« Huis (9) | Home | Friese identiteit »

Oudoom

Jammer genoeg kan ik niet terugkijken op een glansrijke vaderrol, maar gelukkig functioneerde ik als oom aanzienlijk beter. Kleine kinderen die mij voor het eerst zien reageren niet altijd onmiddellijk enthousiast. Ik veronderstel dat mijn gezichtsbeharing, de bril en mijn zware stem daarbij een rol spelen. Vroeger probeerde ik nog wel eens de kleine tot spontane liefde te dwingen door hem of haar krachtig aan mijn gemoed te prangen, daarbij hartelijk bedoelde woordjes in het kinderoor roepend. Ook een klein dansje ging ik niet uit de weg. Slechts bij de sterkere kinderen had ik met deze aanpak succes, zodat ik de laatste jaren van tactiek ben veranderd. Ik begin met negeren, om na verloop van tijd een afstandscommunicatie op te bouwen. Eerst alleen visueel en als het eerste lachje er is ook met beperkt geluid. In een enkel geval had ik met deze methode na drie jaar nog steeds geen contact, maar deze kinderen bleken dan ook zonder uitzondering ernstige gedragsstoornissen  te hebben en dat niet alleen jegens mij. Maar in de regel leidt mijn aanpak binnen een half uur tot het begin van een mooie vriendschap, waarbij het aanvankelijke afgrijzen bij de kleine heeft plaatsgemaakt voor verbaasde nieuwsgierigheid. Als in de ontmoetingsruimte een piano aanwezig is wordt onze prille relatie steevast bekroond met gezamenlijk musiceren, zo ook gisteren met mijn achternichtje Inge.

drie reacties

Wat speelde je voor Inge?

cockie (URL) - 22-07-’05 20:05

Ik heb ook onlangs geschreven dat ik een geboren tante ben. Herkenbaar verhaal.

Mieke (URL) - 25-07-’05 01:10

dat is de beste manier…. kinderen komen vanzelf wel als ze willen…..ik had een oom die altijd kusjes wilde en me toch achter de bank achtervolgde….trauma’s heb ik er nog van…..

Paool (URL) - 26-07-’05 00:41