« Jarig | Home | Staande ovatie »

Optreden

Een vereniging had mij gevraagd hun nieuwjaarsdiner op te luisteren met een optreden. Bij de definitieve planning bleek de organiserende commissie te hebben bedacht dat ik een kwartier zou optreden voor de soep. Dan een kwartier na de soep. En tenslotte een half uur na het hoofdgerecht. Mijn bezwaar dat tegen die tijd de belangstelling, onder meer door de wijn, wel wat zou zijn wegge?bd, werd achteloos terzijde gewoven. Goed, proberen dan maar.

Het gezelschap bestond uit 40 keurige dames en heren van overwegend notabel kaliber. Zij arriveerden om kwart voor zeven en begonnen voorzichtig te drinken. Om acht uur was ik aan de beurt. Vier tafels met aan elk tien mensen, die zojuist een voorgerecht hadden genuttigd en gezellig zaten te praten. Deze mensen werden gedwongen hun aandacht op mij te richten. Ach, dat eerste kwartiertje ging nog niet eens zo slecht.

De soep zou een kwartier duren, maar het werd –inclusief uithalen van de soepkoppen- een half uur. En of ik toen maar even wilde opschieten, want om negen uur was de ossehaas klaar. Het publiek zat geamuseerd van gedachten te wisselen, men was gemiddeld twee glazen wijn verder, hetgeen aan het collectief volume duidelijk te horen was, maar ik riep om aandacht en verwierf die ook gedeeltelijk. Toen er vrij hard door een liedje werd heen gepraat (aan de verst van mij verwijderde tafel natuurlijk!) raakte ik in de war en zei daar iets van. Men bleef verder stil, maar ik had er soepeltjes minstens vijf vijanden bij gekregen. Na de liedjes werd geklapt, er werd ook wel gelachen, maar na mijn slotwoorden kon ik rustig weglopen zonder dat er geklapt werd.

Toen het gezelschap het hoofdgerecht had verzwolgen was het tijd voor het laatste deel van mijn optreden. Men was inmiddels een glas of vier verder en de gesprekken werden gevoerd op een geluidsniveau dat deed vermoeden dat op de achtergrond de tv iets te hard aan stond. Het leek me vrijwel onmogelijk om deze meute ongewapend tot stilte en aandacht te dwingen. In overleg met de organisatoren ben ik beschaafde achtergrondmuziek gaan spelen. Niemand vroeg of ik nog een paar liedjes wilde zingen. Nadat de voorzitter de organisatie had bedankt klonk een warm applaus op. Nadat de voorzitter mij had bedankt bleef het stil. Uit deze signalen heb ik afgeleid dat ik geen succes had.

Ik had mijn geluidsinstallatie en digitale piano moeten meeslepen. O, wat heb ik een hekel aan dat gesjouw. De beloning compenseerde veel, maar als zich nog eens een soortgelijke gelegenheid voordoet, wil ik alleen maar aan het begin van de avond een half uur of drie kwartier optreden. Je kunt me boeken door te reageren op dit bericht. Ik neem dan wel kontakt met je op voor het maken van de definitieve afspraken.

twee reacties

De polonaise was als een bom ingeslagen bij dit gezelschap. En daarna met z’n allen naar de hoeren…

Warme Woorden (URL) - 19-01-’04 11:13

allemachtig dat klinkt als een zware avond… en je voorgevoel was helemaal juist…. geef je groot gelijk dat je het niet meer op deze manier doet…..

Paola (URL) - 19-01-’04 12:59