« Feminisme | Home | Excuses »

Oud

De oude man die plotseling in de tuin stond verklaarde dat hij van 1930 tot 1947 in ons huis had gewoond en dat hij thans 92 jaar was. Aan deze twee feiten ontleende hij klaarblijkelijk het recht de voordeur en de daar aangebrachte bel te omzeilen en rechtstreeks door te stoten naar ons privé domein. Hij wilde graag in ons bos kijken of er al paddestoelen te zien waren. Niet dat er in maart ooit paddestoelen voorkwamen, voegde hij er aan toe, maar hij wilde zich daarvan toch graag persoonlijk vergewissen. Ik gaf hem toestemming het woudje te betreden en trok mij weer terug. Na een kwartier stapte hij monter en met bemodderde schoenen de achterdeur binnen om te vertellen dat hij geen paddestoelen had aangetroffen, hetgeen volledig strookte met zijn verwachting. Terwijl ik in woord en gebaar afscheid nam vertelde hij nog dat hij in ons bos wel eens een middeleeuwse potscherf had gevonden, waaruit kon worden afgeleid dat op deze plek honderden jaren terug ook al mensen hadden gewoond. In augustus komt hij kijken naar de paddestoelen die er dan vast wel zijn.

vier reacties

Djiezus Menno, je bent zojuist slachtoffer geworden van the oldest babbeltruc in the book. Kijk maar eens goed of iets mist.

Keimpe (E-mail ) - 18-03-’09 10:21

Keimpe. Het gekke is dat je bij iemand boven de 90 bijna niet kunt geloven dat het een (al of niet kleine) crimineel is. Menno. Als het waar is wat deze man zei (en daar moeten we toch maar van uitgaan, nietwaar?), dan is het toch wel heel geweldig dat hij je paradijsje als het ware in een klap tachtig jaar historie heeft gegeven, door even langs te komen.

Jan B - 19-03-’09 09:44

Jan, ik blijf het een vreemd verhaal vinden, wel 92 jaar of geen 92 jaar: “pardon meneer, mag ik even kijken of er inderdaad geen paddestoelen in uw tuin staan?”

Menno, was het niet stiekem Kees van Kooten die een nieuw typetje uitprobeerde?

Keimpe (E-mail ) - 19-03-’09 11:00

Ligt er aan wat voor type die man was. Was hij een nostalgische dromer die, enigszins vergeetachtig, vergat dat het normaal is om óók op je eigen oude adres aan te bellen? Of was hij een op welke manier ook manipulatieve kerel, bevangen door territoriumdrift? Of iets er tussenin. Bij mij is mijn gevoel over iemand bepalend of ik diegene open te woord sta of niet.

FrankiePebbles - 19-03-’09 18:46