Valium

Vorige week kocht Hannie bij de dierenarts een halsbandje met de geur van een moederhond. De bedoeling was dat Beertje daar rustig van zou worden en geen last meer zou hebben van alle knallen. Maar ja, Beertje is al 13 en weet kennelijk niet meer hoe zijn moeder rook, want hij bleef maar rillen als de batterijen melkbussen tot ontploffing gebracht werden. Vanmorgen heb ik dus maar een dosis Valium voor hem aangeschaft en dat werkt wel. Af en toe laten zijn achterpootjes het een beetje afweten op de gladde houten vloer, maar verder lijkt alles goed te gaan. En hij trilt niet meer van angst, dus dat doel is bereikt.

Bridgen

Sinds vorig jaar april proberen wij te leren bridgen. De basis is gelegd met een tiental lessen. Daarnaast lazen wij boekjes en speelden wij bridge tegen denkbeeldige tegenstanders op de computer. Af en toe verkeerden wij in het gezelschap van mensen die het spelletje al beheersten en konden we wat begeleid oefenen. Zo ook dezer dagen. Potverdikkie nog er eens aan toe: wat is dat moeilijk zeg. Met het schaken via www.itsyourturn.com verlies ik altijd van al mijn vrienden, behalve als ik me laat seconderen door een computerschaakprogramma, maar zo'n grap kun je maar één keer maken. Dat heb ik inmiddels aanvaard. Maar bridgen doe je samen en het is onze bedoeling  dat wij (Hannie en ik dus) dat ook samen gaan doen, zonder daarbij de ander bittere verwijten te maken als er eens iets mis gaat. Het lijkt er op dat Hannie iets meer talent heeft voor bridge dan ik. Dat is maar goed ook, want zij doet in het geval van een foutje lang niet zo onaangenaam als mijn natuur me ingeeft. Anderzijds is het jammer, omdat ik ook wel ergens de beste in zou willen zijn. Hannie overschaduwt mij als het op golfen aankomt en ze kookt ook nog eens veel beter dan ik. Gelukkig ben ik handiger met de computer.

Parkeerdruk

Eén van de vele genoegens van wonen op het plattteland is dat je altijd je auto (en de auto's van je gasten) kwijt kunt, veelal zelfs op eigen terrein. Voor het boodschappen doen zijn wij altijd aangewezen op de auto, maar dat leidde nooit tot parkeerproblemen in de door ons bezochte winkelcentra. Daarin is echter de laatste paar jaar geleidelijk wat verandering gekomen. In Donkerbroek kan ik de auto nog altijd zo ongeveer de winkel inrijden, maar die winkel heeft een wat beperkt assortiment. In Oosterwolde wil het parkeerterrein nabij de C1000 op de te verwachten drukkere momenten nog wel eens overvol zijn. Die tijden probeer ik te mijden. Vandaag wilde ik in Gorredijk enkele inkopen doen, maar op geen der parkeerplaatsen was een plekje beschikbaar. Gorredijk stond vol auto's! Ik ben  toen maar terug gereden naar Jubbega, waar ik vlak bij de voordeur van de C1000 kon parkeren en vervolgens alle voedingsmiddelen kocht die ik wenste aan te schaffen. Tsja ...

Vrede

We hebben de Kerstdagen en het daarop volgende weekend vrijwel zonder schermutselingen doorstaan. Op zich zijn dit wel de dagen dat een klein vonkje de sluimerende bom kan doen ontploffen. Zelfs al wat oudere mensen zonder werkkring hebben zo hun dagelijkse regelmaat en als die wordt verstoord ontstaat een ongewone situatie. Daar komt dan nog bij de organisatie van het boodschappen doen wegens een paar winkelloze dagen, terwijl er juist meer boodschappen nodig zijn met het oog op de te verwennen gasten, terwijl die gasten - hoe zeer hun aanwezigheid ook is gewenst - zelf de normale gang van zaken verstoren.

Dan is er een hondje dat bang is voor de waanzinnig harde knallen waarmee onze buurjongens de rond de jaarwisseling te verwachten boze geesten proberen te dwingen ons te ontzien en door te stoten naar Jubbega. Er zijn momenten dat ik de voorkeur geef aan boze geesten boven de carbid-terreur, maar raketbeschietingen zijn nog erger, dus probeer ik de zonzijde te zien.

Tenslotte hebben de talrijke eet- en drinkmomenten geleid tot een onmiskenbare gewichtstoename, hetgeen de vreugde van het genieten danig in de weg staat. Ik zal derhalve niet tot 1 januari wachten met opnieuw de strijd aan te binden met het innemende deel van mijn persoonlijkheid. Het was lekker, maar het moet niet lekkerder worden.

Kransjes

Als mannen met elkaar een koor vormen noemen we dat een mannenkoor. Ik heb tenminste nog nooit horen spreken van een herenkoor. Vrouwen die zich verenigen kiezen met een zekere regelmaat voor het woord dames als in dameskoor, dameskransje of damesblad. Zo ook Zang en Vriendschap, in hoofdzaak bestaande uit vrouwen die het predikaat dame wat mij betreft met ere dragen. Ik maak een uitzondering voor de vrouw die zich bij het verlaten van de kerk ongezien waande, maar vanzelfsprekend niet op de hoogte was van mijn arendsblik, waarmee ik veel zie dat voor anderen verborgen blijft. Dat zij nog snel een kerstkransje in haar mond stak neem ik haar niet kwalijk. Maar dat ze met een snelle beweging twee grote kerstkransen in haar zak stopte acht ik niet in overeenstemming met de bedoelingen van de gulle gastdames.

Kerstavonddienst

Vanavond bezocht ik de Kerstavonddienst in het kerkje te Makkinga. Niet om alsnog gesticht te worden, want dat gaat niet meer lukken, maar om Hannie te horen zingen in het dameskoor Zang en Vriendschap. De dames zongen mooi en ik zette mijn Zoom H2 in om een opname van het gezang te maken. De samenzang werd begeleid door een blaasensemble, waarvan de dirigent er geen blijk van gaf te zijn vervuld van het heilig vuur. En hoe goed de dames en heren muzikanten hun partijtje ook bliezen: een ensemble wordt nooit minder sloom dan hun dirigent.

Dank zij de twee musicerende groepen was het balkon gevuld, evenals de verhoging onder de preekstoel. Makkinga was evenwel niet massaal uitgerukt om de feestelijkheden bij te wonen, zodat de bijdrage van de gemeente aan de samenzang het gedruis der blazers niet overstemde.

De predikant preekte af en toe, zoals dat van een predikant in redelijkheid verwacht mag worden. Hij deed dat eigenlijk noig niet eens slecht, maar maakte bij de voorlezing van bijbelfragmenten gebruik van een moderne vertaling, zodat het kindeke Jezus niet in een kribbe werd gelegd, maar in een voerbak. Jammer.

Zijn sterkste grap werd niet begroet met instemmend gegrinnik. Ook jammer. In een kort betoog omtrent engelen zei hij namelijk: "Wie zegt een engel te hebben gezien, ziet ze vliegen." Ik vond dat wel aardig gevonden.

Al met al duurde het festijn maar een uur, zodat ik toch nog wat aan mijn avond had. Zij het dat ik de laatste anderhalf uur voor de gezelligheid bij mijn schoonmoeder zit, die geboeid zit te kijken naar de nachtmis te Rome, waar wij rechtsreeks getuige van mogen zijn per televisieuitzendinng. Een Latijnse mis is toch aardiger dan een Nederlandse. Het gaat vast ook over een voerbak, maar dat versta ik tenminste niet.

Kerstcrisis

Toen ik na het boodschappen doen mijn parkeerplaats verliet kreeg ik een dankbare blik toegeworpen van de mevrouw die mijn plaats kon innemen, alsof ik haar een mooi geschenk had gegeven. Wat ook wel enigszins het geval was, want er was bij Albert Heijn in Drachten slechts door taaie volharding een parkeerplek te verwerven. Het was druk. Met mensen die veel kochten, zonder uit te stralen dat ze daar erg blij van werden. De verkoper van de straatkant keek ook niet erg opgewekt, maar dat begrijp ik beter. Ik ben benieuwd hoeveel geld dit jaar wordt besteed aan vuurwerk.

Vorderingen

Zoals je ziet maak ik duidelijk vorderingen bij het naar mijn hand zetten van deze site. De nieuwe oude kopfoto ziet er nog wel wat vreemd uit, maar begin volgend jaar heb ik ook dat onder controle, reken maar.

En  vandaag heb ik mijn eerste appeltaart gebakken. Hij smaakt zo goed dat ik in het vervolg de appeltaartbakker in onze kleine leefgemeenschap ben.

Update: de kopfoto heeft nu ook het juiste formaat. Ik kan meer dan ik gisteren dacht. Misschien heb ik morgen dezelfde ervaring.

Nieuw

Na bijna zes jaar ziet deze site er opeens heel anders uit. Bob nam me mee in de vaart der volkeren en nu draait dit stukje van de wondere web wereld onder Pivot X. Over een paar weken zal ik weten hoe ik het hier naar mijn hand kan zetten. Ik hoop maar dat ik daar nog niet te oud voor ben.

Melkbusschieten

Op de website melkbusschieten wordt aangegeven hoe lang het nog duurt voor weer geschoten mag worden (op 31 december vanaf 10.00 uur om precies te zijn). In onze buurt is het schieten al een paar dagen in volle gang. Je zou denken dat na het veroorzaken van een stuk of drie knallen de aardigheid er wel af is, maar daar blijkt niets van. Vorig jaar heb ik de politie gebeld met een klacht over aanhoudend en zeer hard knallen, maar toen kwam een groepje buurjongens melden dat  zij de boosdoeners waren. Gelukkig had de politie wel wat anders te doen dan achter knallers aan te zitten dus dit liep met een sisser af, zodat ik nog steeds veilig door de buurt kan lopen.

Opzienbarend vond ik dat op de site het melkbusschieten een sport wordt genoemd. Ik kan er met de beste wil van de wereld niets sportiefs in ontdekken. Mijn oude hondje ook niet. Hij loopt de hele dag nerveus gapend door het huis en zit af en toe in een hoekje te trillen. Zelfs zijn belangstelling voor lekkere hapjes is gering. Misschien moeten we toch maar wat pilletjes halen bij de dierenarts.

Klein leed

Je hoort wel eens mensen klagen over een stijve nek. Die kunnen dan niet goed om zich heen kijken, wat onder omstandigheden onpraktisch kan zijn, maar niet onoverkomelijk. Mijn stijve nek was echter ook pijnlijk als ik niet bewoog. Sterker nog, de pijn werd zo ernstig dat ik die als hels zou willen benoemen en ik was er vrij zeker van dat ik getroffen was door een hersenvliesontsteking, hoewel enkele daarbij horende symptomen zich nog niet hadden voorgedaan. Dat leek me echter een kwestie van tijd, dus ik belde de dokter en ik mocht meteen komen. Natuurlijk was het geen meningitis, maar een hele gewone stijve nek, hooguit wat pijnlijker dan normaal, maar dat zou ook nog aan mijn persoonlijke pijntolerantie kunnen liggen (ja, ik ben erg kleinzerig). Ik kreeg een krachtige pijnstiller mee en na twee dagen was de pijn in mijn nek zo goed als verdwenen, om te worden vervangen door een stevige jichtaanval, waardoor ik me nu al twee dagen alleen strompelend en met behulp van een wandelstok door het huis kan bewegen. De pijnstillers komen erg van pas en ik verwacht morgen weer min of meer mobiel te zijn.

Swaffelen

Door een actie van Geenstijl is het woord “swaffelen” uitgeroepen tot het woord van 2008. Ik verbeeldde mij over een meer dan gemiddelde woordenschat te beschikken, maar van swaffelen had ik nog nooit gehoord. Het klinkt ook een beetje als een bedacht woord, maar het blijkt (bedacht of niet) wel degelijk te bestaan en het betekent: “het geslachtsdeel laten slingeren en moedwillig tegen een object aantikken.”

Op dat idee was ik nog nooit gekomen en omdat ik op de hoogte wil blijven heb ik zojuist een rondje geswaffeld. Met het oog op de onaangename buitentemperatuur heb ik het project binnenshuis tot uitvoering gebracht. Voor alle zekerheid heb ik een stukje leukoplast op de lens van mijn webcam aangebracht, want je weet maar nooit.

Swaffelen is nog niet zo simpel. Als het lid zich in rusttoestand bevindt zal het zwaaien vooral worden overgenomen door het ermee samenhangende scrotum, waardoor de actie meer weg heeft van klootschieten, zoals ik bij een pijnlijk contact met een tafelhoek moest ervaren. Bovendien steekt in die situatie mijn buik verder naar voren dan het beoogde slaginstrument, hetgeen de nauwkeurigheid niet ten goede komt. Bevindt zich de roede evenwel op volle aanvalssterkte dan is het niet meer goed mogelijk te zwaaien en kan het aantikken van het object pijnlijk zijn.

Mijn voorkeur gaat dan ook uit naar de tussenvorm, waarbij de ferme aanraking van een openstaande deur een plezierig “flatsj” laat horen. Maar ook daar was de aardigheid na twee keer wel af. Nee, een heuse swaffelaar zal ik niet worden.

Schoenen

Ik vind het onbegrijpelijk dat de Irakese journalist die zijn schoeisel naar Bush wierp door veel van zijn landgenoten bewonderd wordt: twee schoenen en allebei mis.

Abortus

De heer Dorenbos, althans zijn organisatie (die tegen abortus is, maar dat wist je vast al) gaat alle brievenbussen in Nederland vervuilen met een plastic poppetje, voorstellende een foetus van 10 weken. De bedoeling is ons allemaal te laten zien dat een foetus van 10 weken al armpjes en beentjes heeft. Hij mocht dit bij Pauw en Witteman toelichten, maar gelukkig namen René Diekstra en Wilma van Straten de meeste spreektijd over dit onderwerp in beslag. Niet dat het veel uitmaakt, want ik hoop dat de meeste kijkers naar Pauw en Witteman al een weloverwogen en genuanceerd oordeel over abortus hebben. Ik wel in ieder geval. Ik ben tegen abortus en ik denk dat iedere vrouw die een abortus laat plegen dat afschuwelijk vindt. En dat ze toch die keuze maakt, omdat het alternatief in haar situatie nog ellendiger is. Als een vrouw die keuze maakt moet ze die ingreep kunnen laten uitvoeren, zonder ook nog eens door een enge organisatie te worden gestigmatiseerd als slecht en zondig. Het is (vooral voor haar) al erg genoeg. Toch?

Oud

Soms voel ik me oud, maar ook dat is relatief. We vierden het afgelopen weekend de eenennegentigste verjaardag van Hannie's moeder. En hoewel ze geplaagd wordt door talrijke ongemakken is ze nog aardig bij de tijd. Dank zij de hulp van haar kinderen en de Thuiszorg handhaaft ze zich nog steeds in haar eigen huisje. Wat niet weg neemt dat ze zich al weer verheugt op de paar weken die ze rond Kerstmis en de jaarwisseling bij ons gaat doorbrengen.

De verjaardagsviering vond plaats in een tot dat doel afgehuurde gelegenheid, waarbij het ons qua consumptieve omzorging aan niets ontbrak en waar ook voor de achterkleinkinderen voldoende ruimte was om zich luidkeels te amuseren zonder de ouderen ernstig te hinderen in hun wat ingetogener beleving van de feestvreugde. Desgevraagd verklaarde mijn schoonmoeder dat ze het heel fijn vond dat iedereen het gezellig had gevonden, maar dat zij net zo lief thuis een potje had zitten breien.

Wintervertelling

     Van zijn werkplek naar de rijwielstalling was het twee minuten lopen. Naar zijn woning was het negen minuten fietsen. Het was 23 december, het vroor en er woei een straffe oostenwind. Johannes opende om elf over vijf de deur van zijn tuinschuur, om zijn rijwiel binnen te zetten. Hij sloot het schuurtje af en betrad via de keukendeur zijn huis. Johannes haalde een stoommaaltijd uit de koelkast en plaatste die in de magnetron. Over acht minuten zou zijn diner gereed zijn. Hij legde een placemat op tafel, waarop hij een bord en bestek zette. Hij had Evelien wel willen uitnodigen voor een etentje in een restaurant, maar dat was hem eigenlijk wat te duur en hij verwachtte niet dat ze erg onder de indruk zou zijn van een in de magnetron bereide stoommaaltijd, dus had hij haar gevraagd voor een kopje koffie. Om acht uur zou ze komen, dus hij had genoeg tijd om nog even aan zijn scheepsmodel te werken.

Schaken

Hoewel ik niet bepaald een begenadigd schaker ben, speel ik regelmatig een partij schaak met enkele vrienden via www.itsyourturn.nl (als je het leuk vindt om te winnen kun je me via die site uitdagen, mijn spelersnaam is Menno Nicolai, ja net als in het echt). Hieronder toon ik je de stand in de lopende partij tegen Jan B. Het moge duidelijk zijn dat de zwarte koning de mijne is en dat Jan niet uit is op winnen, maar op de meest bizarre stand ooit.

Doorbraak

Vandaag werd mijn bijdrage aan het Sinterklaasjournaal uitgezonden. Hoewel ik geen tekst heb en Urbanus prominent vooraan in beeld staat heb ik toch behoorlijk indruk gemaakt met mijn performance. Tot mijn spijt kan ik niet alle uitnodigingen om openingen te verrichten door een lint door te knippen aanvaarden. Ook vrees ik dat de rol van King Lear, waarvoor ik gepolst ben, misschien iets te zwaar voor me is. Overigens verwijs ik degenen die mij willen boeken naar mijn impresariaat.