze nogal wat hulp nodig, die door Hannie en haar zus liefdevol en geduldig werd gegeven. Mijn bijdrage bestond in hoofdzaak uit het aanvaarden van de situatie, hetgeen met mijn egoïstische natuur nog een hele opgaaf was. Vandaag vertrok ze met schoonzus en zwager naar haar eigen huis. In samenspraak met de thuiszorg zal bepaald worden op welke manier zij toch nog min of meer zelfstandig kan blijven wonen, om haar het verzorgingshuis te besparen. Het heeft er alle schijn van dat ik de komende maanden regelmatig in de gelegenheid gesteld zal worden aan mijn karakter te werken, terwijl haar nazaten de echte mantelzorg verlenen. Zonder morren, dus wat zal ik zeuren ...
Theo van Eindhove… (Balkenende moet w…): Haren fotoshoppen of . . . een hoedje: bit.ly/93MYca Renesmurf (Balkenende moet w…): Ik zou wel een combie van Fortuin/wilders willen zien, want die twee hebben een boel overeenkomsten.… JM van Elk (Cameraman ben je …): “…en ik kon alles zien dus het was goed genoeg gefilmd!…”
Als dat de norm is wens ik een ieder nog… Aukje (Balkenende moet w…): Het staat hem goed! Renesmurf (Alles is mooier a…): Nu moeten ze nog even groen worden, dan is het helemaal compleet! Neneh (Alles is mooier a…): Voor je het weet legt ieder vogeltje een ei.
en ik weet niet waar jij was, lijkt me een redelijk n…
