Morgen krijgen we nog enkele gasten en dan gaan we sjoelenderwijs het nieuwe jaar in. Lebbis en Janssen moeten worden gehoord en ook Triviant en Sequense zijn kanshebbers. Samenzang lijkt welhaast uitgesloten. Ik ben er niet zeker van dat het goed gespeld is, want Pivot voorziet nog niet in Friese spellingscontrole, maar het kopje bedoelt in het Fries te zeggen
Gelukkig Nieuwjaar
De enige sport die ik actief niet beoefen is golf. Andere sporten beoefen ik helemaal niet. Vandaag ben ik lid geworden van Golfclub De Hildenberg in Appelscha. Per 1 januari 2005. Per diezelfde datum heb ik mijn lidmaatschap in Heerenveen opgezegd, want om nou op twee locaties te betalen en weinig te spelen lijkt me helemaal overdreven. Appelscha ligt 5 kilometer dichterbij dan Heerenveen, maar bovendien is de weg een stuk sneller. Ik hoop daardoor gestimuleerd te worden wat vaker te gaan oefenen. De baan ligt aan een bungalowpark met woningen tot 325.000 euro. Niet voor permanente bewoning, maar als tweede huis. En de eigenaren van die huizen hebben per woning twee speelrechten op deze golfbaan. Ik ben benieuwd wat dat gaat worden. Zelf zal ik me in dat gezelschap natuurlijk zeer op mijn gemak voelen. Ik woon in de buurt op mijn eigen landgoed en ben ook nog eens directeur-eigenaar van de entertainment onderneming Nicolai Producties (netto winst voor belastingen over het boekjaar 2004 8 euro). Nee, ik zal vooral mijn best moeten doen te voorkomen dat ik voorzitter word van deze nog jonge club. Ik hou je op de hoogte.
Af en toe wil ik optreden in Toomler, of mijn neef bezoeken of zomaar in Amsterdam zijn. Met de auto duurt de reis ongeveer ??n uur en drie kwartier. Als ik het tarief van de Belastindienst aanhoud kost dat (retour) 300 km ? 0,18 is 54 euro. Een avond parkeren kost 16 euro, dus alleen aan transport ben je 70 euro kwijt. Met zijn twee?n gaat dat nog, maar als ik alleen ga gebruik ik meestal openbaar vervoer. Dat kost de helft aan geld, maar het dubbele aan reistijd. Plus dat de laatste trein terug om half elf gaat, wat echt te vroeg is, zodat ik bij mijn neef moet logeren. Mits niet maandelijks vinden we dat ook wel weer gezellig, maar het moet ook allemaal maar uitkomen.
Dus toen ik in de Leeuwarder Courant las dat de reistijd naar Amsterdam met twintig minuten bekort zou worden, sprong mijn hart op van vreugde. Ik nam aan dat de wachttijden in Zwolle en Amersfoort bekort zouden worden. Vervolgens op de langere stukken een beetje extra snelheid en klaar ben je. Maar nee, het gaat om de lijn van Zwolle via Flevoland naar Amsterdam. Die is in 2013 klaar. Dan ben ik dood of 68.
Nog maar een week of twee, dan is mijn weblog twee jaar. In weblogland is dat best oud, omdat de meeste mensen het niet langer dan een paar maanden volhouden om met enige regelmaat een paar regels neer te tikken, waar anderen dan weer kennis van willen nemen. Tot zover het goede nieuws. Ik blijf gewoon doorgaan. Af en toe sla ik een dagje over. En af en toe schrijf ik twee postjes per dag. Mijn aanvankelijk bedoeling om door mijn weblog beroemd te worden en daarmee de mensen de theaters in te jagen (voor mijn voorstellingen wel te verstaan) is niet erg geslaagd. Als ik via het theater toch nog beroemd word, zal het wellicht op mijn weblog wel drukker worden.
Ach, natuurlijk moet ik het ook allemaal zelf uitmaken. Het is een illusie dat je anderen kunt vragen wat je moet doen. En ik heb dan ook in eenzaamheid mijn besluit genomen. Ik zie wel. Dat wil zeggen: ik zal per boeking mijn afweging maken. Dit gerijpte inzicht heb ik ontwikkeld nadat ik de boekhouding van Nicolai Producties over 2004 heb afgesloten. Ik ben in 2002 begonnen. Zowel in 2002 als in 2003 moest ik een gevoelig verlies noteren. Als beginnend ondernemer mag ik gelukkig vijf jaar verlies compenseren. In 2004 heb ik winst gemaakt. Jawel, winst! Met mijn verliezen over verstreken jaren wil ik jullie niet lastig vallen, maar mijn winst over 2004 mag je best weten. Acht euro. Zeker, je hebt me goed verstaan, al dat gereis door het land, gesjouw met net te zware apparaten, en af en toe ook nog de tegenwerking van niet tot het publiek behorende, maar wel in de zaal aanwezige medemensen, heeft mij per saldo acht euro opgeleverd. Dus lieve lezertjes, als je wilt genieten van mijn vrolijke aanwezigheid op je verjaardag en je hebt toevallig geen theater, dan kan dat. Stel dat je 150 kilometer verwijderd van Friesland woont, dan beginnen we met 300 km ? 0,18 = 54 euro. Heb je geen piano of vleugel? Geen nood. Voor 50 euro breng ik een nette digitale piano mee. Heb je geen lichtinstallatie? Jammer. Maar voor 100 euro zorg ik daarvoor. Geen geluidsinstallatie? Prima, weer 100 euro. Zo, nu zit je al op 304 euro, maar een grappenmaker heb je nog steeds niet. Daar kan ik ook voor zorgen. Voor 450 euro doe ik een half uur leuk en voor 600 euro kun je drie kwartier van mijn liedjes en vermakelijke mededelingen genieten. Dit is natuurlijk allemaal exclusief 6 % BTW. En het zijn de tarieven van 2004. Maar als je nog dit jaar boekt, worden we het wel eens over de prijs 
Advies heb ik nodig, verstandig advies. Ik vind optreden leuk. Vooral in theaters met voorzieningen als licht en geluid. En dan nog het liefst flink wat publiek in de zaal. Veel minder leuk vind ik optreden in een vergaderzaal met tl-balken aan het plafond, waar je het publiek recht in het gezicht kijkt. Nu speel ik al een tijdje met het idee voor dergelijke situaties een paar lampen te kopen, zodat ik het publiek in het donker kan laten zitten en mezelf in het zonnetje kan zetten. Maar ik heb een broertje dood aan sjouwen. Ik overweeg daarom om dergelijke optredens gewoon niet meer te doen. En dan hoef ik ook mijn geluidsinstallatie niet meer mee te slepen. Een gelukkige glimlach krult mijn mondhoeken opwaarts. Je merkt het al, ik heb verstandig advies nodig.
Terwijl het dodental in Iran, Sri Lanka en Indonesi? blijft oplopen, zeur ik al weer over de sneeuw. Maar dat ga ik hier nou eens niet doen. Niet dat ik van plan ben om alleen nog maar dingen op te schrijven die er toe doen, want dan ik kan ik net zo goed meteen stoppen. Maar ik ben nu wel uitgeschreven over al die kleine ongemakjes waardoor ik periodiek word geteisterd. Tenzij het een heel amusant ongemak is, maar dat dan wel geheel te mijner beoordeling. Wel ben ik in mijn hoofd druk bezig met de vraag welke kant ik verder op wil met mijn cabaret-programma. Ik zoek naar minder vrijblijvendheid, zonder dat ik er de actualiteit bij wil sleuren. Soms is die actualiteit ook wel weer zo vermakelijk, dat het bijna zonde is om er niet iets mee te doen. Maar dan moet het wel een logische plek hebben in het programma, dat verder toch in hoofdzaak over mijzelf gaat. Misschien is het nog zo gek niet om me toch wat meer op de wereld om me heen te richten. Morgen dan maar.
Als je vanaf de lage springplank in het zwembad duikt en je komt per ongeluk plat op het water terecht dan heb je een rode buik en rode bovenbenen. Als je door een vloedgolf met een snelheid van 900 km per uur wordt getroffen ben je uitgepraat. Dit zijn natuurkrachten die nauwelijks voorstelbaar zijn. De amateurvideobeelden die we zagen, komen uit gebieden waar het er nog zachtzinnig aan toe ging. Voor zover er in Inda en op Sri Lanka al opnamen gemaakt zijn, dan zijn die mede verzwolgen door de dertig meter hoge muur water die kwam aangeraasd. Gezien in het perspectief van het heelal is mijn geneuzel hier net zo onbetekenend als het sterven van tienduizenden aldaar. Maar voor de overlevenden is snelle en goede hulp geboden om het drama dat zich heeft voltrokken nog enigszins te beperken in zijn gevolgen. Ik ben niet zo gireerderig. Als mensen elkaar uitmoorden vind ik dat treurig en onbegrijpelijik, maar alle vormen van financi?le steun komen bij ??n van de verkeerde parijen terecht. Bij natuurrampen ervaar ik dat anders. Daar kan niemand wat aan doen. Dus maak iets over op giro 555!
Heel lang geleden kochten we een gourmetset. Gezellig samen aan tafel voedsel bereiden in veel te kleine pannetjes. Vandaag bezochten Anne (9) en Gijs (5) ons met hun ouders. We hadden besloten te gaan gourmetten. De kinderen bakten vooral kleine pannenkoekjes en de grote mensen aten vlees met sausjes. Inmiddels hebben we besloten dat we gourmetten maar een heel gedoe vinden en alsof dat nog niet erg genoeg is eigenlijk helemaal niet lekker. Wij hebben liever gewoon eten dat dampend op ons bord ligt om lekker te worden verorberd. Daarom gaan we ons gourmetstel weggeven aan een naaste die het begeert. Hoeven we lekker nooit meer te gourmetten. Een heerlijk vooruitzicht. En we hoefden al niet meer te vleesfonduen, steengrillen en tafelwokken.
Een rustige en ontspannen Eerste Kerstdag in kleine kring. Eerst een kopje thee met een plak door H. gebakken kerststol. Pas na het Urbi et Orbi het echte ontbijt: vers gebakken brood met verse worst. Wandeling met de honden. Koffie met door H. gebakken abrikozentaart. En weer een tijdje later het diner. Hertenbiefstukjes met portsaus, aardappelpuree en spruitjes. Ik hoefde alleen maar de puree en de spruitjes te verzorgen. Toen de aardappelen kookten zette ik het vuur onder de inkokende portsaus lager en ging iets voor me zelf doen. Tien minuten later rook ik ondanks de afzuigkap de lucht van aangebrande aardappelen. Hoewel ik niet gelovig ben heb ik god even ferm gelasterd, terwijl het echt mijn eigen suffigheid was. De puree smaakte nochtans goed. Als nagerecht serveerde H. een zelfgemaakte chipolatapudding. De overdaad zat hem meer in de kwaliteit dan in de hoeveelheid. En we hadden geen truffel.
Het eerste deel van de uitzending werd gewijd aan het muziekduo Marianta. Marita en Marian spelen en zingen liedjes van vroeger en dat doen ze mooi. Op hun website is te zien dat ze al heel wat ervaring hebben in deze 'branche'. Ze mochten in de uitzending vertellen over een boek dat ze net hebben uitgebracht over de Nederlandse feestdagen en de daarbij horende liedjes. Zo weten we nu dat Sinterklaas van oudsher een erotisch getint feest is. Dat geldt geloof ik oorspronkelijk zo'n beetje alle feestdagen, omdat de mensen elkaar vroeger alleen tijdens de door meneer pastoor gesanctioneerde feestdagen konden ontmoeten. De rest van de tijd waren ze alleen maar bezig om met hard werken een schamel bestaan te verwerven. Andere koek dan nu: van de week hoorde ik op de radio iemand vertellen dat er mensen bestaan die last hebben van consumentenstress, omdat er zoveel keus is. Het moet niet gekker worden. Zoek dan maar de rust van de website van Marianta en luister naar hun liedjes. Bij het boek zit ook een CD, samen te koop voor 25 euro.
Mijn Fries versje viel meer in de smaak dan ik had verwacht. Ik mag zelfs een rekening sturen en heb meteen een vervolgopdracht meegekregen. Ik krijg een CD toegestuurd en zal het versje daarna zo snel mogelijk hier beluisterbaar maken. De presentatrice Annelies van der Goot heeft mijn hart gestolen, niet alleen door haar goede voorbereiding, maar ook door de spontane, directe en daardoor zelfs licht onthutsende vragen. Morgen vertel ik ook nog iets over de dames die de andere helft van het programma invulden.
Op vrijdag 24 december tussen 16.00 en 17.00 uur zendt Omrop Frysl?n het culturele programma Omnium uit. Het lijkt me een tijdstip dat circa 99 % van de Friezen wel wat anders te doen heeft dan naar de radio te luisteren, zodat maar weinigen de eerste uitvoering van mijn eerste versje in het Fries live zullen beluisteren. Zelf ben ik niet erg tevreden over het resultaat. Het Fries is onmiskenbaar niet mijn moedertaal en het was een ferme worsteling om een min of meer samenhangend geheel bij elkaar te knutselen. Ik heb dan ook mijn vage idee om een Fries programma te gaan maken bijgesteld, ook al omdat mijn zus (die wel haar hele leven in Friesland is blijven wonen) mij spontaan toevoegde: jij bent zo Nederlands als het maar kan. En dat is ook zo. Weliswaar heb ik ongeveer de helft van mijn leven in Friesland gewoond, maar ik sprak maar zeer incidenteel Fries. De ultieme uitdaging is natuurlijk de eerste Friestalige standupper te worden. Daar zou Jan Jaap van der Wal zelfs van opkijken. Maar dat komt later, eerst ga ik maar eens doorbreken als Nederlandstalige cabaretier. Op dat traject heb ik ook nog heel wat te doen.
Er bestaan schoonmoedergrappen. In die grappen is de schoonmoeder een onaangenaam en tyranniek wezen. Mannen met een nare schoonmoeder moeten er wel op bedacht zijn dat hun vrouw later waarschijnlijk ook zo wordt. Ik heb het met al mijn schoonmoeders prima kunnen vinden, zo ook met de huidige, die ik nu al weer ruim 25 jaar ken. Ze is aardig, intelligent, bescheiden, belangstellend en ze heeft gevoel voor humor. Ze is pas 87 jaar geworden en nu is ze erg verkouden, waardoor de plannen voor de kerstdagen moesten worden bijgesteld. H. heeft haar vandaag opgehaald en de aanvankelijk in Delft geplande kerstviering vindt nu, in een klein gezelschap (wij drie?n) hier plaats. Ook goed.
Het doorleven van de dode merel in ons hoofd deed me denken aan het afgrijselijke lied van Belinda Meuldijk. In dit versje zingt Rob de Nijs dat hij de overledene niet begraaft in de aarde maar in zichzelf. Iedere zanger krijgt de tekstschrijver/ster die hij verdient zullen we maar zeggen. En het is voor Rob natuurlijk ook wel lekker als hij bij crematies het Waarheen van Mieke Telkamp kan vervangen. Deze smartlap is wel erg duidelijk geschreven voor de dodenmarkt en heeft daardoor dus commercieel gezien een mooie toekomst. Toch sta ik in mijn afgrijzen kennelijk nogal alleen, want ik kan de radio niet aanzetten of deze kwijlballade komt uit de speakers. Voor ik me dood erger zou ik een hartgrondig en driewerf "bah" willen uitroepen.
We hebben een tijd stickers van roofvogels op de ramen geplakt. Niettemin bleven van tijd tot tijd vogeltjes tegen het raam aanvliegen. Soms overleefden ze dat. Omdat we geen verschil constateerden hebben we de stickers weer verwijderd. Toen we vanmorgen aan de koffie zaten vloog een vogel tegen het raam. Aan de klap te oordelen was het een flink exemplaar. En inderdaad lag onder het raam een merel te stuiptrekken. H. droeg het diertje naar de bank in de zon. Na een paar minuten kwam de rode bes, waarmee hij het vanuit de boom zo blij op een vliegen had gezet voor het dubbel glas zijn vlucht wreed onderbrak, weer terug in zijn snavel. Kort daarna was ie dood. Het barst hier van de merels en talrijke andere vogels. Maar het contact met de levende vogels beperkt zich tot het verstrekken van voedsel, dat gretig wordt aanvaard, maar niet waar we bij zijn. En van al die andere vogels die sterven door toedoen van katten of buizerds vinden we hooguit zo nu en dan wat veren terug in het bos. Maar deze merel confronteerde ons persoonlijk met zijn dood en leeft daardoor nog een paar dagen door in ons hoofd.
Overstappen naar een andere computer is nog een heel gedoe. Gelukkig heb ik veel tijd, want ik ben nauwelijks deskundig en niet geduldig, zodat er nog wel eens iets over moet, omdat het niet meteen werkte. Ik ga dan bij de volgende poging op mijn handen zitten, om te voorkomen dat ik weer op Enter druk voordat ik goed heb gelezen wat er stond. Maar zo langzamerhand heb ik alle applicaties weer ge?nstalleerd en alles werkt nu sneller dan voorheen. En ook kan ik eindelijk DVD's bekijken en kopi?ren. Het leven is een feest. Maar nu eerst de melodie maken voor het Friese liedje dat ik vrijdag moet gaan vertolken voor Omrop Frysl?n.
Vanavond van 18.00 tot 20.00 uur Andermans Veren op Radio 2. En ergens in die twee uur zendt Kick van der Veer een liedje van mij uit.
P. is definitief overgestapt naar Apple. Begrijpelijk. Ik mocht zijn oude PC overnemen voor een absolute habbekrats. In één klap ging ik van 450 mHz naar 1.500 en van 256 mB geheugen naar 512. En met de nieuwe 120 gB schijfruimte red ik me voorlopig wel. Op één van die schijven staat zijn volledige CD-collectie. Verder Firewire, USB 2, DVD-speler en een externe DVD-brander, dus ik kan er wel weer een paar jaar tegen.
Ik krijg alleen de draadloze internetverbinding niet werkend. Thomson draadloos ADSL-modem (KPN en Planet) met een USB SpeedTouch 120 draadloos modem in de studio. Hier in huis doet het kaartje in het notebook het nog steeds, dus ik heb vast iets niet goed geïnstalleerd. Dat wordt maandag nog vechten welke Helpdesk me mag redden, die van KPN of Planet. Of weet iemand raad?
Ik snurk. Als ik slaap, tenminste. Daarom slaapt H. al een jaar of vijftien met oordopjes. Gisteren heb ik bij een tandarts in Bilthoven gehapt. Dat wil zeggen een afdruk laten maken van mijn gebit. Omdat ik zeer goed kan kokhalzen heb ik nogal een hekel aan dat gedoe, maar dank zij de welwillende begeleiding van de dienstdoende geneesheer bleef mijn lijden beperkt. Op 7 januari mag ik terug komen en dan is het martelwerktuig dat mijn onderkaak in een niet-snurkpositie gaat brengen gereed om te worden aangemeten. Het hoofddoel van dit alles is dat H. eindelijk weer zonder proppen in haar oren kan slapen. Een subdoel is dat ik uitgeruster wakker word, omdat ik beter slaap. Na 7 januari meer hier over.
Na de brandweerrode Renault 4F6, waaraan ik nog steeds de dierbaarste herinneringen koester, kwam er een Peugeot 304 stationwagon, waarover ik alleen maar kan zeggen dat ie het prima deed. Vervolgens een Citro?n BX, die toen nog geen stationwagon had en waarin ik met mijn machtige lichaam net te weinig ruimte had. Reed wel erg lekker.
Vervolgens een Renault Nevada stationwagon. Eigenlijk het zelfde als de Peugeot. Onze buren namen deze auto over van de leasemaatschappij, maar al na zeer korte tijd kregen ze er een ongeluk mee, waarmee het voordeel snel teniet gedaan was. Mijn volgende auto was een Ford Mondeo stationwagon. Wat een ruimte en wat een comfort! Automaat, airco en ook voor de passagiers veel beenruimte. Maar ook duur. En bij de volgende wisseling nam ik genoegen met de Ford Escort stationwagon. Maar wel net op het moment dat ze een aanbieding hadden met automaat, airco en allerlei vanzelf bewegende ramen. Ook was dit de eerste auto waar ik een cruise control in liet zetten. En omdat dat niet goed was gedaan hebben we jaren de grootste problemen gehad met een motor die bij het stoplicht spontaan geweldig begon te loeien. Uiteindelijk ontdekte onze Ford garage in Drachten dat de cruise control op de computer was aangesloten, wat nou juist niet mocht. Sindsdien was het probleem over. De Escort heeft ons zeven jaar gediend, waarvan zes trouw.
En sinds eind juli is de Citro?n Berlingo ons voornaamste transportmiddel. Met grijs kenteken. Daar kreeg men in Den Haag weet van en prompt werd het grijze kenteken voor particulieren op de helling gezet. Jammer. En op diesel. Daar kreeg men in de Opec landen weet van en al snel steeg de dieselprijs met tien eurocent. Maar ja, zo is het leven, althans het mijne.
In het caf? raakte ik in gesprek met Nol, die 30 jaar kraanmachinist was geweest. Eerst op een klein kraantje, toen op een dragline en vervolgens op een bouwkraan. Dat zijn van die kranen waar twintig of dertig meter boven de grond een klein hokje is, waarin de kraandrijver zich bevindt. Hij moet eerst wel even het trapje op en later ook weer af. Nol vertelde vol trots dat hij al jong de snelste was. Hij kon namelijk draaien en hijsen (of laten zakken) tegelijk, zonder dat de last ging slingeren. En hij werkte heel precies, zodat de mensen beneden op hem konden rekenen. Vanuit zijn hoge positie had hij overzicht over het hele bouwterrein en hij kon dus zien als er ergens iets niet goed ging of als op een bepaalde plek de stenen op waren (of zoiets, want het was al wat later dat Nol mij dit vertelde) en dan de opzichter waarschuwen per mobilofoon. Nol is al een paar jaar gepensioneerd, maar kijkt met plezier terug op zijn werkzame leven. Dat wou ik even met jullie delen. Ik heb niet het plezier waarmee Nol over zijn werk op de kraan vertelde kunnen overbrengen, dus probeer dat er zelf maar bij te denken.
Voor wie de reacties niet leest hieronder de door Manon (waarvoor dank!) helemaal overgetypte recensie uit De Stentor (krant uit Zwolle). Bij het artikel prijkt ook nog mijn foto, dus mijn behoefte aan aandacht wordt ruimschoots bevredigd .
"Een bijzonder geval is de 58-jarige Menno Nicola?, hij toont aan dat cabaret niet aan leeftijd is gebonden. Het festivalpubliek is sowieso opvallend gem?leerd dit jaar. De laatste jaren overheerste de jeugd, nu is bijna de helft van de ruim 1200 bezoekers veertigplusser. Nicola? valt niet alleen bij hen in de smaak. Ook vier jonge studenten van Windesheim prijzen de oudste deelnemer. 'Hij neemt je mee in zijn verhaal. Een relaxte man.? Zijn kalme trage verteltrant is inderdaad een rustpunt. De lange uitleg over de keuze voor het artiestenvak is minder sterk. Gelaten zingt hij: ?Ik hoef niet meer te vechten voor een plaatsje op de allereerste rij/ ik hoef niet meer te werken/ ik behoor niet bij de sterken/ ik ben vrij?. Met het beeld van Thorbecke op de achtergrond citeert hij Vadertje Cats. ?Kinderen zijn hinderen (...) dus af en toe een pats?.
Met deze mix van jonge en oudere kandidaten zet het Deltionfestival zichzelf goed in de markt. Wat te denken van: ?Papa vindt niet veel aan jullie. Papa heeft besloten jullie in de steek te laten.? Stevige ?grijze? satire mag niet langer uitblijven."
Mijn besluit staat vast: ik doe niet meer mee aan cabaretfestivals waar een wedstrijd aan verbonden is. Niet omdat ik niet tegen mijn verlies kan, hoewel toegeef dat winnen aanzienlijk leuker is dan niet winnen . Ik hou niet van de spanning van het wachten op de uitslag; ik ben het zelden eens met de uitslag (behalve dan die keer dat ik zelf heb gewonnen) en ik vind het eerlijk gezegd grote onzin om appels met bananen en kiwi's te laten vergelijken. Het lijkt me niet waarschijnlijk dat ik ooit voor een jury gevraagd zal worden, maar ik zal het in ieder geval niet doen. Presenteren van festivals lijkt me wel weer aardig, omdat ik bereid ben me in dienst te stellen van de candidaten en niet zo nodig zelf hoef te scoren. Zo heeft de leeftijd toch nog een voordeel.
Gisteravond zapte ik toevallig binnen bij een uitzending van BNN, juist op het moment dat de Tokkies hun lied Verre Kerst stonden te playbacken. Wat een treurnis. Mevrouw Tokkie was in een speciaal vervaardigd kerstpak gehesen en stond zowaar te bewegen. Dat viel me overigens mee, want bij vorige gelegenheden dat ik haar in beeld kreeg zat ze in een stoel ijslollies te consumeren alsof ze nooit meer zou lopen. De kinderen hingen vrij natuurgetrouw gemelijk te wezen in achtergrondstoelen en Pa Tokkie moest weer het werk doen. Ik verwijt overigens de familie Tokkie deze tamelijk genante vertoning niet. Als ze met dit gedoe een leuke vakantie naar Spanje bij elkaar sprokkelen geef ik ze zelfs gelijk. Ik ben alleen zo bang dat de producenten er meer aan verdienen dan de slachtoffers zelf. Als straks de Ratelaar genoeg heeft van zijn speeltjes of, nog beter, is opgevreten door zijn eigen leeuw, staan de Tokkies er weer alleen voor en daar waren ze tot dusverre niet erg succesvol in.
Al jaren geleden ben ik lid geworden van de Vereniging PALM (Professionele Auteurs Lichte Muziek). Een paar weken geleden heb ik voor het eerst een tekst ingestuurd ter beoordeling. Op de voorpagina van het PALM-blad van dit kwartaal bespreekt Boudewijn de Groot mijn laatste lied Alles went. Op grond van zijn commentaar ga ik het laatste couplet veranderen. Inmiddels heeft mijn neef Peter van de Witte de muziek bij dit lied gemaakt en ik ben hard aan het oefenen om de nogal moeilijke begeleiding in de vingers te krijgen, zodat ik het volgend jaar in mijn programma kan opnemen. Wie het helemaal lezen wil kan klikken op het blok hier onder.
Het goede nieuws is dat ik drie keer een half uur goed heb gespeeld en ook nog eens tot genoegen van mijn publiek. Ik kreeg dus al een beetje hoop op de prachtprijs van 1.000 euro. Des te groter was de teleurstelling toen die aan mijn neus voorbij ging. Nu had ik eerlijk gezegd gerekend op Ewout en Etienne als winnaars, omdat ze leuk zijn en in zekere zin een thuiswedstrijd speelden. Zij moesten echter genoegen nemen met de aanmoedigingsprijs van 250 euro. De eerste prijs ging naar Lambert-Jan Koops. Bij de voorselectie van Cabareteske had ik hem gezien en ik was erg verbaasd dat ik wel de finale haalde en hij niet. En het kleine stukje dat ik nu van hem zag was nog leuker dan toen. Dus ik heb er vrede mee .
Update: Lambert Jan had als eindcijfer 8.30 en Ewout en Etienne scoorden 8.27, een wel erg minimaal verschil. Mijn eindresultaat bedroeg 7.23 en daarmee behaalde ik de zesde plaats na John Brukx (7.83), Marcel Harmsen (7.57) en Duo Rots (7.53).
Hier zou hebben gestaan dat ik op 11 december meedeed aan het Deltion Cabaret Festival in Zwolle. De PC van mijn schoonmoeder had dat liever niet, vandaar.
Je mag het aan niemand vertellen, maar in mijn cabaretprogramma ga ik ook een paar liedjes zingen als troubadour, dus met gitaarbegeleiding. Tot vanmiddag bezat ik een jazzgitaar. Een jazzgitaar heeft een tamelijk smalle hals, waardoor de vlakjes waar de vingers moeten worden geplaatst om een accoord te vormen nogal dicht bij elkaar liggen. Mijn vingers zijn wat aan de dikke kant, waardoor ik sommige accoorden niet goed kan pakken.
De jazzgitaar heeft een holle body. Ik dacht daarmee ook zonder versterking te kunnen spelen, maar dat bleek niet het geval te zijn.
Vanmiddag heb ik de jazzgitaar ingeruild tegen een acoustische western gitaar, maar wel met ingebouwd element. De toets is net wat breder, zodat ik beter met mijn vingers uit de voeten kan. Wel staat vast dat oefenen ook hier nodig is, maar ik hoef tenminste niet voor iedere oefensessie de versterker aan te sluiten. En het is ook leuk voor bij het kampvuur.
Een man van 93 jaar is overleden. Veel advertentie beginnen met teksten als: "Met respect gedenken wij ... "of zoiets dergelijks. Prima. Dat de naaste familie ontroerd en zelfs verdrietig is kan ik billijken. Dat Beatrix nu haar beide ouders en nog maar zo kort geleden haar man verloren heeft en daardoor aangedaan is: alle begrip.
Maar advertenties over het heengaan van de Prins der Nederlanden die beginnen met "Met diepe droefheid ... " of "Tot ons intens verdriet ..." getuigen van weinig realiteitszin en van een niet erg ge?nspireerde schrijver. Of ze zijn allemaal opgegeven door hoogbejaarden die zelf opgegeven zijn en in het aangezicht van de dood vooral verdriet hebben om het eigen op handen zijnde verscheiden.
Ik ben een vriend. Geen allemansvriend. Geen van mijn nog levende vrienden heeft geld, macht of invloed van enige betekenis. Hetzelfde gold voor mijn gestorven vrienden. Goede vrienden zijn vrienden voor het leven (het hunne of het mijne). Ik heb ook heel veel tijdelijke vrienden gehad. Ook nu heb ik talrijke tijdelijke vrienden, alleen weten we nog niet hoe lang de vriendschap nog zal duren. Gedurende de looptijd van de vriendschap zijn tijdelijke vrienden best goede vrienden, maar toch niet goed genoeg voor altijd. Dergelijke vrienden zijn vaak buren, collega's of leden van een band waar je in speelt. En als die band verbroken is sterft in de regel de vriendschap een langzame, maar soms ook snelle dood. Dat is maar goed ook, want anders zou ik straks op mijn zestigste verjaardag 368 gasten moeten voorzien van zalm-mousse en adere delicatessen. Je bent het beste af als je binnen je naaste familiekring vrienden hebt. Dat zijn de trouwste.
Op het Centraal Station in Amsterdam worden in een kiosk die Shakie heet vers vermalen vruchten verkocht. Je betaalt 3,20 euro vor een beker, maar het is heerlijk. Dat kan ik ook, dacht ik. En inderdaad. Pers een paar sinaasappels uit (de sinaasappels zo in de blender heb ik nog niet geprobeerd, maar volgens mij krijg je dan toch te veel velletjes), schil wat kiwi's, een appel, een peer, een banaan, scheut water erbij en de hele zaak in de blender. Lekker, joh. En nog gezond ook. Ik ga binnenkort ook wortel proberen en tomaat. Vroeger heb ik wel eens een sapcentrifuge gehad, maar dan gooide je toch wel erg veel vruchtvlees weg en die vezels zijn ook smakelijk en gezond. En het reinigen van de sapcentrifuge was vervelend werk. Maar als je sap van bleekselderie wilt maken heb je hem toch nodig. Dat wil ik dus maar niet.
Zodra ik binnen kom trek ik mijn schoenen uit en pantoffels aan. Wie buiten woont en zelf moet stofzuigen begrijpt dat heel goed. Ook moslims begrijpen dat heel goed. Eigenlijk is het gewoon smerig om met de schoenen die je buiten hebt gedragen door je huis te lopen. Als ik naar buiten ga, trek ik altijd schoenen aan. Maar voordat ik ze aantrek keer ik ze om en sla er even mee op de grond. Ik heb ??n keer meegemaakt dat er een overleden muis in een laars zat die ik aantrok. Ik ben bang voor levende muizen en heb een afgrijzen van dode muizen. Dat was dus een heel frustrerende ervaring, die ik niet wens te herhalen. Vandaar. En dat moslims het niet prettig, maar zelfs onsmakelijk vinden een chocolade muis in hun schoen te vinden als ze uit de moskee komen, begrijp ik ook. Op het punt van schoeisel groei ik echt naar de overtuiging van onze moslim-broeders en -zusters toe. Er blijven nog wel een paar kloven te overbruggen, maar het kan niet allemaal van ??n kant komen. Nou zij weer.
We doen er al jaren niet meer aan. En we missen het helemaal niet. Volgende week ga ik lekker marsepein kopen voor de helft van de prijs. Niet veel, want van veel marsepein word je misselijk. We hebben heel wat kerstbomen in de tuin. Een paar jaar geleden deden we nog wel eens 100 lampjes in zo'n boom. Maar dan moet je 's avond wel de gordijnen openhouden om ze te zien. En het weer uit de boom halen van die lampjes eind februari ging ook niet altijd even vredig. De draad ging altijd in de knoop en daar wilde ik H. dan nog wel eens een onterecht verwijt van maken. Daar zijn we ook mee opgehouden en nu kunnen de hele winter de gordijnen 's avond gezellig dicht. Vuurwerk op oudejaarsavond doen we ook niet. Maar wel een paar flessen champenoise. Of van die Spaanse prikwijn. Goedkoper dan echte champagne en lekkerder dan goedkope champagne. We doen wel aan cadeautjes. Het hele jaar door. Boeken, CD's, DVD's, wat we maar willen. Dus eigenlijk doen we het hele jaar aan Sinterklaas en Kerstmis.
Al die jaren dacht ik nog: dat zal toch niet, dat heeft die man toch niet nodig? En nu blijkt het toch waar te zijn. Wat ben ik toch een goedgelovig watje ... En wat gebeurt er met dat geld? Wordt het alsnog afgepakt in het kader van de pluk ze operaties? Of mogen de onechte kinderen dit onechte geld verdelen? Ach, het is natuurlijk allemaal even treurig. Laten we een republiek beginnen. Want het is natuurlijk onzinnig om het Staatshoofdschap als een erfelijke eigenschap te beschouwen, maar schelmerij zit stellig in de genen.
Gelukkig hoef ik niet met het vliegtuig naar Spanje volgend jaar. G. en R. gaan ook mee, en we rijden samen in hun luxueuze Saab. Met drie chauffeurs aan boord lijkt ??n overnachting wel voldoende. Ik weet ook wel dat dekans op een auto-ongeluk statistisch gezien groter is dan die op een vliegtuigongeluk. Maar als een vliegtuig verongelukt heb je weinig overlevingskansen, hoewel ik nou ook weer niet verlangend uitkijk naar een dwarslaesie. Die kun je trouwens thuis ook opdoen na een akelige val van een huishoudtrapje. Kortom we gaan lekker met de auto!
Het was Jan-Jaap van der Wal, die mij meedeelde dat ik na deze auditie nog niet was toegelaten tot de Comedytrain. Hij legde uit dat mijn optreden op zich goed was, maar te veel cabaret, het vertellen van een verhaal, zonder in contact te komen met het publiek. En hij raadde me aan een paar keer de optredens van Comedytrainers te gaan bekijken en regelmatig mee te doen met de open podia, maar dan wel met speciaal stand-up materiaal. En dat vind ik wel een uitdaging. Als iemand nog suggesties heeft voor DVD's van echte stand-uppers dan hoor ik dat graag.
Twee jaar geleden rond deze tijd hoorde ik dat ik met het AKF mocht meedoen op Texel. Een jaar geleden rond deze tijd hoorde ik dat ik de finale van Cameretten niet had gehaald. En nu zit ik te wachten op een telefoontje van Raoul Heertje. Afgewezen worden is vervelend, maar wachten op het verlossende bericht is minstens zo erg. Natuurlijk, zolang ik niet ben afgewezen is er nog hoop. Maar die hoop kan mijn schrik bij ieder telefoontje niet verdringen. Ik denk dat ik maar naar bed ga en blijf slapen tot ik zekerheid heb. Toe Raoul, verlos me!
Een mooie leeftijd: 93 jaar. Daar zijn weliswaar wat jaren bijgekocht met tamelijk ingrijpende operaties, maar hij heeft het toch maar gehaald. Over Prins Bernard heb ik altijd met gemengde gevoelens gedacht, waarbij ik vooral bewondering voelde voor de manier waarop hij zijn leven heeft ingericht. Hij heeft er uit gehaald wat er in zat, zou je kunnen zeggen. De politici roemen nu natuurlijk zijn inzet voor het land en het Wereld Natuur Fonds, en daar wil ik ook niets aan af doen, maar hij deed dat zichtbaar met veel genoegen. Doen wat je graag doet, zo wil ik ook leven. En daar heb ik geen doos rose champagne in de kofferbak voor nodig. Maar een lekker glaasje wijn zo nu en dan is wel prettig. Nu dan maar.
Iets na twee uur kwam ik thuis. Inmiddels heb ik de opname van mijn optreden beluisterd en ik heb er spijt van dat ik toch niet wat langer heb gespeeld. Want het publiek lachte met regelmaat hartelijk en sloot af met een behoorlijk uitbundig applaus. Toch was ik wat timide geworden doordat het publiek bij vijf van mijn zes voorgangers (Thijs van Domburg was de enige uitzondering) als met stomheid geslagen zat te kijken. Er kon zelfs nauwelijks een grinnikje af. Of ik zal worden uitverkoren om lid van Comedytrain te worden hoor ik dezer dagen en eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee over de afloop.
Ik pretendeer bepaald niet dat ik verstand heb van standup comedy. Maar ik heb ook vanavond weer talloze malen gezien hoe comedians van slag raken als het publiek niet of nauwelijks reageert (dat begrijp ik), maar vervolgens het publiek in meerdere of mindere mate gaan verwijten dat ze de grappen niet begrijpen. Dat vind ik nogal een zwaktebod, eerlijk gezegd.
Ik hou je op de hoogte!
Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.
|
|