« Tijd | Home | Auto (2) »

Weg

Jongens waren het, maar aardige jongens. Na de afscheidsborrel geraakten wij met een groepje doorzetters in een Amsterdams caf?. Wij dronken nog een glas en verzekerden elkaar gedurig hoe goed wij het toch wel samen konden vinden. Vroegere verschillen van inzicht werden gememoreerd als ondoordacht kinderspel en altijd zouden wij op de kantoren van de ander welkom zijn. Wij raakten elkaars bovenarmen veelvuldig aan en het vocht in onze ogen werd niet alleen door de rook veroorzaakt, maar getuigde van oprechte mannenliefde. De melancholie die ons collectief beving, was van het dorstige soort, waar de uitbater van de gelegenheid wel raad mee wist.

Toen wij het etablissement betraden, stond op de hoek van de toog een oudere man rustig een klaartje te gebruiken. Hij volgde onze gesprekken met kennelijke belangstelling, maar mengde zich er aanvankelijk niet in. Toen wij vervielen in een nadenkend stilzwijgen, nam hij het woord.

'Laat u zich vanavond maar eens geheel gaan, heren, want vanaf morgen zult u elkaar nog slechts sporadisch en bij wijze van toeval ontmoeten.' Hij beschouwde onze belangstelling als vanzelfsprekend, aanvaardde een vers borreltje en vervolgde zijn betoog. 'Ik heb diverse malen afscheid genomen, hartelijk hoor, nooit met een verkeerd woord, maar als ik me kon verbeteren moest ik dat doen, anders was ik een dief van mijn eigen portemonnaie. Maar ik ben nooit meer teruggegaan naar een vorige baas en met ouwe collega's heb ik ook nooit meer contact opgenomen. Weg is weg, zei ik altijd. Toen ik pas bij mijn eerste baas was, ging de boekhouder met pensioen. Een paar weken na het afscheid kwam hij nog eens langs, met een appeltaart, maar niemand had eigenlijk tijd voor hem, dus hij droop al snel weer af. Dat zal mij nooit gebeuren, dacht ik toen, en daar heb ik me aan gehouden. Daardoor zijn mij veel teleurstellingen bespaard gebleven. Als je ergens weg bent, heb je mekaar niks meer te vertellen. Je hebt het eigenlijk al die tijd alleen maar gehad over die vervelende chef die je samen had, of dat leuke meisje in de kantine, maar die laat je ook achter, dus waar moet je nog over praten.' Toen hij uitgesproken was, rekende ik af, nam afscheid van mijn beste vrienden en liep naar de tram. 'Weg is weg', dacht ik.

twaalf reacties

Ook mijn motto. Je neemt namelijk niet voor niks afscheid. Dan zou het helemaal verprutst worden als je een week erna weer met je appeltaart op de stoep staat. Dan is het effect van “weg is weg” geheel verdwenen. Jammer ook…

karin (URL) - 22-08-’04 10:27

Toch wil soms in een melancholieke bui nog wel eens weten wat er van die fijne collega(‘s) geworden is. Maar 3 minuten later kan het me eigenlijk ook geen zier schelen. De oude baas in de hoek heeft groot gelijk. De enige binding die je hebt is je werk. En daar ben je snel over uitgelult.

Roelof (URL) - 22-08-’04 14:08

AL verschillende keren heb ik bij verschillende bedrijven beloofd dat ik ooit nog langs kom, maar ik merk dat ik me nooit aan die belofde gehouden heb

Leon - 22-08-’04 18:08

Prachtig stukje, Menno. Ik moest meteen denken aan Voskuil en zijn afscheid van het bureau.

anneke (URL) - 22-08-’04 19:59

Prachtig vind ik dat, om iemand tegen te komen die zo scherp en zo eerlijk is. Dat overkomt mij maar weinig, maar ik zie er altijd naar uit.

doreloor (URL) - 22-08-’04 21:16

@Doreloor: Als je schrijft kun je toch tegenkomen wie je wilt?

Menno - 22-08-’04 21:20

Leuk om (tien?) jaar na dato weer reacties op deze column te krijgen. (Je vindt het toch niet erg dat ik hiermee verraad dat deze pennenvrucht niet van recente datum is?). Heb je er nog iets aan veranderd of is de tekst geheel identiek?

Jan B - 23-08-’04 16:52

Volgens mij ben ik geen goede in afscheid nemen. Ik moet vaker doen, dan train ik mijzelf een beetje. Ik zal er over loggen, zodat u er over kan oordelen.

Michiel (URL) - 23-08-’04 20:20

Mooi verhaal. Heel treffend.

En even off topic: hoe doe jij dat met die poll? Waar heb je de code vandaan gehaald?

Mieke - 23-08-’04 23:59

ik heb het al gemerkt toen ik ziek werd……..

Paola (URL) - 25-08-’04 12:31

@Mieke: Sympoll 1.5

Menno - 25-08-’04 13:40

Een late reactie: een andere collega van mij kon ook geen afscheid nemen en kwam steeds nog terug, met lekkers. Maar idd, niemand had tijd voor hem. Ik snapte niet waarom hij steeds maar terug bleef komen. Ik spreek hem nog af en toe, tijdens een etentje. Sommige dingen blijven toch bestaan. Weg is niet altijd weg. Maar meestal wel. Ik roep het zelf ook: uit het oog, uit het hart. Tenzij het iemand is met wie ik een sterke vriendschappelijke band heb.

Aukje (URL) - 18-05-’07 07:54