Ik vraag me af in hoever je daarin door kunt gaan. Mijn moeders oma ligt ook begraven en moeder betaald daarvoor. Als mijn moeder er niet meer is zal ik daarvoor moeten opdraven. Daar heb ik geen trek in.
Hoe gaat dat met jouw kinderen Menno? (ik ga ervan uit dat je kinderen hebt) Willen zij straks ook betalen voor iemand die zij niet hebben gekend en heel ver terug gaat in de tijd?

Bij dergelijke besluiten helpt het bestuur van het kerkhof, door na een bepaalde tijd graven te ruimen, om plaats te maken voor nieuwe doden.

Maar zou er nu een zwarte lijst zijn met wanbetalers, waarmee men nu elke dag de Leeuwarder Courant doorwerkt?
Mocht je trouwens 25 gulden te duur gaan vinden, ik zag laatst dat je een hele grote tuin hebt… :)

en zo zie je maar weer…beroemd zijn heeft ook zijn nadelen…

Toen ik heel jong (onder de 20) was, riep ik dat ik het maar grote onzin vond om te betalen voor crematies, begrafenissen en grafrechten. “gooi mij maar voor de leeuwen” riep ik en dat bedoelde ik letterlijk. Want dat kost niks en dan heeft ‘iemand’ er nog iets aan.

En het gekke is: een kleine dertig jaar later ben ik die mening nog steeds toegedaan. Ik weiger in te zien dat je al die heisa moet organiseren rond een lijk. Met gebrek aan respect voor de overledene heeft dat niets te maken, want de essentie van dood zijn is nu juist dat je er helemaal niet meer bent. Een plechtigheid ter nagedachtenis van de gestorvene is prima, prachtig zelfs, maar dat zou bij grote voorkeur niet in/op een crematorium of begraafplaats moeten gebeuren. Graag wat originelers en misschien zelfs wel wat vrolijkers bedenken. (Muriel: deze reactie is niet leuk, maar ook niet leuk bedoeld).

@Jan B.: Hmm, ik vond dit nou net weer wél een leuke reactie. Jammer dat ‘ie niet leuk bedoeld was….

Omdat ik nergens een forum kan vinden die problemen bespreekt die het dichtst bij het mijne komen, richt ik me tot dit forum. Op 29 april 2001 overleed mijn levenspartner volledig onverwacht 3 weken voor onze bruiloft, nadat wij iets langer dan een jaar samenwoonden.Wij hadden niets geregeld (samenlevingscontract, testament o.i.d.,wij zouden immers op korte termijn trouwen). Ik heb de begrafenis en al het andere geregeld, hij werd bijgezet in het zijn eigen graf waar zijn grootouders reeds lagen. Bijna 5 jaar lang heb ik de erven gevraagd, nee: gesmeekt om zijn naam, geboortedatum en sterfdatum toe te voegen aan de namen van zijn grootouders op de bestaande steen.Natuurlijik geheel op mijn kosten. Hij was zelf rechthebbende van dit graf. Het is inmiddels bijna 5 jaar geleden dat mijn Lief overleed en nog steeds ligt hij in de anonimiteit. Na 2 jaar “zeuren”, heb het opgegeven en ben voortgegaan met de verzorging van zijn graf in de hoop dat mij zou worden toegestaan zelf iets op het graf te plaatsen en de man waar ik zo waanzinnig veel van hield/houd uit de vergetelheid te tillen. Vorige week bleek ik bij de beheerder van de begraafplaats in de computer te staan als rechthebbende. Ik heb de papieren opgevraagd van de gemeente en inderdaad ontvangen. Ik heb de erven op de hoogte gesteld van dit feit en kenbaar gemaakt dat de naam van hun zoon toegevoegd zou worden op de grafsteen, zoals van meet af aan de bedoeling van hem was. Vandaag kreeg ik een schrijven van de gemeente dat er een fout was gemaakt en dat niet ik maar mijn ex-schoonvader rechthebbende was. Het gevolg is dat er niets in de richting van het opheffen van anoniem begrafen liggen van mijn levensparter zal gebeuren. Het bewijs van rechthebbende van dit graf heb ik uiteraard in mijn bezit. Weet iemand of ik hieraan rechten kan ontlenen en daarmee aan de wens van mijn partner kan voldoen?
Bij voorbaat dank voor reacties.
Ik spreek verder de hoop uit dat niemand dit ooit zal hoeven meemaken. Regel alles, ook al lijkt het niet nodig.
Groet,
Toni