« Peter | Home | Buikorgel »

Cameretten (4)

Om kwart over twaalf reisde ik af en om kwart over drie parkeerde ik op het pleintje voor Pepijn. De parkeergarage waar ik het probeerde was tot zes uur in gebruik bij medewerkers van de Raad van State en pas daarna toegankelijk voor het publiek. Maar dit was nog beter, want ik hoefde mijn steekkarretje niet te gebruiken en kreeg een parkeerkaart van Pepijn.

Om vier uur was ik aan de beurt voor licht en geluid en Willem en ik hadden dat varkentje in een kwartier gewassen. Het slenterend wachten kon beginnen. Om half zeven arriveerde Peter en hoorde ik dat ik als laatste geprogrammeerd was. We aten in Caf? 2005 en waren op de afgesproken tijd weer in het theater. Geert en Riny (em twee vriendinnen van Riny) waren er al mooi op tijd en kort daarna arriveerden ook Michiel en Monique. Martijn had gezien dat ik speelde en kwam kijken. Warner en Tirtsa kwamen plotseling opdagen, dus al met al had ik toch tien man/vrouw eigen publiek op de been gebracht.

Ik was niet nerveus, maar wel wat gespannen. Maar toen ik eindelijk op mocht had ik er dan ook behoorlijk zin in. Het nieuwe openingslied viel erg in de smaak en eigenlijk gold dat voor de hele twintig minuten. Het accordeonversje begon niet goed, omdat ??n van de riemen gedraaid zat. Daardoor bleef de balg hangen en kwam er bijna geen geluid uit. Mede daardoor (hoop ik maar) lachte men vrij hartelijk om het toch eigenlijk wel serieus bedoelde lied. Ik moet het daar met Peter nog maar eens over hebben. Hij denkt voorlopig dat het teveel de indruk maakt dat het een parodie op een serieus lied is. Daarbij speelt wellicht een rol dat die kleine trekharmonica op die dikke buik wel een koddig tafereel oplevert.

Het slotapplaus was overweldigend en ik mocht na afloop talrijke waarderende woorden, alsmede twee biertjes in ontvangst nemen. Peter reed naar Amsterdam en daar nam ik het stuur over. Om twee uur was ik thuis. Mijn Camerettenlot ligt nu in handen van de selectiecommissie en ik span mijn verwachtingen niet hoog. Toch zal ik op 12 oktober voor alle zekerheid de telefoon op mijn hart dragen.

twee reacties

Hier wordt er voor je geduimd! Tot de blaren erop staan.

Jetje (E-mail ) (URL) - 11-09-’03 07:25

Van harte, Menno, want dit mag toch wel je zoveelste succes heten.

Hoe gaat het met die goeie ouwe Tirtsa?

Jan B - 18-09-’03 09:46