« Volgspot | Home | Radio »

Paardenverdriet

Onze buren heb twee damespaarden, die ieder jaar een weekje naar een hengst moeten. Een maand of negen later komen de veulens ter wereld. En weer een maand of negen later worden de veulens uit de wei gehaald en op stal gezet, omdat ze de dag daarna worden opgehaald door de paardenkoopman.

Het hinniken van de moeders naar hun zonen en terug is hartverscheurend en gaat ook nog eens de hele nacht door. Nadat de jonge hengsten in een paardentrailer zijn afgevoerd hinneken de merries zo nu en dan nog even en als ik langs loop met de honden komen ze zelfs naar het hek, wat ze anders nooit doen. Maar over een dag of twee zijn ze het gelukkig weer vergeten.

vier reacties

Ik zal dit maar niet aan Anne (= mijn paardengek) laten lezen…

Jenny (URL) - 04-11-’04 10:10

Interessante vraag: zijn ze het echt vergeten? het zal nog wel een jaartje of vijfhonderd duren voor wij genoeg inzicht in het paardenbrein hebben om die vraag met enige stelligheid te kunnen beantwoorden.

Jan B - 04-11-’04 15:27

Ik kan me herinneren dat je hier vorig jaar ook over schreef, maar nu volgens mij iets milder.

cockie - 04-11-’04 21:37

het klinkt afschuwelijk….

Paola (URL) - 06-11-’04 11:18