In het Fotoboek staat een beeldverslag van het weekend met onze vrienden. Als je nieuwsgierig bent zul je moeten registreren, maar dat is niet zo erg ingewikkeld. En als je al geregistreerd bent is inloggen genoeg.
In Drouwen heeft Staatsbosbeheer een stellage gebouwd met trappen en vlonders, waardoor je met wat klimwerk op 15 meter hoogte tussen de bomen kunt lopen. De uitkijktoren is zelfs 22 meter hoog. Ze noemen het een Boomkroonpad, waardoor je verwacht een wandeling te kunnen maken van boomtop naar boomtop. Het beloopbare plankier is naar ruwe schatting 100 meter lang en betreding ervan kostte voor volwassenen ? 4,50. Ik was buitengewoon teleurgesteld.
Iedereen krijgt de vrienden die hij verdient. Dit weekend zijn Mijndert en Ron, vergezeld van hunne vrouwen en drie kinderen bij ons te gast. Van de acht liter erwtensoep die ik had gemaakt konden we drie invriezen. Mijndert en Ron zitten graag buiten bij brandende houtblokken. Dat bleven ze ook nog geruime tijd doen toen het al flink regende.
Hondjes hebben wel eens een zeer pootje. Dat gehink op drie pootjes ziet er altijd erg zielig uit. Meestal slagen we er wel in een doorntje of een klein stokje te vinden en daarmee de oorzaak weg te nemen. Deze keer lukte dat bij Leentje niet. Omdat wij onze zorgplicht serieus nemen toog H. met het diertje naar de dierenarts. Die kon ook niks vinden, maar rekende daar wel ? 21,50 voor. Daarbij was het advies het pootje af en toe in de week te zetten met Biotex inbegrepen.
Leentje hinkt nog steeds dat het een aard heeft.
Pivot heeft twee tekstvakken: Introductie en body.
Lees verderMijn cabaret-vrienden Ewout en Etienne hebben de finale van het Groninger Studenten Cabaret Festival gehaald. De andere twee finalisten ken ik niet, dus ik hoop dat Ewout en Etienne winnen. Dan heb ik ook een klein beetje meegewonnen, want mijn stem is in de voorstelling te horen. En mijn regisseuse is de vrouw van de hun regisseur. Het mooiste zou nog zijn als ik dan het Deltion Festival in Zwolle weer zou winnen (daar doen E. en E. ook aan mee). Nu moet ik echt naar bed, want al dat gedroom leidt maar tot niets.
Update: Ewout en Etienne wonnen de publieksprijs, Ozzy en Tom de juryprijs. Ook mooi!
Alle artiesten zijn ijdel. Artiesten die dat ontkennen zijn ijdele jokkebrokken. Of ze ontberen iedere vorm van zelfkennis en dat is ook niet best. De minst ijdele artiest krijgt voor ijdelheid altijd nog een zeven, terwijl de allerijdelste een tien haalt, maar die is dan ook volstrekt onuitstaanbaar. Ik geef mijzelf voor ijdelheid een acht en acht mij dan ook gewoon onuitstaanbaar. In dit kader wijs ik jullie graag op Freakje en Zwartekat waar de presentatie van Roltrap wordt besproken. En geef toe: ik heb ook mijn dieptepunten eerlijk met jullie gedeeld.
Het was een mooie avond, vanaf de zijkant heb ik kunnen genieten van de optredens van de vijf andere artiesten van Roltrap naar de Maan. Wouter Deprez, Pieter Jouke, Kleine Krokodil, Laurens Joensen en Michiel Peereboom. Arnoud Kaldeway presenteerde en Thijs van Domburg trad elders op. Zeker nu ik ze ook gezien heb, ben ik trots dat ik in dit rijtje mag horen.
E?n schouwburgdirecteur kwam mij persoonlijk vertellen dat ze me gaat boeken voor het volgende seizoen. Dat is natuurlijk goed nieuws. Wel hoop ik dat van de vele andere aanwezige programmeurs ook nog een flink aantal besluit de gok te wagen. Dan blijf ik proberen beroemd, althans bekend te worden. Heeft iemand nog suggesties?
Vanavond (maandagavond dus) is in Theater Bitterzoet (Spuistraat 2, Amsterdam) een presentatie van Roltrap naar de Maan. Ik mag daar een kwartier van mijn programma laten zien, evenals vijf andere Roltrappers. Ik was van plan met de auto op en neer te gaan, maar neef P. bood mij (alweer) spontaan onderdak aan, zodat ik morgen lekker weer met de trein naar Amsterdam ga. De reis duurt weliswaar wat langer dan met de auto, maar een dagkaart in een parkeergarage kost ? 40,- en voor dat geld tracteer ik neef P. liever op een paar consumpties. Dan hebben we er in ieder geval wat gezelligheid aan. De laatste trein terug naar Friesland gaat om half elf, dus dat is ook niet echt een serieuze optie voor de artiest die in de grote stad is. Dan begint het pas, toch?
Ruut Weissman is ongeveer 20 jaar artistiek directeur van de Kleinkunstacademie. En hij is toonaangevend regisseur in kleinkunstland. Hij schreef een boek "De kunst van het bedriegen". Een aanrader voor iedere kleinkunstenaar, maar ook voor iedereen die graag kleinkunst ziet. Je kunt uit dit boek niet de trucjes leren, waarmee je het publiek kunt veroveren. Want het publiek is graag bereid zich te laten bedriegen, sterker nog, daar komen ze voor naar het theater, maar niet met trucjes. Wel geeft het boek inzicht in de voorwaarden waaraan de bedrieger moet voldoen om zijn publiek zijn leugens te laten geloven. Mooi boek. Ik ga het nog minstens twee keer lezen.
Mijn portable minidiscrecorder gaf na zes jaar spontaan de geest. Door een gelukkig toeval kon ik de hand leggen op een draagbare MP3-recorder. Gisteravond werd deze machne ingezet om mijn optreden in Toomler op te nemen. Wat er fout gegaan is, zullen we nooit weten, maar stukken voor en na mij staan er op, maar het bestand dat mijn performance had moeten bevatten was leeg. Je moet me dus maar geloven als ik vertel dat het pubiek heel tevreden was, hartelijk lachte en daverend applaudiseerde. En de mensen van Comedytrain die de evaluatie verzorgden hadden weliswaar enkele kritische kanttekeningen, maar waren positief over mijn optreden. En ik vond het ook leuk om te doen, dus ik ga proberen of ik auditie kan doen.
Update: In de computer bleek de opname toch op de Compact Flash te staan. Dus onder de button Luisteren is mijn optreden te beluisteren. Het geluid is met een microfoon vanuit de zaal opgenomen, dus niet perfect, maar wel goed te verstaan.
Het toeval bracht mij op het goede moment in contact met de juiste mensen. Morgenavond zou een cameraman van RTV Noord Holland mijn debuut als stand-upper komen filmen. Kort nadat de afspraak was gemaakt kwam het telefoontje dat van Toomler niet gefilmd mag worden tijdens de open podiumavond. De teleurstelling was net iets groter dan de daaraan voorafgaande vreugde. Maar ik verman mij.
Woensdagavond mag ik dan eindelijk een kwartiertje optreden bij het open podium van Toomler. Alsdan zal ik de oudste Nederlandse debuterende stand-upper aller tijden zijn. Ik verwacht veel media-belangstelling. Voor het geval radio en tv onverhoopt verstek laten gaan zal ik zelf een geluidsopname maken van deze historische gebeurtenis. Als de geluidskwaliteit voldoende is zal ik het gehele kwartier onder de button luisteren zetten. Zelfs als het publiek maar sporadisch lacht, dan kunnen jullie nog even met me mee lijden.
Geef mij een ruimte en ik maak rommel. Terwijl ik heel graag in een ordelijke omgeving verblijf, waar ik alles makkelijk kan vinden. In onze woning zwaait H. af en toe eens flink met de scepter, om te voorkomen dat ik er ook daar alleen maar een puinhoop van maak, maar in mijn studio en de garage is het af en toe echt wel een klein beetje onoverzichtelijk. De buurjongens Dani?l en Gerrit hebben vakantie en helpen mij met het opruimen van de garage. Vandaag is alle gereedschap netjes opgehangen of opgeborgen en alle schroeven, spijkers en moeren staan keurig uitgestald op een plank. Meestal begin ik een klus met de aanschaf van passende ijzerwaren, maar de eerste 18 jaar heb ik daarvan wel genoeg, blijkt nu. Morgen gaan we de vloer vegen en alles dat echt niet weg kan (en nu onder het afdak staat, waar eigenlijk de caravan hoort) weer naar binnen brengen. Morgenavond heb ik ongetwijfeld een opgeruimd gemoed.
Ruim vijf jaar geleden stopte ik met werken. Sindsdien heb ik alle papieren behorende bij de huishoudelijke administratie die bewaard moesten worden in een bakje gelegd. Dat waren inmiddels vijf bakjes geworden. Vandaag heb ik in een paar uur al die bakjes teruggebracht tot twee bakjes. En de papieren die nu nog over zijn ga ik voorzien van twee gaatjes, om ze vervolgens keurig gerubriceerd op te bergen in tot dat doel aangeschafte ordners. Als dat klaar is ga ik alle nieuwe papieren die ik moet bewaren onmiddellijk voorzien van twee gaatjes en ze keurig gerubriceerd opbergen in de ordners. Dat beloof ik!
Op het podium in het Cultuurcaf? is niets aan te merken, evenmin als op de licht- en geluidsinstallatie. Ook de organiserende studenten zijn vriendelijk, bekwaam en hulpvaardig. En over de ongeveer 30 mensen die op de gratis voorstelling waren afgekomen is geen kwaad woord te zeggen. Tot zover het goede nieuws. Tijdens de voorstelling werd in de rest van het caf? naar hartelust gedronken en gepraat. De toegangsdeur naar de toiletten was naast het podium. Drinken doet plassen. Nu ben ik toch al makkelijk afgeleid, dus deze omstandigheden brachten mij niet tot een optimaal optreden. Het allervriendelijkste publiek beloonde me nochtans met een hartelijk applaus, dus het liep allemaal nog best redelijk af. Maar dit was wel de laatste keer dat ik optrad in een dergelijke ruimte.
Een mooi moment was het intieme diner met Lottie. Aanvankelijk zouden we gaan eten in het restaurant van de Universiteit, maar dat zag er allemaal zo treurig uit dat ik voorstelde maar een zak patates te gaan halen. De cafetaria bleek 20 minuten lopen te zijn, maar door de kordate tred van Lottie deden we er maar een kwartier over. De patates was slap en de mayo en pindasaus waren dermate slordig middenop de frieten gedrapeerd, dat het al snel een onaangename prut was. De tl-verlichting verzachtte deze aanblik niet. Lottie maakte gelukkig veel goed.
Mijn zwager, neef en nicht waren ook gekomen en konden mij na afloop weer helemaal opmonteren met een mooi boeket en helpen de auto in te laden. Ik houd heel veel van mensen die helpen sjouwen. Later in de nacht heb ik die liefde nog geuit door een deel van mijn honorarium uit te geven in een caf? te Huissen, waar het nog erg gezellig werd.
Om half twaalf reed ik weg uit Arcen. Mijn reisleidster Eva schatte de aankomsttijd op twee uur. Het werd kwart over drie wegens een ongteval ter hoogte van Steenwijk. 's Nachts vijf kwartier staan wachten is niet leuk. Ik ben nu zeer moe. Morgen, of beter gezegd, later op de dag, volgen de verslagen.
Zodadelijk reis ik af naar Nijmegen, om aldaar vanavond in het Cultuurcaf? op de Campus te spelen. Het zou leuk zijn als er flink wat mensen kwamen kijken en dan liefst anderen dan in maart, want anders zullen ze wel erg veel herkennen. Er zijn wel nieuwe stukjes bijgekomen in die tijd en ik doe vanavond ook een paar dingen die voor mij nog nieuw zijn. Ik heb het dan ook try-out genoemd, om in ieder geval een smoes te hebben om zo nu en dan wat te spieken.
Morgen speel ik in Arcen in Caf? Harmony. De eigenaar van het caf?, Jeroen Pater en ik zijn benieuwd hoeveel mensen daar op af komen. Vanuit Arcen rij ik terug naar Friesland, dus ik ben van plan vrijdag stevig uit te slapen. Maar als ik geheel verkwikt ben opgestaan zal ik je laten weten hoe het me is vergaan. Dat vind je toch leuk om te weten? Vast wel, anders las je dit niet ...
Een kleine 30 jaar van mijn leven besteedde ik aan het voeren van sollicitatiegesprekken. Dan vroeg ik bijvoorbeeld: waarom lijkt het je prettig om dit werk te doen? Of dat soort onzinvragen, waar het mij meer ging om een indruk van iemands persoon te krijgen dan om de inhoud van het antwoord. Meestal ging het om secretaressen, die moesten gaan werken voor veeleisende, ongeduldige en gestresste advocaten. Kunnende typen in het Nederlands en het Engels was natuurlijk wel de minste eis. Zelfs stenovaardigheid was nog lange tijd nodig. Maar naast die basisvaardigheden was een stevig karakter toch wel zeer gewenst. En daar lette ik vooral op. Want iemand binnen halen, die al na drie weken huilend wegliep was voor niemand goed. Ik heb me wel eens vergist hoor (ik denk wel 178 keer zelfs), maar nog veel vaker had ik het bij het rechte eind.
Afgelopen vrijdag had ik weer een sollicitatiegesprek. Ook deze keer was ik bijna twee keer zo oud als mijn gesprekspartners, alleen was ik nu de sollicitant. Er was eten bij en wijn. En het was gezellig en zeer persoonlijk. De vragen, maar ook de antwoorden en de tegenvragen. Het resultaat was voor mij belangrijk en toch was ik niet nerveus. Morgen krijg ik de uitslag. En jullie ook.
Jongens zijn het, echte jongens, dat kun je wel zien. En Polen, echte Polen. Met dank aan Pim.
Na de Eend slaagde ik er in mijn nieuwe werkgever ervan te overtuigen dat hij me een auto ter beschikking moest stellen. Het werd een helderrode Renault 4F6. Dat is een verlengde Renault 4 met een verhoogd dak. Boven de achterdeuren zat een klep, om het vervoer van lange stukken mogelijk te maken. Als de achterbank verwijderd was kon dit vehikel dienst doen als kampeervoertuig. Met de voorstoelen zo ver mogelijk naar voren was er behoorlijk in te slapen. Ik moet er nu niet meer aan denken, maar we zijn nu dan ook ruim 25 jaar verder. Met mijn toenmalige vriendin, haar twee zonen, mijn twee zonen en een Travelsleeper hebben we een vakantie in Noorwegen doorgebracht. Daarbij is op sommige steile stukken de auto zeer krachtig op de proef gesteld, met een kokende motor als gevolg. Blijkens mijn avontuur in Spanje vorig jaar heb ik daar niet genoeg van geleerd.
Van alle auto's die ik heb gehad is deze Renault nog steeds de leukste, althans verbonden met mooie herinneringen.
Tante is 80 en oom is 82 jaar. Je kunt dus zonder terughoudendheid vaststellen dat oom en tante oude mensen zijn. Ze waren een paar dagen bij ons en toen bij de boswandeling een stuk van het pad moeilijk begaanbaar bleek manifesteerde de ouderdom zich wel enigszins. Maar tijdens de geanimeerde gesprekken en het klaverjassen absoluut niet! En bij de plagerijtjes over en weer is het maar goed dat er geen getuigen bij zijn, want de dialogen zijn af en toe bepaald morbide. De welkomstgroet luidt bijvoorbeeld altijd: wanneer gaan jullie weer weg? Het is een wat merkwaardige vorm van humor, maar na zo'n vijftig jaar gewenning is het ook wel weer gewoon geworden. Alles went uiteindelijk.
Vandaag zat ik ruim drie uur in de trein. Die tijd gebruikte ik voor het lezen van de debuutroman van Walter van den Berg De Hondenkoning. Ik heb gegrinnikt, mijn wenkbrauwen gefronsd en had zo nu en dan wel een soort van mededogen met de ik-figuur. Over de inhoud ga ik niets verklappen, maar ik heb het boek met veel plezier gelezen en kan het je beslist aanbevelen.
Dat een enkeling dit boek vergelijkt en zelfs op ??n lijn plaatst met De Avonden (Reve, 1958, voor wie het niet mocht weten) vind ik, met alle respect, veel te veel eer. Ik ben zeker van plan Walters volgende boek ook te kopen en te lezen. En ik lees zijn weblog dagelijks en met genoegen. Maar Reve... Door dit soort beweringen doe je een debutant eerder tekort door hem te hoog in te schalen, dan dat je hem een dienst bewijst met een welwillende bespreking van zijn eersteling.
Update: Bij zorgvuldiger lezing blijkt dat ik dat op ??n lijn plaatsen nogal heb aangedikt en dat het boek vooral herinneringen aan De Avonden oproept omdat het in dezelfde periode van het jaar speelt.
Alles is anders. Weblogland zal nooit meer hetzelfde zijn. Merel heeft haar layout veranderd en meteen ook besloten niet meer dagelijks een stukje te schrijven. Na al die sterfgevallen van de laatste weken komt dit hard aan. En het is nog herfst ook. Morgen hoop ik op beter nieuws. Of eigenlijk hoop ik nu al op beter nieuws, maar dan voor morgen.
De ene buik is de andere niet. De ene is na ??n kort moment van vreugde aan de groeitocht begonnen, de andere is jaren lang gevoed met steeds nieuwe blije momenten, afgewisseld met strenge, maar veelal te korte tucht. De ene leidt tot nieuw leven, de andere tot een vroege dood.
Het schaap is gehandicapt: de rechter achterpoot doet niet wat ie zou moeten doen. Om wat zicht op het dier te houden haalde de boer het beestje naar het stukje gras naast zijn huis, waar ook de pony staat. Die twee vinden het wel gezellig samen, dus het als tijdelijk bedoelde verblijf duurt inmiddels al maanden. Toch zal het schaap, dat voor voortplanting niet geschikt is, binnenkort waarschijnlijk met de jonge rammen ter slachtbank worden geleid. Boeren houden dieren nu eenmaal niet voor de gezelligheid.
In Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk zie je regelmatig grote houtstapels wachten tot ze door Ikea worden verwerkt tot boekenkasten. Of zou Ikea het hout gewoon uit de Zweedse bossen halen? Hoe dan ook: voor het kleine bosje aan het weggetje waaraan wij wonen vind ik dat ze nog best een flinke berg hout hebben gezaagd.
Terwijl ik hard aan het denken en schrijven ben om op 13 oktober in Nijmegen een avondvullend programma neer te zetten, vond ik nog wel tijd om naar Freek de Jonge te kijken. Ik zal niet beweren dat ik zou kunnen wat Freek kan, maar wel dat ik heel veel niet kan wat hij gewoon doet. En voor een deel zit dat in de mogelijkheden die hij heeft om een decor te bouwen en rommel te maken, zonder dat zelf te moeten opruimen of zich af te vragen of de spullen wel in de Berlingo kunnen.
De sterfte onder Bekende Nederlanders was een opmerkelijk begin van de herfst van 2004. Harry de Groot kwam met zijn 83 jaar ruim boven zijn statistische levensverwachting, Willem Oltmans haalde de norm, maar Bram Vermeulen en Andr? Hazes hadden vanuit statistisch oogpunt de eindstreep nog lang niet in zicht. Marten Toonder is 92 en zit in het Rosa Spierhuis te hunkeren naar het einde van wat eindeloos begint te lijken. Marten en Bram geloven beiden in re?ncarnatie. Ik kan me daar net zo min een voorstelling van maken als van een hemel of een hel. Zelf ben ik ervan verzekerd dat een dag of vijf na mijn verscheiden mijn lichaam tot as zal wederkeren. Sterker nog: daar ben ik voor verzekerd. Voorts ben ik ervan overtuigd dat op het moment dat mijn hersenen stoppen met werken (dat kan best een paar minuten na het uitblazen van mijn laatste adem zijn) mijn geest niet meer bestaat. Jammer, want ik had het Andr? best gegund dat hij had kunnen zien welk spektakel er aan hem gewijd is en dat daar vijf miljoen mensen naar keken. Ik ook hoor, minstens een uur. En zelfs zo nu en dan met een licht vochtige oogopslag. Niets menselijks is mij vreemd.
De zitmaaier waar ik zo blij mee was raakte al na drie weken defect. Het probleem zat hem niet in de versnellingsbak, maar in het differentieel. Ook niet best trouwens. Een handige buurman, die als hobby heeft het reviseren van oude tractoren (je moet het maar treffen met je buren) heeft een noodreparatie verricht, maar ik wil de machine toch maar gaan inruilen. Van dit onaangename nieuws stelde ik de verkoper op de hoogte. Bij dit soort transacties heb je natuurlijk geen garantie. De verkoper, die ook niet kon weten dat dit mankement er aan zat te komen, stortte eigener beweging ruim 10 % van de koopprijs terug als bijdrage in het verlies dat ik stellig zal gaan lijden. Dat noem ik nou netjes.
Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.
|
|
