Oudjaar

Woensdag 31 December 2003 at 3:21 pm Sentimenteel gedoe tijdens de jaarwisseling is aan mij niet besteed. Champagne daarentegen weer wel. Nou ja, champagne, ik red me prima met een Cava. Liever een goede Cava dan een slechte Champagne. En wat betreft de goede wensen: ja, een mens blijft hopen. Maar soms kan het niet meer beter worden dan het al geweest is. Als ik mijn dierbaren een gelukkig nieuwjaar wens (en dat wens ik jullie natuurlijk ook), denk ik altijd aan de woorden van Schopenhauer: "Het allerergste moet nog komen." Nee hoor, ik heb helemaal geen sombere aard.

Lex Empress

Maandag 29 December 2003 at 10:46 pm

Het kerstdiner werd afgesloten met een taart, die deels bestond uit Lex Empress. Zij slaagde er in zonder slapstick-achtige gebeurtenissen de taart te verlaten, om vanaf het podium een spetterend muzikaal slot van de avond neer te zetten. Wat een stem. Het is jazz, het is soul en het is geloof ik ook nog heel modern, maar in ieder geval een genot om naar te luisteren. Ze werd virtuoos begeleid door de jonge gitarist Folker Tettero. Op zijn website zijn enkele geluidsfragmenten te beluisteren van wat hij nog meer doet. Ga eens kijken, ook de moeite waard.

Karin Giphart

Maandag 29 December 2003 at 10:41 pm Karin Giphart las in Paradiso een paar bladzijden voor uit haar volgend voorjaar te verschijnen boek over het lesbische leven in Amsterdam. Zij vertelde hoe haar vriendin met scheerschuim en -mes haar intiemste beharing verwijderde en zich vervolgens lovend uitliet over het aldus bereikte inzicht. Onschuldig zou ik denken. Mooi verwoord en zeker niet grof. Wat men in dit gezelschap niet snel zou verwachten gebeurde toch: twee mensen verlieten demonstratief de zaal. En dat terwijl de kalkoen nog moest worden opgediend. Het lijkt me wel prettig om zo overtuigd te zijn van de juistheid van je inzichten, dat je de konsekwenties van je stellingname aanvaardt en de reeds betaalde kalkoen versmaadt, om je honger vervolgens te stillen met een kroket of ziets dergelijks. Wel denk ik heel stiekem dat slechts ??n van de twee echt gekwetst was en dat de ander zich omwille van de lieve vrede heeft laten meetronen. Die twee halen de volgende kerstmis niet samen, denk ik dan maar. En ik ga lekker het boek van Karin kopen als het uit is. En ik zal er over schrijven als ik het uit heb.

Amber Schoop

Zondag 28 December 2003 at 10:11 pm

Amber Schoop is leerling van de parttime kleinkunst opleiding Studio ST&M. Zij zong een lied van Brel (Ces gens l?) in een vertaling van Ernst van Altena (Dat soort volk). Door de kerstdrukte bij de post had ik de partituur niet op tijd voor onze repetitie gekregen, zodat we het voor wat betreft oefenen moesten doen met een gestolen kwartiertje op de dag van de uitvoering zelf. De begeleiding is technisch vrij eenvoudig. Eigenlijk is er maar ??n moment waarop de begeleiding even stopt, om in de volgende maat weer in te vallen. Ik kan niet meer terughalen of ik twee of vier tellen te vroeg stopte. Amber ging onverschrokken door, het publiek heeft vast niets gemerkt, maar zij was toch even uit balans en dat is wat je als begeleider zo ontzaglijk graag niet wilt.

Toch zong Amber mooi en overtuigend en kreeg ze het gulle applaus dat ze verdiende. Want ook voor haar waren de omstandigheden niet wat je noemt optimaal.

Die omstandigheden noem ik toch even, niet als verwijt aan wie dan ook, maar om aan te geven hoe ver je boven de materie moet staan om te doen wat je moet doen, zonder je van de wijs te laten brengen.

De gehuurde digitale piano was een goed instrument. Het geluid kwam uit grote boxen die een paar meter boven en voor mij hingen. Het geluid werd gestraald naar de tegenoverliggende kant van de zaal en ik hoorde het pas als het weer terug was. Het geluid was dan al een meter of 100 onderweg geweest, dus er zat een kleine vertraging tussen wat ik speelde en wat ik hoorde. De stem van Amber moest diezelfde weg afleggen voordat ik haar hoorde. Zij stond zelf op het middenpodium, een meter of twaalf bij mij vandaan, dus persoonlijk kontakt was er niet. Kortom, de vertragingen tussen doen en horen vormden een behoorlijk storende factor.

Ongeveer 60 mensen zaten op het podium aan lange tafels. De luidsprekers in die hoek waren defect, met als gevolg dat zij maar weinig hoorden. Daardoor ontstond de neiging door te praten, hetgeen het voor de anderen aan die tafels vervolgens helemaal onmogelijk maakte nog iets te verstaan.

Van het etend gezelschap maakte een groep kinderen deel uit. Die kinderen speelden in de hal en maakten daarbij de geluiden die spelende kinderen nu eenmaal maken. Ook daarvan kwamen regelmatig flarden de zaal binnen dwarrelen. Hier wil ik het graag bij laten.

Paradiso (2)

Zondag 28 December 2003 at 5:56 pm

Op tweede kerstdag organiseerde Paradiso een theatraal kerstdiner rond het thema familie. Er waren optredens van Maarten van Roozendaal, Lex Empress, Karin Giphart en Amber Schoop. Ook ik mocht een stukje uit mjn programma vertonen, dus ik was zeer vereerd. En als ik er dan toch was zou ik samen met de Rotterdamse actrice Loes Vos tussen de gangen Big Mama en Big Papa vertolken. En ook mocht ik Amber begeleiden op piano, maar daarover later meer. Gelukkig is Loes zeer ervaren en bepaald niet op haar mondje gevallen en gelukkig had zij ook verreweg de meeste tekst. Verder wisten de 150 dinergangers natuurlijk niet wat in het script stond. Maar het was voor mij wel weer een interessante les in deemoed. Ik heb me verschillende malen vergist in de tekst en zag, mede door alle afleiding om me heen, geen kans om tempo en spanning, waar bij de repetities door Vanessa Beks en Femke Janssen zo op was gehamerd, vast te houden. Ik moet nog veel leren. Het goede nieuws is dat ik door deze ervaring extra gestimuleerd ben dat leerproces voortvarend aan te pakken.

Ook tijdens mijn eigen optreden van vijf minuten werd het toch weer af en toe wat minder goed verstaanbaar en niet krachtig genoeg. De omstandigheden waren bepaald niet optimaal, maar de veel ervarener Maarten van Rozendaal trok zich van die zelfde omstandigheden totaal niets aan en zong gewoon de twee liedjes die hij had afgesproken. Tsja ...

Hork

Woensdag 24 December 2003 at 10:12 pm

Bijna veertien jaar geleden kreeg ik een nieuwe baas. Zelf had ik ook op die functie gesolliciteerd. Dat ik niet werd verkozen kon ik uit bedrijfspolitiek oogpunt nog wel begrijpen. Zelfs ben ik achteraf bereid te erkennen dat ik misschien ook niet zo geschikt was voor die positie. Maar dat nu juist deze nitwit werd geselecteerd was voor mij het ultieme bewijs dat mijn bestuursleden geen mensenkennis bezaten.

Op de dag dat mijn nieuwe superieur aantrad moesten wij samen met een lift naar boven. Hij stelde zich midden voor de liftdeur op. Toen de deuren open gingen bleek de lift vol te staan met mensen die er uit wilden, wat op de begane grond wel meer gebeurt. Op dat moment had hij nog met een gemompeld excuus aan de kant kunnen gaan. Hij liep echter tegen de stroom mensen die uit de lift kwam in en baande zich een weg naar binnen. Toen de lift was leegestroomd ging ik naast hem staan en ik wist dat ik hier niets meer aan hoefde te doen. Toch heeft hij het nog anderhalf jaar volgehouden, voordat hij met een jaar salaris en een grasmaaier werd heengezonden.

Kerstboom

Woensdag 24 December 2003 at 9:41 pm Toch nog een kerstboom.

Schaatsen

Zondag 21 December 2003 at 9:18 pm Natuurlijk heb ik als Fries jongetje schaatsen geleerd, maar ik vond het meestal veel te koud op het ijs. Des te groter is mijn bewondering voor onze topschaatsende jongens en meisjes, die in weer en wind hun rondjes rijden, de ??n nog sneller dan de ander. En ik vind ze allemaal zo ontzettend aardig in hun vraaggesprekjes. Niet alle voetballers kwaken onnozel, evenmin als alle wierenners, maar er wordt in die kringen toch wel met enige regelmaat onzin uitgekraamd. De schaatsjongens en -meisjes lijken wel allemaal net wat slimmer, formuleren goed en laten zich niet verleiden tot toekomstvoorspellingen die nergens op slaan. De verslaggever die probeerde Ids Postma aan het huilen te krijgen door hem op een onnodig vervelende manier te confronteren met het feit dat hij niet zou mogen meedoen met het EK, waar Ids zich als geen ander van bewust was, had wat mij betreft een ferme stomp op zijn neus mogen krijgen, bij voorkeur van Ids. En toen diezefde verslaggever in een gesprekje met Tuitert oook nog eens aanhaalde dat Postma wel zuur had gekeken was ik zelfs bereid de stomp zelf uit te delen.

Anoniem

Donderdag 18 December 2003 at 10:34 pm

Ik zou het een stuk meer op prijs stellen als aanhankelijkheidsbetuigingen met open vizier, of in ieder geval met een hoofd op de foto zouden worden gezonden. Nu tast ik behoorlijk in het duister. Af en toe voel ik een kort moment van herkenning, maar dan verdwijnt het weer in een zachtroze gebied van mijn herinnering. Toch bedankt.

Kaartwensen

Donderdag 18 December 2003 at 10:07 pm De kaarten met goede wensen beginnen binnen te stromen. Vandaag was de stapel opmerkelijk. Elf kaarten waren alleen aan mij gericht, wat tot dusverre niet gebeurde. Fanmail? Een oudere dame verklaarde regelmatig mijn log te lezen en daar in haar eenzaamheid veel steun in te vinden. Ook de jaarlijkse kerstkaarten deden haar veel goed. Zij ried me aan mijn hardvochtige standpunt te herzien. Een ander meende dat het niet slim was om als beginnend cabaretier te besluiten geen kaarten meer te sturen. Er was een kleine fanclub uit Rottevalle (gemiddelde leeftijd 47,5 jaar) die mij veel goede wensen deed geworden. Ik herkende geen enkele naam en na de vierde kaart in deze categorie begon ik voorzichtig te vermoeden dat er sprake was van een grap. Toch waren de handschriften zeer verschillend, evenals de teksten, maar na uitvoerige analyse van de elf kaarten heb ik geconcludeerd dat ik in het ootje was genomen door tenminste ??n van mijn zussen.

PleinTheater 4 maart

Maandag 15 December 2003 at 9:34 pm

Op donderdag 4 maart 2004 speel ik in het kader van Springplankcabaret in het PleinTheater in Amsterdam (www.pleintheater.nl). Mijn deel van de voorstelling duurt drie kwartier en na de pauze speelt Cabaretduo Rots (www.rotsite.tk) ook drie kwartier. Kaarten kosten € 9,- en de voorstelling begint om 20.30 uur. Het PleinTheater staat aan het Sajetplein 39 in Amsterdam. Reserveringslijn 020 - 69 333 80. Ik ga proberen tijdens deze drie kwartier voor ongeveer de helft nieuw materiaal te spelen.

Wenskaarten

Zaterdag 13 December 2003 at 9:19 pm

Al jaren ben ik van plan ermee te stoppen. Maar nu is het dan echt zo ver: ik verstuur geen Kerst- en Nieuwjaarskaarten meer. Zelfs niet als reactie op aan mij gezonden kaarten. Ik heb er geen zin meer in, het heeft nu lang genoeg geduurd. Zoals iedereen die ons kent weet is Hannie veel aardiger dan ik, dus het kan best zijn dat zij nog wel wat moeite doet. Dat moet ze dan zelf maar weten en ik doe heus haar kaarten wel op de bus als ze me dat vraagt. Maar verwacht van mij geen kaartje meer. En ik stuur ook geen ansichtkaarten meer vanaf vakantieverblijven.

Ik wens jullie allemaal het beste, het hele jaar door en nog vele jaren.

Paradiso

Zaterdag 13 December 2003 at 5:42 pm Op 26 december vindt van 17.00 tot 22.00 uur in Paradiso een Kerstdiner plaats. Dat kost 37,50 euro. Maar dan krijg je wel vijf gangen en mij is verzekerd dat het allemaal heel smakelijk is. Er zijn optredens: Maarten van Roozendaal zingt zijn diner-lied en ik breng iets ten gehore dat met kinderen te maken heeft. Heel kort maar. Van de rest van het programma weet ik nog niets. En verder loop ik die avond rond in een rol die ik nog niet helemaal ken, maar het komt globaal neer op mopperen tegen mijn vrouw, iets wat ik vrij regelmatig oefen, zelfs als er geen enkele reden voor is. Het thema van de avond is familie en voorzover ik het thans kan beoordelen wordt het leuk. Dus zie maar!

Koorts

Vrijdag 12 December 2003 at 11:52 pm Met een verkouden hoofd en lichte verhoging besteed ik veel tijd aan slapen en verder denk ik na over de uitbreiding van mijn programma. De teksten worden scherper, er komt een stukje fysiek cabaret in, waarbij ik in verregaande mate risico's ga nemen mij akelig te bezeren. Ik kan daar jammer genoeg geen details over prijs geven, omdat dan de verrassing er af zou zijn. Ook zal ik het publiek betrekken bij de voorstelling, waarbij ik een stukje impro-theater ten beste zal geven. En ik zal een mooie goocheltruc uitvoeren, als een soort eerbetoon aan Tommy Cooper. De sterfsc?ne dacht ik nog enige tijd uit te stellen. En omdat het lijkt alsof ik begin te ijlen ga ik nu maar naar bed.

ADSL

Donderdag 11 December 2003 at 5:18 pm

Omdat postcodechecks en personeel van Primafoon aangaven dat hier tussen de weilanden ADSL waarschijnlijk nooit mogelijk zou worden, heb ik de overstap naar ISDN gemaakt. Met een mooie draadloze centrale, zodat ik geen extra kabel naar mijn studio hoefde in te graven. Kost een paar centen, maar met het 100 uur per maand voor 25 euro abonnement van Planet hebben we die investering er in oktober volgend jaar dik uit. Het internetten gaat sneller, de verbinding komt onmiddellijk tot stand, kortom: een feest voor de plattelander die er zich bij had neergelegd dat breedband niet tot de mogelijkheden zou behoren.

Vandaag kreeg ik een mailtje van Planet dat wij vanaf maart 2004 op ADSL kunnen worden aangesloten.

Paradiso

Woensdag 10 December 2003 at 3:57 pm Griep is het (nog) niet, maar wel een rozig gevoel, volle neus en af en toe een flinke niesbui. En daarbij moe en lamlendig. Maar er is wel goed nieuws: op 26 december mag ik (kort) optreden tijdens een soort kerstdiner in Paradiso. De details volgen zodra ik ze ken.

Amalia

Dinsdag 09 December 2003 at 9:27 pm De pers besteedt de nodige aandacht aan de kleine Amalia, de middenstand probeert een slaatje te slaan uit het kleine prinsesje, maar het volk waar ik mee omga vindt het allemaal wel best. Ik ben niet oranjegezind, maar ook geen republikein. Toch smul ik wel van de boeken van Tomas Ross, waarin de intriges rond het koningshuis en belanghebbenden worden beschreven alsof hij er zelf bij is geweest. Maar dat is vooral omdat ik vind dat ongecontroleerde macht uit den boze is. Leve de democratie. En dan mag van mij het staatshoofd best een koning of een koningin zijn. Als hij of zij zich maar beperkt tot ceremoni?le taken, een mooie kerstboodschap en persoonlijk betrokken rampenbezoek. Want als ik zo eens kijk naar de rest van de wereld zijn de republieken met hun staatshoofden niet veel beter af. En onze toekomstige koning heeft toevallig wel twee keer de elfstedentocht uitgereden. Of was het maar ??n keer?

Feest

Maandag 08 December 2003 at 12:57 pm

Biologisch

Donderdag 04 December 2003 at 5:53 pm De markt in Oosterwolde is klein maar toereikend. Kaas, noten en zuidvruchten, groenten, vis en stofzuigerzakken. Dat zijn de kramen die ik wel eens bezoek. De poelier (hij heet Nicolai, maar daar doe ik het niet voor) verkoopt uitsluitend kippen voor wier leven we ons allemaal moesten schamen en hetzelfde geldt voor de slagerskraam (nee, geen kippen). Het zeer bio-industri?le vlees ligt daar vooral goedkoop te zijn. Volgens mij denken vooral mensen die weinig geld te besteden hebben dat vlees goed is voor de mens. En dan is zo'n goedkope marktslager natuurlijk wel een uitkomst. Ik ben ook niet bereid veel geld te besteden aan vlees, maar ik kan goed een dag zonder, om dan de volgende dag vlees te eten van behoorlijke herkomst. Ja, beetje elitair gekwaak, dat geef ik toe. Maar als nou meer mensen doordrongen raken van de idiotie van de bio-industrie kan het er voor de beesten alleen maar beter op worden. En elke dag vlees is helemaal niet gezond. Eet meer vis! Zo, dan ga ik nu slib-tongetjes bakken, daarbij geef ik puree en prei. En als borrelhapje een lekker stukje onbespoten leverworst.

Windows XP

Woensdag 03 December 2003 at 9:51 pm De afgelopen dagen heb ik heel veel tijd besteed aan kijken naar het scherm, opnieuw opstarten, opnieuw installeren, wissen, nieuwe drivers downloaden enzovoorts. Ik ben over op Windows XP in de hoop dat mijn PC (450 mHz, P III, 256 mB) nu eens wat stabieler wordt. Omdat ik een tijdje geleden ben overgestapt naar de Korg harddiskrecorder heb ik Cubase en de Yamaha DSP Factory niet meer nodig (kijk op Marktplaats als je belangstelling hebt). Ook de Opcode 8Port/SE doet het niet meer, maar dat wist ik allemaal van tevoren. En dan toch uren klooien om tegen beter weten in te proberen het toch te laten werken. Enfin, ik heb nu al een paar uur geen plotselinge opstart gehad, dus ik hoop dat alles nu rustig en stabiel functioneert. Dan kan ik het ook weer.

Mojo Theaters wint!

Dinsdag 02 December 2003 at 8:39 pm Mojo Theaters, niet de minste onder de door mij aangeschreven impresariaten, heeft de strijd om de eerste reactie gewonnen. Zonder omhaal van woorden en zonder onnodig grievend te zijn liet George Visser per e-mail weten mij niet te zullen uitnodigen voor een gesprek. Nou George, mocht je spijt krijgen, je kunt me altijd bellen! Want ik wil graag een impresariaat dat alert regaeert.

Spannend

Maandag 01 December 2003 at 12:14 am Dit wordt een spannende week voor de 14 impresariaten die dinsdag een brief van mij in de bus krijgen. Wie zal er in slagen mij onder contract te krijgen, door snel te reageren en mij een aanbod te doen dat ik niet kan weigeren? Ik heb zelf natuurlijk wel een zekere voorkeur, maar ik wil toch de serieuze spelers in deze markt een eerlijke kans geven. Wie het eerst komt lacht het laatst.

Sint Nicolaas

Zaterdag 29 November 2003 at 10:11 pm

Vanmiddag was er op de golfclub een Sint Nicolaaspartijtje voor kinderen van de leden. Ik behoor tot de 100 slechtste golfers van de vereniging, maar ook tot de beste vijf pianisten. Op grond van mijn laatste kwaliteit was ik geselecteerd voor het begeleiden van de Sinterklaasversjes. De organisatiecommissie had beloofd de in het clubhuis aanwezige piano voor deze gelegenheid te laten stemmen. De stemmer kon niet anders dan de dood van het instrument constateren. Baaneigenaar, uitbater van het clubhuis en het verenigingsbestuur ontkenden om het hardst eigenaar te zijn van de piano, waarop de stemmer een huurpiano aanvoerde en de oude meenam.

Zoals dat gaat met Sinterklaasfeestjes was het voor enkele kinderen heel erg leuk. Ook zijn er kinderen die pas weer min of meer normaal kunnen functioneren na 6 december. Deze kinderen zijn meestal ook niet blij met de Kerstman, hoewel die in de regel minder angst inboezemt, al was het maar omdat hij niet wordt omringd door veel te zwarte nepnegers.

Ja mensen, als kleinkunstenaar maak je nog eens wat mee.

Printer

Vrijdag 28 November 2003 at 11:20 pm

De nieuwe scanner is een combinatie van scanner en printer geworden, hetgeen in mijn kleine studio'tje nogal wat ruimte scheelt. Thans beschikbaar een HP 815 C. Als je de nog nieuwe kleurencartridge betaalt krijg je de printer er voor 10 euro bij. De cartidge is nummer 23, wat de going prijs is weet ik niet. Laat maar horen.

Update: Met dank aan Hans. Voor 43 euro kun je jezelf blij maken (en mij ook wel eerlijk gezegd).

Briefjes

Donderdag 27 November 2003 at 11:38 pm

Bij de drie voorrondes kon het publiek via kleine memoblaadjes boodschapjes aan de artiesten sturen. Ik ga nu al die briefjes overtikken, zodat jullie ze ook kunnen lezen, als je daar zin in hebt. Het zijn ze allemaal, behalve de succeswensen voor de voorstelling. De meeste zijn vriendelijk (die bij de andere deelnemers trouwens ook hoor). Dit weblog heeft natuurlijk ook geen eeuwigheidswaarde, maar bereikt toch meer mensen dan een stapel papiertjes in een laadje. Hier komen de teksten.

Wat een moed. Grappig, serieus, onderkoeld. Succes. Ga door! // Goed verhaal en materiaal. Let op timing met reaktie van publiek. Neem de tijd. Let op stemgebruik en verstaanbaarheid. // Geweldige voorstelling. Succes. // Mooi gedaan Menno! -x- Josefine. // Hartstikke goed. Ga zo door alsjeblieft! X3 // De beste! // Je bent nooit te oud om te starten en nooit te jong om te genieten. MK. // Het jonge aanstormende talent. Mooie liedjes. Goed pianospel. Herkenbare, toch originele humor. Ga zo door! // Ik ben het niet met de jury eens. Rob. // "Jong" talent kan "oud" zijn. Leoniek. // Je bent vet cool en cool vet. // Het was fantastisch. H. // De jury kiest voor jong. Stom. Marleen. // Leve de ouwe lullen. // Erg vervelend om de hele tijd tegen een vleugel aan te kijken. De vraag rijst dan of je wel zelf speelt. // Niet te oud om goed te leren. Toppie. // Bravo. Hier dromen vele anderen van. Leon. // Als dit de verkiezingen zijn, gaat mijn stem naar de tweede en zijn levensverhaal. Fantastisch! // Geen jong talent maar wel veel talent. // Mooie mix van zelfrelativering en uitgaan van eigen kracht. Prima improvisatie. // Zo gezellig. Op en top winnaar. //  Ga zo door. Veel beter dan de anderen. // De Irene's vonden Menno erg Ok?. Irene en Irene. // De kop is eraf, doorstarten maar! Veel succes, zeker tot ziens. Carla. // Je had 35 jaar eerder moeten beginnen! Geweldig. Groetjes, Marije. // Je bent een kanjer. Arlette. // Een daverend succes. Nelleke. // Hartstikke super. Ik vond het ook wel wat! // Met Menno Meer Moois! // Menno is een kanjer. // We blijven je achtervolgen. Heel veel succes. Harry en Bertje. //

Bedankt allemaal en met de kritische nootjes ga ik aan de slag.

Normaal

Donderdag 27 November 2003 at 10:41 pm

Wat is normaal? Dat er niet veel spannends gebeurt. Nou, dan is alles hier weer normaal. Om Keimpe terwille te zijn een foto van het gazon.

Ik gebruikte de grasmaaier als bladzuiger en dat leverde 15 volle kruiwagens blad op. Dat is toch niet normaal?

Maar ik maakte wel gebruik van de Kwik Fit actie om twee nieuwe banden te scoren. Toch gauw 60 euro korting gescoord. Normaal toch?

En ik ging op pad voor een nieuwe scanner, maar bij Office Centre hadden ze een scanner/printer in de aanbieding. Die heb ik nu. Want in mijn studio'tje is het wel heel prettig om twee apparaten op ??n plek te kunnen plaatsen. Zeker als ze ook maar ??nUSB-poort innemen. Dus als je belangstelling hebt voor een HP 815 C printer met een nog nieuwe kleurencartridge in een doosje, dan neem maar kontakt op. Hoeft niet veel te kosten. Normaal toch?

ISDN (3)

Dinsdag 25 November 2003 at 11:42 pm Het is me gelukt! Ik ben met jullie verbonden met de maximale plattelandssnelheid van 64.00 kb/s. En het gaat inderdaad merkbaar sneller. Hannie en ik kunnen elkaar nu gratis opbellen vanuit de voorkamer naar de achterkamer. Het praktisch nut daarvan is beperkt, want roepen gaat ook als de afzuigkap in de tussenliggende keuken niet aan staat. Maar in mijn studio'tje in de garage heb ik ook een toestel en dat is wel echt handig. Het internetten lukt inmiddels en onze e-mail adressen zijn veranderd. Hannie is nu te bereiken via: hannienijhuis@planet.nl en mijn nieuwe adres is mennonicolai@planet.nl . Het werkt nog niet echt prima, dus ik ga morgen eens een potje telefoneren met de helpdesk.

Bedankt

Dinsdag 25 November 2003 at 12:36 am

Er zijn nogal wat mensen die ik moet bedanken voor hun bijdrage aan mijn triomftocht in cabaretland, die zijn hoogtepunt tot dusverre  bereikte in een succesvol optreden voor 900 mensen in het Oude Luxor in Rotterdam.

Om te beginnen Hannie. Ze was helemaal niet zo blij toen ik haar vorig jaar achteloos meedeelde dat ik cabaretier ging worden. Er begon net weer wat rust in ons leven te komen na het nogal abrupte einde van mijn werkzame leven. Maar toen zij merkte dat het me ernst was is ze me gaan steunen. En hoe! Ze luistert welwillend doch kritisch naar mijn teksten. Haar oordeel over mijn composities zijn voor mij heel belangrijk (ze is muziekdocente en musicienne geweest). Ze heeft een zeer goed gevoel voor timing en spanningsopbouw. Ik ga daarmee ook in de toekomst nog geweldig mijn voordeel doen. De afgelopen maanden stonden voor een groot deel in het teken van Cameretten. Ze heeft dat allemaal monter doorstaan en intensief meebeleefd. Ik moest nog wel gras maaien, maar verder heeft ze me rijkelijk ontzien. Wat kan een man zich nog meer wensen?

Mijn neef Peter van de Witte was ook een grote stimulans. Hij heeft me zijn genadeloze kritiek bepaald niet gespaard en zal dat ook nimmer doen, maar juist daarvoor ben ik hem dankbaar.

Richard van Bilsen en Patrick Deters hebben mij een kans gegeven op te treden op de Zwartekatdag. Leon Harms van 't Ukien in Kampen liet mij toe tot zijn eerste cabaretavond. Cor van Heerwaarden heeft mij deze zomer gevraagd op te treden in Klif 12, waar ik in januari in het kader van het AKF mijn Waterloo vond. Roltrap naar de Maan en Goedkoop Cabaret hebben me laten spelen. Tsa, dat was het qua optredens wel zo'n beetje dit jaar. Bedankt!

En dan Cameretten. Fantastisch om mee te mogen doen. Dick van den Heuvel heeft me in het workshopweekend meer geleerd dan hij zelf weet. Roel Twijnstra heeft me in Eindhoven een vergelijkbare duw gegeven. Roel heeft me zowel tijdens het weekend, als tijdens de voorrondes veel support gegeven. Mijn mededingers/sters bedank ik voor hun hartelijkheid en vriendschap. Het was een geweldig leuke, spannende en emotionele periode. Mirella en Manon verdienen mijn dank voor de manier waarop zij ons met hun zorgzaamheid hebben omringd. De technici van het Oude Luxor wil ik ook in dit stukje nog een keer noemen. Ze waren allemaal alleen maar bezig te proberen om het ons theatraal gesproken naar de zin te maken.

Tenslotte bedank ik al die mensen die speciaal voor mij naar het theater zijn gekomen. Na de jury-uitspraak zijn wij, de deelnemers, elkaar nog lang blijven feliciteren en troosten (al naar gelang de behoefte). Pas heel laat ben ik met mijn familie naar een belendend caf? gegaan. Ik had jullie graag allemaal persoonlijk willen bedanken, maar het liep even anders.

Finale

Zondag 23 November 2003 at 11:26 pm

Toen ik in Delft op de trein stond te wachten deelde een vriendelijke dame mij mede, dat zij had genoten van mijn optreden en dat ik naar haar oordeel in de finale had gehoord. Zij had vorig jaar in de jury gezeten. Ik was dus een jaar te laat. Jammer. De ontmoeting met de mede-verliezers leidde nog wel tot natte ogen en brokjes in de keel, maar wij hebben de finalisten dapper succes gewenst. Dimitri moest beginnen en had het niet makkelijk met de zaal. Het duurde vrij lang voordat er regelmatig en stevig gelachen werd, maar het slotapplaus was gelukkig hartelijk. Ilse overtrof zichzelf. Ze speelde beter dan alle andere keren dan ik haar zag. Dat gedoe met die ballonnen met melk hoeft voor mij niet en het poepverhaal wil me ook maar niet bekoren, maar de manier waarop ze al die personages neerzet vind ik wel erg knap. Ze is bovendien mooi en heeft een prachtige stem. Ja en Ronald: tijdens het workshopweekend heb ik hem beloofd dat ie zou winnen. In Uitgelicht werd hem gevraagd waarom hij eigenlijk had meegedaan, terwijl hij toch al behoorlijk meedraait in het circuit. Of in de vraag de suggestie van oneerlijke concurrentie zat opgesloten weet ik niet, maar hij stak in ieder geval met kop en schouders boven ons allemaal uit. En dat vond ook echt iedereen. Een zeer terechte winnaar, die bij de groten gaat horen.

Inmiddels was mij van diverse zijden verzekerd dat ik de persoonlijkheidsprijs zou krijgen. Dus toen die zou worden bekendgemaakt had ik toch wel weer een ferme steen in de maag. Ik gun hem Jochen natuurlijk ook wel, maar had hem toch liever zelf gehad. Ja mensen, dit was het laatste grote cabaretfestival waaraan ik meedeed. Ik ga me niet meer onderwerpen aan het subjectieve en ongrijpbare oordeel van een jury. Het korte juryrapport ziet er heel niet slecht uit, het publiek liet toch vrij duidelijk zijn waardering merken, maar de juryvoorzitter, Maxim Hartman, vertelde mij tijdens het feest na afloop dat hij mij saai en slaapverwekkend vond. Of ik moet het door de harde muziek wel heel erg verkeerd hebben verstaan. Om de kater van deze afloop te verdrijven heb ik de rest van de avond besteed aan het scheppen van een andere kater. Om half vijf lag ik in bed en ook later op de dag heb ik mij nog enkele malen moeten terugtrekken. Ik ga zo slapen en hoop morgen weer in mijn gewone ritme te zitten.

Roem

Zaterdag 22 November 2003 at 4:47 pm

Vanmiddag deed ik boodschappen bij Albert Heijn in Delft. Ter hoogte van het zuivelvak werd ik aangesproken door een circa veertigjarige man, die mij complimenteerde met de voorstelling en verklaarde dat ik wat hem betreft in de finale had moeten zitten.

Daarna ben ik het centrum van Delft nog even ingelopen. Ik denk dat ik bij die wandeling ongeveer 6.000 mensen ben tegengekomen. Niemand herkende me. Zie je wel dat toeval bestaat?

Uitgedroomd

Zaterdag 22 November 2003 at 12:31 pm De droom is voorbij. Het optreden voor ruim 900 mensen verliep prima. Het publiek was vanaf het begin enthousiast en er werd veel gelachen en geklapt. Ik raakte niet van slag toen de microfoon uitviel, het werd er eigenlijk alleenmaar gezelliger van. De technici waren zeer te spreken over de manier waarop ik die storing had opgevangen. En het slotapplaus was beslist op het nveau van Ronald Goedemondt. Dus de hoop op een finaleplaats nam weer wat meer vorm aan. Maar de jury heeft anders beschikt. Ik zat wel even sip te kijken en had eigenlijk best even wat willen schreien, maar dat verlangen heb ik toch maar onderdrukt. En zoals dat gaat bij dit soort festivals: ik hoor nu alleen maar mensen die het met de jury oneens zijn. Maar de jury moet kiezen en heeft dat gedaan. Zo is het leven. Ik had een fantastisch optreden, blijf hopen dat er misschien toch een impresariaat rondscharrelde dat iets met me zou willen en ga vanavond lekker kijken naar de finale.

Cameretten

Vrijdag 21 November 2003 at 2:46 pm

Vanuit een Internetcafe vlak bij het Oude Luxor even een bericht. De afgelopen avonden zag ik zes van mijn medestrijders optreden. Allemaal goed tot zeer goed. Vanavond de laatste drie en dan mag de jury het zeggen. Ik heb de hoop op een finaleplaats nog niet volledig opgegeven, omdat de jury wat ik doe misschien best leuk en apart vindt, maar zal mezelf bepaald niet als "loser" beschouwen als drie anderen die felbegeerde plek verwerven.

De bijstand van de technici in Luxor is echt fantastisch. Eerst is het licht behandeld en daarna het geluid. We hoeven maar te kikken en het wordt geregeld. En dat alles vriendelijk, van harte, enthousiast en vakbekwaam. Komt het over dat ik erg te spreken ben over de technici van het Luxor?

Op het moment ben ik behoorlijk rustig en ontspannen en verheug ik me vooral op mijn halve uur. Tegen achten zullen de zenuwen wel weer terugkomen, maar dan stort ik er nog een Nervovit in, zodat het net voor ik op moet over is. Denk aan me!

Waarheid

Vrijdag 21 November 2003 at 11:58 am Het uur der waarheid is nabij.

Loodjes

Dinsdag 18 November 2003 at 9:56 pm

De laatste loodjes wegen het zwaarst. Gelukkig had ik op me genomen vandaag te stofzuigen en de vloeren te doen met Hara. Niet dat ik dat leuk vind, maar het geeft toch zinvolle afleiding in deze spannenende dagen. Want om nou de hele dag liedjes te zingen en teksten te oefenen is ook weer wat overdreven.

Morgen vertrekken we naar Delft, waar we de komende dagen blijven logeren. Op zaterdag staat op de site van Cameretten wel wie de finale hebben gehaald. Als ik daar niet bij ben, en die kans is twee/derde, denk dan even aan me. Ik zal dan namelijk verdrietig en teleurgesteld zijn. Tot begin volgende week kan ik niet loggen.

Video

Dinsdag 18 November 2003 at 12:01 am

Het is misschien niet zo verstandig om vier dagen voor een nogal belangrijk optreden opnames van jezelf te maken en te bekijken. Ik begrijp nu wel heel goed wat Dick (en enkele anderen) bedoelen met mijn wat timide houding. Het lijkt me niet erg waarschijnlijk dat ik daar in de komende dagen vanzelf overheen groei. Mijn natuurlijke neiging is toch wel een regelmatige controle van de schoenen. Daardoor zou het publiek op de achterste rijen zich wel eens tekort gedaan kunnen voelen. En die hebben net zo goed betaald, dus dat mag niet gebeuren. Naast het zingen, pianospelen en teksten inprenten zal ik mij de komende dagen bezig houden met het richten van de blik naar boven.

Deze avond heb ik geprobeerd mijn schijndode scanner te reanimeren, maar dat is niet gelukt. Gevreesd moet worden dat deze HP 4200C aan vervanging toe is. Het stuk uit de Leeuwarder Courant kan derhalve nog niet getoond worden. Heeft iemand een suggestie voor een betrouwbare, maar niet te dure scanner?

Try-outje

Maandag 17 November 2003 at 12:05 am

Mijn zus had haar verjaardagsfeestje dit jaar georganiseerd in een ruimte die aanzienlijk kleiner was dan haar eigen woonkamer. Gezien de omstandigheden begrijpelijk en ze hoefde in ieder geval niet af te wassen. Zo heeft alles zijn prijs. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik een half uur zou optreden, maar de enige plek waar ik kon zitten was om de hoek bij de toiletten. Kontakt met het publiek was vanuit die positie niet mogelijk. Ik heb mij dus maar beperkt tot het vertolken van twee liedjes. Mij werd naderhand verzekerd dat men het heel leuk vond, maar daar had ik niets van gemerkt. Maar verder was het een heel genoeglijke middag met verrukkelijke taartjes uit eigen keuken. De Buytenplaets in Noordwolde (want daar was het) biedt ook de mogelijkheid om met een groep zelf een high tea te maken, gedeeltelijk op te peuzelen en de rest mee te nemen. Een idee om in gedachten te houden.

Neef Peter had een aardigheidje voor mij meegebracht. En wel een doos met 20 CD's over 100 jaar Nederlands Cabaret en Chansons. Kijk, dat is nog eens een aardigheidje. Als ik niet in de finale kom, heb ik alle tijd om eens te beluisteren hoe dat is gekomen. Maar deze week ga ik er nog even van uit dat ik de finale haal en vervolgens win. Morgen ga ik mijn conferences doen voor de genadeloze videocamera. Daarna ga ik de opnames bekijken. Ik ben nogal kritisch. Volgens mij heeft nog nooit iemand zich vlak voor de halve finale teruggetrokken.

Groupie

Zaterdag 15 November 2003 at 11:55 pm

Gisteren stond het interview met mij in de Leeuwarder Courant. Een derde pagina notabene. Een allervriendelijkst stuk, dat bovendien een getrouwe weergave was van het prettige gesprek dat ik met de journaliste had gehad. De foto was in kleur en ik stond er groot en duidelijk op. Toen ik vanmiddag boodschappen deed in Oosterwolde had ik derhalve wel enige herkenning verwacht. Maar misschien werden de mensen wat afgeleid door de intocht van Sint Nicolaas. Hoe dan ook, ik werd slechts herkend door de winkeliers waar ik al jaren regelmatig inkopen doe.

Mijn zussen hebben gereageerd, alsmede een golfvriendin en daarmee leek mijn tijdelijke provinciale beroemdheid alweer achter de rug te zijn. Maar nee hoor, onmiddellijk na het einde van de zo droevig verlopen voetbalwedstrijd ging de telefoon. Ik was net begonnen met de voorbereidingen voor de maaltijd, dus Hannie nam aan. Het was een mevrouw uit Oldeberkoop, die het artikel had gelezen en dat zo leuk had gevonden dat ze zich geroepen voelde mij op te bellen. Hetgeen ze dus ook deed. Ik schatte haar leeftijd op 67. Ze verwoordde haar bewondering uitbundig. Ik liet mij dat welgevallen, onderwijl denkend over een list het gesprek te be?indigen zonder haar te kwetsen. Want om nou de eerste de beste bellende fan al meteen voor het hoofd te stoten, lijkt me ook de goden verzoeken.

Vervolgens maakte ze melding van haar bestuurslidmaatschap van de plaatselijke afdeling van Bond van Plattelandsvrouwen. Ze organiseerden regelmatig avondjes en of ik ook wel eens op dergelijke bijeenkomsten optrad. Dat kon ik naar waarheid ontkennen. Ik voegde er aan toe dat mijn programma zich vooral leent voor het theater. Daarbij liet ik onvermeld dat een publiek bestaande uit alleen plattelandsvrouwen op dit punt in mijn carriere nog niet aan de orde is. Waarmee ik overigens niets ten nadele van plattelandsvrouwen zeg, want ik woon al weer vele jaren en zeer tot mijn genoegen op het platteland. Maar ik wil liever een gemengd publiek, ook qua leeftijd. Nou ja, ik leg het even uit, omdat ik niet ten onrechte voor eigenwijs wil worden uitgemaakt. Verder was het heel rustig qua telefoon.

Morgen verjaart mijn zus. De viering is des middags en ik mag nog een keer try-outen als alle gasten er zijn. Vind ik leuk. Allemaal mensen die ik al heel lang ken en die me na afloop gewoon komen vertellen waar ze niks aan vonden, zodat ik me extra gespannen kan voorbereiden op het optreden in Luxor.

Logpauze

Vrijdag 14 November 2003 at 6:22 pm

Iedereen mag van mij beginnen met loggen wanneer hij/zij wil. En iedereen mag van mij op dat stukje harde schijf opschrijven of linkdumpen wat hij/zij wil. En iedereen mag van mij stoppen met loggen wanneer hij/zij wil. En de achterliggende redenen gaan mij niets aan. En nu houdt Dr. Aap er (even) mee op en Merel ook. En ze vertellen niet waarom. En hoewel ik vind dat ik dat moet respecteren, voel ik me buitengesloten. Tegelijkertijd realiseer ik me dat dat een merkwaardige reactie is. Ik heb beiden nog nooit ontmoet en toch denk ik ze te kennen. En zelfs zo goed dat ik vind dat ik er recht op heb te weten wat er aan de hand is. Terwijl ik erken dat ik dat recht niet heb. Ingewikkeld h??

Merel schrijft dat het niet is wat wij denken. Dat is het dus niet. En dan denk ik terug aan de plotselinge vakantie-onderbreking, waarvan de reden voor ons onbekend is gebleven. Vervolgens ben ik gaan gissen naar de reden van het gezamenlijk zwijgen. Maar die ga ik niet onthullen: mijn fantasie is mijn zaak, zeker als het over hen gaat.

Try-out IJsselsein

Vrijdag 14 November 2003 at 02:34 am

Toen ik om kwart voor vijf het theater binnenkwam was al snel duidelijk dat er geen kameraadschappelijke sfeer bestond tussen onze eigen technicus en de mensen van het theater. Later hoorde ik dat er zelfs sprake was geweest van uitgesproken wederzijdse onmin. Voor mij waren de gevolgen daarvan beperkt. Om half zes was stond ik in de planning voor de technische doorloop met licht en geluid. Het werd half zeven en het was maar goed dat ik niet veeleisend ben. Na tien minuten was het varkentje gewassen. Maar zo gehaast en zonder oprechte aandacht dat mijn optreden vrij willekeurig werd uitgelicht. Op de merkwaardigste momenten veranderde de lichtstand, terwijl het nogal simpel is: ik zit achter de vleugel of ik sta te praten. Ik heb me er maar niets van aangetrokken en heb ijzerenheinig mijn verhaal verteld en mijn versjes gezongen. Toch hoop ik in het Luxor op wat meer toewijding van de technici.

Inge en Sabine hadden veel meer problemen, ook al omdat hun programma's wat ingewikkelder van structuur zijn en er op diverse momenten geluid moet beginnen en lichtstanden moeten veranderen. Als dat niet goed gaat is dat ook meteen voor iedereen duidelijk, hetgeen niet alleen het publiek, maar ook de performers afleidt. Die daardoor weer meer gespannen raken en minder goed gaan spelen. Ik heb dit vanuit de coulissen niet goed kunnen zien en horen, maar beide dames waren niet erg tevreden over de gang van zaken.

Bij Kristel ging het ook technisch geloof ik wel goed en in ieder geval heeft zij vanavond de publieksprijs in de wacht gesleept met onmiskenbaar de meeste en hardste lachsalvo's en het krachtigste slotapplaus.

Volgende week gaat het er echt om spannen.

ISDN (2)

Woensdag 12 November 2003 at 9:56 pm De vorige bewoner van ons huis was een knutselaar die het niet zo nauw nam. Dat merk je pas na een tijdje als je dingen wilt veranderen. Soms merk je iets pas na een jaar of tien, als je overstapt op ISDN. Door de rommelige en daardoor verwarrende manier waarop deze man kabels door het huis had getrokken had het maar weinig gescheeld of ik had de ISDN-huiscentrale aangesloten op de thermostaat van de centrale verwarming. Ik ben blij dat ik niet weet wat de gevolgen zouden zijn geweest. De overstap gaat plaatsvinden aan het einde van deze maand. Mobiel blijven we in ieder geval bereikbaar.

Dokter

Dinsdag 11 November 2003 at 11:13 pm Mijn oudste zus heeft borstkanker gehad (hopen we van harte). Operaties, chemokuren en bestralingen. Ze slaat er zich als een vrouw doorheen. Mijn jongste zus moest in verband met de erfelijiheid een extra controle ondergaan. Na de eerste fotosessie werd ze, zonder het sein "kleed u zich maar even aan" twintig minuten alleen gelaten. Daarna kwam de assistente met een sombere gelaatsuitdrukking melden dat er nog een foto gemaakt moest worden, omdat er iets niet goed leek te zijn. Toen na ommekomst van die sessie een kwartier was verstreken heeft ze toch maar een vestje aangetrokken. Pas na een half uur kwam de dokter. Mijn zus had in die tijd alle operaties, chemokuren en bestralingen al wat voor zich uit zitten fantaseren, hetgeen als tijdspassering niet bepaald opwekkend is. Ze maakte dokter deelgenoot van haar emtoties terzake. "U wilt toch zeker goed onderzocht worden?", snauwde hij. Dat had dokter goed gezien. Ook had ze graag behandeld willen worden als een mens. Alles was in orde.

ISDN

Maandag 10 November 2003 at 9:53 pm De Kabel komt zeker niet hier op het platteland. ADSL heeft de eerste jaren geen plannen. Een satelliet die twee kanten op communiceert is alleen maar weggelegd voor bedrijven en de variant waarbij je ook per telefoon online, dus in gesprek, moet blijven is niet interessant. Dus toch maar naar ISDN. En omdat mijn studio wat verder van de woning ligt meteen maar de draadloze variant. Binnen tien maanden is de investering er uit (KPN is vandaag begonnen met een kortingsactie: 20 % op de apparatuur). En al over een paar weken Internet ik 50 % sneller en kan Hannie gewoon bellen als ik bezig ben. Ik moet alleen nog wat kabels doorverbinden en doortrekken. En wat kastjes aan de muur schroeven en aansluiten. Het is derhalve niet ondenkbaar dat wij plotseling een paar dagen onbereikbaar zijn.

Maansverduistering

Zondag 09 November 2003 at 5:37 pm

Daar stond ik om half twee vannacht, rillerig van de slaap, met mijn kleine digitale camera'tje klaar om een spectaculair natuurverschijnsel vast te leggen. En opeens realiseerde ik me dat we elke maand een totale maansverduistering hebben. Nieuwe maan. En het grootste deel van de maand is de maan gedeeltelijk verduisterd door de aarde. Ik stond dus eigenlijk een beetje voor gek. Ik heb de totale verduistering niet afgewacht en me teruggetrokken in de duisternis van de slaapkamer.

Discussie

Zaterdag 08 November 2003 at 10:01 pm

Webloggen is een persoonlijke kwestie. Je bepaalt zelf wat je wel en niet aan je weblog toevertrouwt.  Zo ben ik in verregaande mate bereid mijn zieleroerselen te delen met een groep anonieme lezers, maar in een aanzienlijk deel van mijn leven komen anderen voor. Hannie, familie, buren, vrienden, noem maar op. En die hebben er misschien wel helemaal geen zin in te figureren in mijn verhaaltjes. Ik ben in de berichtgeving over anderen dus enigszins terughoudend. Je weet uiteindelijk nooit wie het stukje toevallig leest.

Toch is dat jammer. In het begin van dit jaar heb ik nogal openhartig bericht over wat ik vond van de verrichtingen van mijn mede-kandidaten aan het Amsterdams Kleinkunst Festival op Texel. Zoiets wordt natuurlijk pas echt aardig als iedereen zijn/haar mening over alle anderen geeft. Dat gebeurde niet. Ik heb maar weinig vijanden gemaakt.

Nu ik in de halve finale van Cameretten zit heb ik me alleen lovend uitgelaten over de vocal-harmony zanggroep Femmage. Over de rest zwijg ik. Want als ik opschrijf dat ik  de ??n zo mooi vind bewegen, de ander zulke mooie ogen heeft, een derde zo'n strak lichaam en de vierde zulke goede teksten, dan denken de anderen dat ik hun teksten, lichaam, ogen en bewegingen niet goed vind. Wat misschien nog waar is ook. Dus laat ik dat na.

Maar dit stukje gaat over webloggen. Wat ik niet in het openbaar met anderen wil delen noem ik niet. Ik schrijf dus niet op: "Ik ben ongelukkig, maar wil jullie niet vertellen waarom. Het is mijn goed recht dat niet te willen vertellen. Dit is mijn weblog en ik vertel alleen wat ik kwijt wil. Bijvoorbeeld dat ik ongelukkig ben. Maar niet waarom."

Sommige weblogs lees ik dagelijks. Je krijgt dan toch een band met de schrijvers en schrijfsters. En als iemand dan melding maakt van ongeluk wil ik weten waarom dat is. Om te kunnen troosten bijvoorbeeld. En als ik dat niet mag weten, wil ik liever niets weten. Dus mede-loggers: (bijna) alles of (helemaal) niets.

Blad

Zaterdag 08 November 2003 at 4:39 pm

Plotseling realiseerde ik me dat vandaag over twee weken de fnale van Cameretten is. Maar eerst volgende week nog een try-out in IJsselstein, deze keer vergezeld van mijn nieuwe kleine ringbandje met daarin de teksten. Bij het oefenen hoef ik er niet in te kijken. Ik lees het wel af en toe even door, om vertrouwd te raken met de nieuwe pagina-indeling. Anders moet ik in eventuele noodsituaties nog zoeken naar de plek waar ik door moet gaan en dan valt het toch nog op.

Het waait de laatste dagen weer stevig, zodat er weer stevig blad geruimd moeten worden. Woensdag hebben Hannie en ik samen vijf kruiwagens blad afgevoerd, ik vrees dat er nu wel voor tien kruiwagens ligt. Maar het gazon ga ik maaien, zodat het blad ook verpulverd wordt opgevangen in de grasopvangbak. En ik zal eens proberen of dat op de oprit ook werkt.

Spruitjes

Vrijdag 07 November 2003 at 5:19 pm

Toen ik net alvast de spruitjes schoonmaakte voor het diner gaf Leentje (onze bijna twaalfjarige cairn) aan dat ze er ook wel ??n bliefde. Ik was het al haast weer vergeten, maar ze is dol op spruitjes. Beertje wil er ook wel ??n, moor vooral om zich niet achtergesteld te voelen, want hij maakt er vooral een rommeltje van. Leentje is ook niks te beroerd om de boontjes van de stokken te plukken en de worteltjes uit te graven, om ze vervolgens met smaak te verorberen. Soms ligt ze midden op het grasveld met een stronk bloemkool, die ze van de composthoop heeft gehaald. Een bijzonder hondje.

En die spruitjes: kort koken (kleine tien minuten), koud afspoelen, dan blijven ze mooi groen. Blokjes spek uitbakken en vlak voor het opdienen de spruitjes in die pan op tamelijk hoog vuur meebakken en opwarmen (hou de spruiten in beweging, anders worden ze toch nog bruin). Lekker hoor!

Hondjes

Vrijdag 07 November 2003 at 4:04 pm

De hondjes zijn naar de trimster geweest en zijn ontdaan van hun overtollige haar. Zelf raken ze ook altijd wat ontdaan van dat gepluk aan hun lijf, maar des te groter is de vreugde als ik ze weer kom vrijkopen. Deze vrolijke cairnterriers willen door het bos rennen, bij voorkeur achter paarden, ree?n, konijnen, hazen of katten aan. Maar een fietser is ook goed.

Interview

Donderdag 06 November 2003 at 8:20 pm Het is leuk te worden ge?nterviewd, zeker door een alleraardigste en ook nog eens zeer aantrekkelijke verslaggeefster. Zij wilde van alles weten en het kostte haar geen enkele moeite mij van alles te laten vertellen. Ik praat namelijk graag en zeker over mezelf. De fotograaf maakte wel dertig foto's van me, dus daar zal toch wel ??n bij zijn waar ik enigszins bekoorlijk of tenminste behoorlijk op sta. Wanneer het stuk in de krant komt weet ik nog niet, maar ik hou je op de hoogte.

Pennendoosje

Donderdag 06 November 2003 at 8:12 pm Gisteravond woonden we de opening van een tentoonstelling bij. De opening ging gepaard met veel woorden en daarna mochten we gaan kijken naar schilderijen, meubels en van gejut hout gemaakte lijsten. De firma Hummel te Haulerwijk had de winkel met prachtkeukens voor dit doel beschikbaar gesteld. De kunstwerken blijven daar voorlopig nog wel even hangen en staan, dus je kunt delen in onze vreugde. De Wereldwinkel zorgde voor lekkere wijn en Hannie reed. Ik kocht een pennendoosje, gemaakt door Jan van Tiggelen uit ??n stuk kersenhout. Eenvoudig en toch mooi.

Voordeel

Woensdag 05 November 2003 at 3:14 pm Het hebben van erge kiespijn heeft als enig voordeel dat ik dan niet hoef te stofzuigen, blad ruimen en goten leeghalen. Vandaag heb ik met veel plezier blad geruimd en goten leeggehaald. Straks ga ik nog even vrolijk stofzuigen. Ik ben van plan om volgende week, als ik weer mag stofzuigen, steeds te denken: ha, ik heb lekker geen pijn.

NRC

Dinsdag 04 November 2003 at 10:02 pm Vanmiddag belde de Leeuwarder Courant voor een interview naar aanleiding van een persbericht van Cameretten. Wanneer dat verzonden is weet ik natuurlijk niet. Vanavond belde NRC. Begrijpelijk, het eigenlijke festival speelt zich af in Rotterdam, dus wil die krant graag tijdig publiceren over de deelnemers. En een diepte-interview in de zaterdagkrant is dan altijd aardig. Een leuke fotoserie van het weidse Friese land is voor de randstedelijke lezers ook steeds weer een verademing. Maar ik was niet van plan mijn reeds gemaakte afspraak met de Leeuwarder Courant daarvoor te verzetten. Wie het eerst komt, maalt ook het eerst. Dat zijn de regels en ook al mag dan NRC voor mijn toekomstige loopbaan als cabaretier misschien iets belangrijker zijn dan de Leeuwarder Courant, ik houd mij aan die regels. Maar het meisje dat belde wilde mij alleen maar in mijn hoedanigheid van oud-abonnee opnieuw inlijven. Dus vanaf zaterdag hebben we weer zes dagen per week NRC in de brievenbus. Wel weer lekker in de winter. En misschien kom ik er ook nog wel eens in te staan.

Beroemd

Dinsdag 04 November 2003 at 2:07 pm

De pijn wordt minder. Morgen zal het wel helemaal over zijn. Ik ga toch maar eens met de tandarts in onderhandeling, want ik ben niet erg geschikt voor pijn. Ik heb er zelfs een uitgesproken hekel aan. Bah, wat heb ik de pest aan pijn.

Donderdag komt een journaliste van de Leeuwarder Courant me interviewen. Ze neemt een fotograaf mee. Eindelijk zal ik beroemd worden. Wat een heerlijk vooruitzicht. Dan ben ik een BF (Bekende Fries). Een goed begin is het halve werk.

Pijn (2)

Maandag 03 November 2003 at 10:36 pm Af en toe lijkt het of de pijn minder wordt, maar als de Finimal dan weer uitgewerkt is komt het weer op volle sterkte terug. Het niet innemen van vast voedsel was niet zo moeilijk gezien de toestand in mijn mond. Maar vanavond heb ik toch maar een paar glazen gegist druivensap naar binnen gegoten. Lekker, hoewel tomaten-groentensap ook wel smaakt en ik je bietensap ook kan aanraden. Als morgen de ontsteking niet is uitgewoed ga ik woensdag overleggen met de tandarts of de kroon dan toch maar niet beter kan worden vervangen door een brug. Ik ben gelukkig goed verzekerd.

Pijn

Zondag 02 November 2003 at 10:51 pm Een jaar of tien geleden kreeg ik een kroon. In het wortelkanaal bleef een restje rommel zitten, omdat de tandarts er niet bij kon. De laatste jaren ontstaat daar ieder jaar een keer een ontsteking. Het duurt maar een paar dagen, maar het doet erge pijn. Vrijdag begon het, dus waarschijnlijk is het dinsdag weer over en vandaag was het (hoop ik) op zijn hoogtepunt. Ik slik een ongezonde hoeveelheid Finimal en lijd nochtans hevig. Ik ben een grage eter, maar nu even niet, want als ik per ongeluk druk uitoefen op de kroon boven de ontsteking ga ik door de grond. Jawel dames, ik ben ervan overtuigd dat mannen kleinzeriger zijn dan vrouwen. En ik sluit niet uit dat ik nog weer wat gevoeliger ben dan veel andere mannen. Niettemin heb ik het niet erg naar mijn zin met dat pijnlijke geklop in mijn rechter gezichtshelft, want het zeurt door tot in mijn oor. En drank helpt niet, want dan krijg ik er ook nog hoofdpijn bij. Morgen begin ik met een sapkuur.

Wagamama

Zaterdag 01 November 2003 at 9:50 pm Donderdagavond aten Hannie en ik voor het laatst bij Wagamama op het Max Euweplein in Amsterdam. We zijn het zat. Het eten is zeker niet slecht, maar wel behoorlijk aan de prijs, om van de drankjes maar niet te spreken. Deze keer hoefden we net niet in de rij te staan, maar na ons begon de file al te groeien. Alle keren dat ik daar gegeten heb trof ik geen bediende die Nederlands sprak. Hoewel ik me in het Engels behoorlijk kan redden stoort me dat toch. Je wordt gedwongen te zitten naast volstrekte vreemden aan een soort picknicktafel. Nu behoeft mijn gestalte misschien wat meer ruimte dan gemiddeld, voor mijn geest geldt dat nog veel sterker. Ik hoor niet graag het slurpen van mij onbekende disgenoten. Maar het binnenhalen van noodles uit bouillon is zonder slurpen nog niet zo eenvoudig. Hannie kreeg haar eten zeker vijf minuten eerder dan ik. Het hoort bij het systeem, maar ik vind het onprettig. Het bestellen van een tweede glaasje wijn zonder op de tafel te gaan zwaaien of luidkeels de aandacht te vragen is vrijwel onmogelijk, zodat ik het tweede glaasje wijn pas kreeg toen ik mijn bordje bijna leeg had. De volgende keer als het wat snel moet maar gewoon falafel bij Maoz.

Crea

Zaterdag 01 November 2003 at 02:12 am

Door de zware regenval duurde de reis van Amsterdam naar Hoornsterzwaag zojuist ruim twee uur, terwijl het ook in iets meer dan anderhalf uur kan. Ik durfde hele stukken niet harder te rijden dan 90 km per uur, omdat er met ruim water gevulde sporen op de weg lagen, of ik in een mistbank zat of de regen mij het zicht belemmerde. Steeds werd ik gepasseerd door voertuigen die minstens 120 km per uur reden. Zeker regenbanden en mistlampen. En waarschuwt het navigatiesysteem ook voor een bocht in de weg als je de witte strepen niet kunt zien?

Het optreden in het Crea-theater ging heel aardig en het (ook hier) overwegend jonge publiek vond het wel leuk. Hoewel ze aanzienlijk enthousiaster reageerden op Zus en zo en Steef en Martijn. Dus de publieksprijs had ik vandaag niet gehaald. E?n verspreking in de tekst en een paar haperingen in een liedje dat ik anders perfect uit mijn hoofd ken. Niemand werd boos en ik barstte niet in tranen uit, maar ik vond het niet prettig.

Na de tien en twintig minuten audities voor het AKF vorig jaar was ik niet meer zenuwachtig voor voorstellingen. En de twee keer dat ik nu uit mijn hoofd heb gespeeld wel. In het bos rollen de woorden moeiteloos over mijn lippen, in de auto spuit de tekst er zonder hapering uit. En hoewel ik vanavond helemaal rekende op nul fout ging ik bij het op ??n na laatste liedje toch uit de bocht. Daar heb ik geen zin meer in. Na raadpleging van een bevriende psycholoog heb ik besloten dat de volgende keer de map weer op de vleugel staat. Ik zit heus niet met mijn neus in de tekst, want die ken ik namelijk uit het hoofd. Maar zo goed als ik af en toe even naar de toetsen en mijn handen kijk, kan ik zo nu en dan mijn blik even over de tekst laten gaan. En doet zich een plotselinge noodsituatie zich voor, dan kan ik die onopgemerkt opvangen. En verder zal het mijn gemoedsrust en dus mijn vrije en rustige spel alleen maar ten goede komen. Want laten we wel wezen: ik doe dit ook voor mijn eigen plezier.

Droog Brood

Vrijdag 31 Oktober 2003 at 1:24 pm

Gisteravond bezochten we de premi?re van het nieuwe programma van Droog Brood: Sc?nes voor de mensen. Even voor de goede orde: Peter van de Witte is mijn neef en Bas Hoeflaak ken ik al een jaar of acht van nabij. Ik zeg het maar even. Toch denk ik dat ik redelijk objectief ben.

Ik vond het een prachtige voorstelling! Gedurende de volle vijf kwartier heb ik tenminste een glimlach op de lippen gehad, vele malen heb ik gegrinnikt en zelfs heb ik een enkele keer hardop moeten lachen. En dat terwijl ik helemaal geen lachebekje ben. In de zaal was voortdurend een bodem van zacht gegrinnik te horen, met af een toe een bulderende lach. Hoewel het publiek best zo nu en dan een extra applausje had willen uitreiken werd dat maar een paar keer toegestaan door de heren, die snel de volgende sc?ne begonnen. En we wilden natuurlijk geen woord missen. De sc?nes hangen ogenschijnlijk als los zand aan elkaar, maar worden verbonden door de steeds op enig niveau aanwezige ontroering. Ik ga daar geen voorbeelden van noemen, want je moet beslist gaan kijken. Zingen kunnen ze, piano spelen en soepel bewegen. Prachtige pakken, een tamelijk eenvoudig decor en een geraffineerde belichting.

De komende weken zal er hier en daar nog wel iets worden aangepast en Bas en Peter waren ook wat nerveuzer op deze offic?le avond dan onder wat minder spannende omstandigheden, maar dat gaat wel over. Zelf ga ik pleiten voor terugkeer in het programma van het tweestemmige liedje waarmee ze hun optreden tijdens de Uitmarkt afsloten. En nu maar hopen dat de pers het ook een beetje aardig vond, want dat heeft toch invloed.

Monomanie

Woensdag 29 Oktober 2003 at 12:14 pm

Mijn geestelijk leven, alsmede mijn doen en laten wordt dezer dagen wel erg gevuld door Cameretten. Het lijkt alsof ik de teksten nu wel ken en op dit moment ben ik ook niet bang de tekst kwijt te raken. En het is juist die angst die maakt dat het ook echt gebeurt. Bovendien heb ik nu ervaren dat de zaal een enkele vergissing welwillend accepteert. Daar is vast wel een grens aan, maar mocht ik die bereiken dan is er iets grondig mis.

Morgen welkome afleiding met de premi?re van Droog Brood in Bellevue. En vrijdag mag ik zelf weer het podium op bij Goedkoop Cabaret in het Crea-theater in Amsterdam.

Try-out Eindhoven (2)

Dinsdag 28 Oktober 2003 at 09:32 am Voor ??n van de liedjes dat er maar niet in wilde had ik een spiekbriefje gemaakt. Dat liedje ging dan ook vlekkeloos. Ook had ik een spiekbriefje voor de volgorde op de vleugel geplakt. Maar plotseling was ik (midden in een praatje) mijn tekst kwijt. Dat was me nog nooit eerder gebeurd. Toch waarschijnlijk de spanning. Ik kon de zaal helemaal zien, terwijl ik eigenlijk liever verblind wordt door de spots. Want de aanblik van al die mensen (418) leidt af en imponeert. Toen de pauze te lang werd om geloofwaardig te zijn als theatrale spanningsopbouw vertelde ik maar gewoon dat ik mijn tekst even kwijt was. En toen die spanning er af was pikte ik het weer op. Later ging in een liedje ook nog iets fout, waardoor ik het couplet opnieuw moest beginnen. Jammer. Maar het publiek bleef vriendelijk en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze het al met al best leuk vonden. Toch zijn er nog wel wat puntjes te zetten op talrijke i's.

Pornonanie

Maandag 27 Oktober 2003 at 01:19 am Webkim (link linksonder) trof op de computer van een kennis links naar porno aan. Zij wond zich enigszins op bij de gedachte aan mannen die op een stoel van LeenBakker genot beleefden bij de aanblik van porno. In een reaktie introduceerde ik het woord Pornonanie. Ik vond het zelf nogal leuk verzonnen. Maar niemand reageert. Daarom herhaal ik het hier nog maar eens. Of is er gewoon niks aan? Zeg het maar, ik ben me aan het harden in het incasseren van kritiek met het oog op de jury-uitspraak op 21 november.

Try-out Eindhoven

Zondag 26 Oktober 2003 at 11:26 pm

Morgen speel ik de eerste try-out in het kader van Cameretten. In Eindhoven. In een zaal van de Universiteit, voor 400 mensen, volledig uitverkocht. Nou ja, de entree is gratis, maar de zaal is in ieder geval vol. Het wordt morgen de eerste keer dat ik alles uit mijn hoofd ga doen, zonder map met alle teksten op de piano. Ik heb hard geoefend en ik verwacht dat het gaat lukken, maar gek genoeg geeft het me wel een rustig gevoel dat al die mensen in ieder geval niet betaald hebben. Het is net alsof het dan iets minder erg is als er iets fout gaat. Hoewel het waarschijnlijk onzin is laat ik het toch maar zo, want hoe minder druk ik voel hoe groter de kans is dat het goed gaat.

Vandaag heb ik mijn optreedhemd gestreken (meestal doet Hannie dat voor me, maar ik had een flinke bui). En verder vooral geoefend. Gewandeld met de hondjes in het bos en mijn liedjes hardop gezongen. Gekookt, dat door de overvloedige maaltijd van gisteren vooral uit opwarmen bestond. En nagedacht over de aardigheid van het artiestenbestaan. Want het is heel leuk om op te treden. Anders deed ik het natuurlijk ook niet, want tot dusverre moet er geld bij. Nou ja, mijn zus verzamelt poppen. Is ook niet voor niks. En ik ben wegens angst gestopt met wintersporten en dat scheelt ook een mooi bedrag per jaar. Kortom: leve de kleinkunst.

Papegaaienbuurt

Vrijdag 24 Oktober 2003 at 10:50 pm In deze buurt heb ik van mijn 10de tot mijn 15de jaar gewoond en daar wordt dan in zo'n artikel niet eens naar verwezen. Onbegrijpelijk.

Opnemen

Vrijdag 24 Oktober 2003 at 5:13 pm

Het was de bedoeling dat ik in mijn kleine, in de garage gebouwde studio (2 x 4 meter) opnames ging maken op de computer. Ik heb dat nooit goed voorelkaar gekregen. Cubase is eigenlijk wat te moeilijk voor me, zeker in combinatie met een Yamaha DS 2416 (voor wie dat wat zegt), vooral omdat er soms weken tussen zaten dat ik er iets mee deed en dan moest ik steeds weer de handleiding induiken om de simpelste dingen voor elkaar te krijgen. Maar nu heb ik het voor elkaar. Ik neem op in de kamer, met de echte piano of accordeon en met ruimte om me te bewegen. Het resultaat zet ik op een CD en die neem ik mee naar de studio om met behulp van de computer de laatste hand aan de afwerking te leggen. En als ik iets met bas en drums zou willen (via synthesizers wel te verstaan) kan dat ook allemaal nog, alleen moet ik dan de volgorde van opnemen iets veranderen. Het heeft wat gekost, maar het leven is er een stuk eeenvoudiger door geworden.

Voorts heb ik vandaag de markies losgemaakt en in de winterberging geplaatst. Het is wel over qua zomer.

Geheugen

Donderdag 23 Oktober 2003 at 5:26 pm Toen ik op de christelijke lagere school zat, moest ik iedere zondag een psalm of een gezang uit het hoofd leren, teneinde dat maandag op school te kunnen opzeggen. Eigenlijk zou ik dus vele tientallen psalmen en gezangen uit het hoofd moeten kennen. Toch is dat niet het geval. Zou alles wat ik destijds uit mijn hoofd heb geleerd nog wel zijn opgeslagen in hersencellen of heb ik die al lang verwoest door overmatig alcoholgebruik? Of zou ik onder hypnose plotseling in gezang 214 kunnen uitbarsten? Ik weet het niet. Wel ben ik sinds het weekend mijn programma aan het inprenten. Dat gaat eigenlijk wel goed. In de auto zing ik uit volle borst mijn eigen liedjes. Tijdens de boswandeling met de hondjes zeg ik de tussenliggende teksten op. De vraag is natuurlijk of ik het maandag, ten overstaan van 400 mensen in Eindhoven ook kan. Ik zal het jullie dinsdag laten weten.

Kaarten voorrondes Cameretten

Woensdag 22 Oktober 2003 at 9:00 pm De finale van Cameretten is volledig uitverkocht. Maar voor de voorrondes op 19, 20 en 21 November zijn via de deelnemers nog kaarten te bestellen. Je moet ze (uiteraard?) wel zelf betalen. Als je ??n of meer van die avonden wilt bijwonen, stuur mij dan een mailtje (zie links onder Vaste Links) met naam en adres, datum voorstelling en aantal gewenste kaarten. Op de site van Cameretten is te vinden wie op welke avond speelt. Voor mij is dat 21 November en op die avond treden ook Sabine Balk en Jochen Otten in het krijt. Het leuke van die avond is (voor het publiek wel te verstaan) dat dan ook de finalisten bekend worden gemaakt. Mijn ervaring bij het AKF op Texel heeft me geleerd dat er op zo'n moment nog wel eens een traantje wil vloeien, zowel van vreugde als van teleurstelling. Ja mensen, meedoen aan zo'n festival is net het echte leven: ops en neers.

De deelnemers

Dinsdag 21 Oktober 2003 at 4:48 pm

Met nauwelijks ingehouden trots presenteer ik je de foto van de deelnemers aan Cameretten 2003. Ik sta er ook op (achteraan tweede van rechts).

OK, Richard, hier zijn de namen. Achterste rij, v.l.n.r.: Carolien, Eva en Marlous (Femmage), Ilse Warringa, Anne-Aafke Sol, Menno Nicolai en Ronald Goedemondt. Voorste rij, v.l.n.r.: Jochen Otten, Sabine Balk, Ariane (Femmage) en Dimitri Desmyter. Helemaal vooraan: Kristel Zweers.

Oprit

Dinsdag 21 Oktober 2003 at 3:27 pm

Een oprit met daarlangs eiken van 80 jaar is op zich een rijk bezit. Behalve in de herfst, want er komen toch veel blaadjes af! En dat gaat weken door en die blaadjes moeten worden opgeveegd en uit de dakgoten worden gehaald. Dat behoort tot mijn takenpakket. Zelf ben ik van mening dat ik in deze tijd al mijn energie moet besteden aan het uit mijn hoofd leren van mijn teksten. Afgewisseld door korte rustmomenten, die al naar gelang mijn behoefte worden doorgebracht op de bank, of tv kijkend of etend. Hannie stelt zich op het standpunt dat ik heel goed mijn teksten kan repeteren terwijl mijn armen blad vegen.

En dat is inderdaad gelukt.

Regie

Maandag 20 Oktober 2003 at 12:20 am Mee mogen doen aan Cameretten betekent ook mee mogen doen aan een workshop weekend. Natuurlijk leek me dat geweldig, maar ik was wel erg benieuwd of ik me zou kunnen openstellen voor aanwijzingen en suggesties. Om die dan ook nog uit te kunnen voeren. Dat viel me mee: deze oude hond is nog wel wat bij te dresseren. De mij toegewezen regisseur (die ik had gekozen als me dat vergund was geweest) was helemaal niet bang voor me en pakte me stevig aan. Ik vind het leuk als je leest wat hij daar zelf over schreef. Kijk maar op de site van Dick van den Heuvel. Als ik morgen uitgerust ben ga ik zelf wat meer vertellen over mijn ervaringen en vorderingen. Verwacht de komende weken niet veel anders van me dan medelingen over hoe het gaat met schrijven, repeteren en try-outen. Tot dusverre had ik altijd mijn tekstboek op de piano staan. Van mijn strenge meester moet ik het allemaal uit mijn hoofd doen. Volgende week maandag in Eindhoven voor het eerst. Vaag herinner ik mij dat ik vroeger een goed geheugen had. Eens kijken of ik dat nog ergens kan terugvinden.

Rotterdam

Zaterdag 18 Oktober 2003 at 08:02 am Uitzicht vanuit het hotel.

Botsing

Vrijdag 17 Oktober 2003 at 12:12 pm In de supermarkt reed vanmorgen een mevrouw met haar karretje keihard tegen mij aan. Nou ja, keihard, flink hard, of tenminste behoorlijk stevig. In ieder geval zo krachtig dat ze het zelf ook gemerkt moet hebben. Maar zonder een woord van excuus stevende ze af op de bananen. In zo'n situatie raak ik hevig verontwaardigd. Enigszins bovenmatig zelfs. Uit verbouwereerdheid had ik het eerste moment om eens verbaal uit te halen gemist, dus nu moest ik achter haar aan om mijn gram te halen. Toen ik op de juiste afstand was gekomen zag ik haar praten met een man die kennelijk geestelijk niet geheel in orde was. En toen ik haar hoorde praten kreeg ik door dat zij ook niet over volledig ontwikkelde verstandelijke vermogens beschikte. Ach, het was ook eigenlijk maar een duwtje met die kar.

Voorbereiden

Donderdag 16 Oktober 2003 at 8:39 pm Morgenmiddag reis ik af naar Rotterdam om het weekend door te brengen met de andere acht deelnemers aan Cameretten (nou ja, het zijn er wat meer, want Femmage bestaat uit vier vrouwen) en de organisatoren en de regisseurs die ons verder gaan helpen. Ik ben dus hard bezig met het samenstellen van het halve uur dat ik wil gaan spelen. Wat nieuwe teksten, veranderde volgorde, dus weer een nieuwe draad, kortom heel wat gepruts. En morgenavond moeten we allemaal aan elkaar zeven minuten uit ons programma laten zien. Daarna volgt caf?bezoek, maar dat kan ook weer niet te gek worden, want om acht uur 's ochtends staan de bruine boterhammen op ons te wachten en om negen uur begint het dagprogramma. Niks uitslapen! Ik ben dus gisteren maar om elf uur naar bed gegaan en zal dat vanavond herhalen, teneinde de al wat oudere gestalte zo kwiek mogelijk te kunnen inbrengen. Gelukkig duurt de treinreis heel erg lang, zodat ik nog wel een dutje kan doen. Ik ga lekker eersteklas reizen, want ik heb toch een kortingskaart.

Spruitjes

Woensdag 15 Oktober 2003 at 6:21 pm Goed, ik heb nu een paar dagen wat rechter op gelopen dan ik meestal doe. En ik ben natuurlijk druk bezig met het bedenken van welke liedjes en conferences ik in de halve finale ga doen. Maar verder heeft dit aanstormende talent vanmiddag de woning gestofzuigd en zodadelijk ga ik de keuken in om aardappelen, spruitjes en slavinken te bereiden.

Pochen

Dinsdag 14 Oktober 2003 at 12:59 pm

In alle onbescheidenheid wil ik het oordeel van de selectiecommissie met jullie delen:

In Theater Pepijn heb je ons een programma laten zien dat gelardeerd was met subtiele taalgrapjes. Je zegt veel maar je impliceert nog veel meer. Je bent een fijne verteller en weet het ijs goed te breken door met een lied vol zelfspot te openen. Je beweegredenen om artiest te willen worden zijn interessant en rechtvaardigen ook de titel van je programma.

Het lied over Van Drimmelen is erg leuk. Het verhaal over het vader (en vader) worden bevat humor en het slotlied over Susan is een leuke afsluiter. Je taalgebruik is beleefd en netjes, de uitspraak is keurig en rustig. De metrisch correcte en puik rijmende teksten zijn een verademing, maar er mogen scherpere clous en kleine extra grapjes in de teksten. Dat laatste weet je ook in de toelichtingen te verwerken, dus dan moet het in de liedjes ook zeker kunnen. Je straalt rust uit en weet snel de sympathie van het publiek te winnen met mooie verhalende liedjes waarin je jezelf steeds meer te schande zet. We zijn benieuwd naar wat je nog meer te bieden hebt in het Luxor!

Rugzak

Dinsdag 14 Oktober 2003 at 12:40 am

Natuurlijk ben ik me er zeer van bewust dat met acht anderen mee mogen doen niet betekent dat ik beter, leuker, origineler of wat dan ook ben dan al diegenen die niet zijn uitverkoren. De wegen van de selectiecommissie zijn ondoorgrondelijk, maar zij bepalen de keuze nu eenmaal. Ik kende maar een paar van alle kandidaten en in enkele gevallen ben ik verbaasd dat zij niet zijn gekozen. Het is zoals het is en ondanks deze overpeinzingen wentel ik mij wellustig in mijn vreugde.

Omdat ik het komend weekend in Rotterdam ga doorbrengen heb ik mijn accordeonkoffer geruild tegen een rugzak, zodat het vervoeren ervan wat simpeler is. Ik reis namelijk per trein. Dezer dagen zal ik de schoenmaker uitnodigen de draagriemen te verlengen, want ik krijg het ding nauwelijks op mijn rug gesjord.

Ook schafte ik een gebruikt keyboard aan om in mijn avondvullende programma te gebruiken in plaats van Metropole-orkest en achtergrondkoor. Jammer genoeg zit ??n toets muurvast, zodat ik de machine weer moet terugbrengen voor reparatie.

Maar mijn humeur is onverwoestbaar. Ook al omdat de startproblemen die de auto de laatste dagen vertoonde met een nieuwe accu waren verholpen. Dat is na vier jaar helemaal niet gek. Het zou overigens wel fijn zijn als de auto nu weer eens een paar maanden alleen maar benzine nodig zou hebben. O nee, de achterbanden moeten voor de winter worden vervangen.

Cameretten (5)

Zondag 12 Oktober 2003 at 7:10 pm Pas om zeven uur kwam het telefoontje dat ik mee mag doen met Cameretten. Ik was al een uur bezig mijn teleurstelling te verdrinken, maar nog wel steeds met een sprankje hoop. Op vrijdag 21 november speel ik in het Oude Luxor in Rotterdam voor een zaal met -als ik het goed heb- 900 mensen. Dat lijkt me wel een interessante sensatie. Volgend weekend workshop, dan een paar try-outs. Nee, ik ga me niet voorstellen dat ik de finale haal. Er zijn grenzen aan wat een mens mag dromen. Maar dat ik mee mag doen met de voorrondes vind ik buitengewoon plezierig. Om het maar voorzichtig uit te drukken. Nu ga ik de courgettesoep afmaken.

Thuis

Zondag 12 Oktober 2003 at 12:06 am

We zijn weer thuis. Dus we kunnen met de startproblemen van de auto gewoon naar de eigen garage, waar ze Fries en Nederlands spreken. Dat doe ik ook, dus communicatief gesproken gaat dat allemaal goed komen. De lekke vijver is weer in zijn oude glorie hersteld. De druiven zijn door de vogels opgegeten. Er is een rijke oogst aan tomaatjes en basilicum (pesto!). Courgettes genoeg voor twee dagen courgettesoep. Rode pepers voor een jampot sambal en het gras staat zo hoog dat ik het in twee keer zal moeten maaien. De sla is doorgeschoten maar de boerenkool belooft veel voor de winter.

En morgen gaat de selectiecommissie van Cameretten de negen deelnemers kiezen. Ik heb aan de hand van de publieksreacties een voorselectie gemaakt. Van de 80 deelnemers hebben 25 een gunstige vermelding van het publiek verworven. Tot die, toch al behoorlijk selecte groep, mag ik ook mijzelf rekenen. Maar het publiek beslist niet, dus misschien zijn er nog wel flink meer deelnemers die in aanmerking komen. Ik geef het speculeren dus maar op en als ik morgenavond om zes uur nog steeds niet gebeld ben lijkt het me verstandig deze droom te staken. Twee keer gras maaien leidt in ieder geval af.

Onderweg

Vrijdag 10 Oktober 2003 at 6:35 pm Nuenen.

Onderweg

Donderdag 09 Oktober 2003 at 9:43 pm Vlak bij Vittel.

Onderweg

Woensdag 08 Oktober 2003 at 9:19 pm Bollene, 75 km boven Nimes.

Lek

Dinsdag 07 Oktober 2003 at 11:29 am

Toen we gisteren terug kwamen van een rondje golf zag ik dat de linkerachterband behoorlijk plat was. Lek dus. Eerst maar eens opgepompt om te kijken hoe snel de druk daalde. Heel langzaam gelukkig. We konden dus naar de bandenspecialist in het dorp rijden, waar de monteur meteen aan de slag ging. Een heel dun splintertje metaal was de boosdoener. Na een half uur en 10 euro was het probleem verholpen.

Vandaag doet Hannie in haar eentje Barcelona nog een keer, terwijl ik op de hondjes pas, de laatste vakantiewas doe en jullie nog even op de hoogte breng van de laatste ontwikkelingen. Morgen gaan we met stappen van 500 km per dag op huis aan. Dat wil zeggen dat als alles goed gaat we zaterdag thuis komen. Een prettig vooruitzicht, maar dat dacht je zeker al.

Barcelona

Zondag 05 Oktober 2003 at 4:09 pm

Vandaag met bus enm trein naar Barcelona. Geen parkeerproblemen en niet het constante gevecht om ondanks alle aanslagen van volstrekt krankzinnige Spanjaarden heelhuids door het verkeer te komen.

Barcelona is een mooie stad en niet in een middagje te doen. Toch moet Barcelona het voorlopig met dit middagje doen, want morgen gaan we zwemmen in zee en een spelletje golf spelen op een kleine golfbaan vlak bij de camping. En dinsdag beginnen we aan de terugreis. Vier weken wonen in een kleine caravan is voor ons allemaal, de hondjes incluis, meer dan voldoende.

Vilanova

Zaterdag 04 Oktober 2003 at 11:04 am Is het nou niet knus?

Vilanoba

Vrijdag 03 Oktober 2003 at 9:41 pm Geen gezeur. Alles Ok.

Vilanova

Donderdag 02 Oktober 2003 at 6:14 pm Mooie camping. Prachtig weer. Vakantie is heerlijk.

Verderop

Woensdag 01 Oktober 2003 at 9:01 pm

De tik in de auto was alleen maar de vastzittende dagteller. En het enige verklikkerlampje dat niet werkt is die van het diml?icht. Wat niet zo erg is. En de koelventilator doet het weer, we hebben een nieuw contactslot met twee nieuwe sleutels, die ook op de deuren passen. En dat alles voor slechts Euro 167. En voor de huurauto hoefde ik alleen maar de brandstof te betalen. Kortom: ga nooit op reis zonder een Internationale Reis- en Kredietbrief Plus.

Morgen gaan we naar Vilanova, veertig kilometer onder Barcelona. Vandaaruit gaan we per trein de stad bezoeken. Met het oog op de hondjes misschien zelfs om en om, maar dat zien we nog wel.

Nu we weer gewoon onze eigen spullen hebben heb ik er ook wel weer zin in. Het is hier een graad op 27  en het heeft de hele dag niet geregenmd, dus eigenlijk lacht de vakantie me wel weer toe.

Girona

Woensdag 01 Oktober 2003 at 7:06 pm Auto opgehaald. Lampjes op dashboard doen het niet meer. En er tikt iets.
Morgen maar Vilanova. Volgende week maar huis.

Wasdag

Dinsdag 30 September 2003 at 6:27 pm

Vandaag was het redelijk weer, dus hebben we maar een flinke was gedraaid en opgehangen aan de waslijnen van de buren. De buren zijn er niet. Er is hier namelijk zo goed als niemand. Ik ben tot de conlcusie gekomen dat ik niet houd van een volle camping. Evenmin houd ik van een lege camping. Ik ben boodschappen gaan doen in Banyoles en ga een deel van die boodschappen dadelijk koken respectievelijk bakken. Daarna gaan we het resultaat van die activiteiten opeten. Daarbij zal ik mij doortastend volgieten, om op tijd de vergetelheid der slaap te kunnen bereiken. Ik heb met mijn somberheid Hannie nog niet aan het huilen, maar als morgen de auto nog niet klaar is gaat dat ook wel lukken.

Maar misschien gaan we ook wel iets leuks doen met de huurauto. Ermee naar een berg rijden bijvoorbeeld en dan de berg op rijden. En dan een bergklooster bezichtigen of een bergkasteel. En misschien weer eens uit eten, maar dat doen ze hier in Spanje altijd zo verschrikkelijk laat. Dat is op zich niet zo erg, maar daarna moeten we dan nog minsten een half uur over donkere bergweggetjes terug naar de camping. En daar mogen we na 11 uur niet meer naar binnen. En het eten begint pas om een uur of tien. We hebben het campingrestauarant ook al geprobeerd. Dat was vooral niet duur. Maar het hoofdgrecht was dan ook niet te eten. Kijk en daar doet de ANWB dan weer niks aan. O belde het steunpunt nu maar, dan wist ik waar ik aan toe was. De eerste zes jaar ben ik wel klaar met vakantie.

Blue Monday

Maandag 29 September 2003 at 8:52 pm

Hannie speelde golf met een kennis uit Heerenveen, die thans op een golfbaan hier in de buurt woont. Ik deed een wasje, maar kon het niet ophangen wegens vele buitjes. Wandelen met de hondjes, dutjes en lezen.

Morgen is de auto misschien wel klaar. Of niet. Ik wil hier weg!

Spaanse zondag

Zondag 28 September 2003 at 5:45 pm

Gisteren regende het vrijwel de hele dag, maar vandaag was het weer mooi. Heel wat Spaanse gezinnen die hier op de camping een vaste standplaats hebben kwamen toch nog even om eens een krachtige vleesverbranding op touw te zetten. Het zondagmiddagmaal is voor Spanjaarden een belangrijke familiegebeurtenis, waarbij de diep doorleefde vreugde op grote afstand kan worden gehoord.

Wij zijn het er inmiddels over eens geworden dat we het verblijven in een kleine caravan eigenlijk maar een paar dagen leuk vinden. Dat betekent een aanzienlijke beperking van de actieradius. En ook dat we volgend jaar eens een huisje gaan huren in de Spaanse binnenlanden. Als een lezer toevallig iemand kent met zo?n huis, die dat alleen maar wil verhuren aan hele nette mensen, dan zijn tips hartelijk welkom. En mocht iemand toevallig een betrouwbare verhuurorganisatie kennen hoor ik dat ook graag.

ANWB

Zaterdag 27 September 2003 at 5:07 pm Ik heb inmiddels een mooie relatie opgebouwd met de medewerkers van steunpunt Barcelona van de ANWB. De Internationale Reis- en Kredietbrief werpt na al die jaren zijn vruchten behoorlijk af. Inmiddels blijkt het contactslot definitief stuk te zijn (mea culpa, ik had al lang een nieuwe sleutel moeten laten maken), dus we blijven voorlopig nog even in Esponella en touren met een mooie Renault Megane door dit stukje Spanje. Het leven is een feest en we hebben de tijd. Ik ben een nieuw lied aan het schrijven met als onderwerp vakantie met de caravan. Ook de minder vreugdevolle ervaringen zullen aan bod komen. Ruimschoots zelfs.

Autopech

Vrijdag 26 September 2003 at 3:09 pm Het mobloggen lukt dus toch, maar alleen met Movistar en die provider is niet overal beschikbaar. De door de ANWB aangewezen garage kan de auto niet maken en brengt hem naar een andere garage, die dat maandag wel zou moeten kunnen. Of dinsdag. Of zo. Inmiddels ben ik al enkele uren in Girona, want het verhuurbedrijf waar ik van de ANWB een andere auto mag halen heeft een lunchpauze tot 16.30 uur. Het is mooi weer, Hannie zit bij de caravan te lezen en wandelt met de hondjes. Vanavond gaan we maar eens dineren in het camping-restaurant. En verder word ik gek van die rotmuziek in dit Internethol. Op de camping is ook een Internethoekje en daar heb ik gisteravond 286 berichten (hoofdzakelijk spam) gewist.  Vakantie heeft zijn aardige kanten, maar thuis is ook wel prettig. Nog een paar weken ...

Esponella

Vrijdag 26 September 2003 at 1:50 pm Eerste camping in Spanje. Dadelijk maar Banyoles. Morgen naar Figueras.

Mobloggen

Donderdag 25 September 2003 at 9:15 pm

Vanuit Spanje wil het mobloggen niet goed lukken, evenmin als het lezen van post. Nou ja, jammer dan. We zijn nu in Esponella. Volgende week dinsdag gaan we naar een plaatsje bij Barcelona, om vandaaruit die stad te bezichtigen. En daarna gaan we maar weer eens terug. Hierbij ga ik er van uit dat het me morgen lukt met hulp van het ANWB steunpunt Barcelona de koelventilator van de auto weer draaiende te krijgen bij hoge temperaturen. Anders komen we eerder terug.

Setes

Dinsdag 23 September 2003 at 4:51 pm Hannie en de hondjes in de Middellandse Zee. De zon scheen zo fel dat ik
geheel op de tast moest afdrukken. Vandaar de scheve horizon.

Saint Sauveur

Zondag 21 September 2003 at 2:42 pm

Kokende motor. Caravan door hulpvaardige mensen op zijn plek gezet. Auto
doet het nog. Telefoon niet dus ik kan dit bericht pas later versturen.

Gigny-sur-Saone

Vrijdag 19 September 2003 at 09:55 am In dit kasteel aten wij warm.

Auchan

Woensdag 17 September 2003 at 3:52 pm Hier is alles te koop.

Golf

Maandag 15 September 2003 at 3:15 pm Met Loes en Leo in Bar-le-Duc.

Vaux-la-petite

Maandag 15 September 2003 at 11:03 am Bij Loes en Leo.

Manhai

Zaterdag 13 September 2003 at 8:16 pm De eerste overnachting in Belgi?.

Stabifix

Vrijdag 12 September 2003 at 5:40 pm De eerste.

Huissen

Vrijdag 12 September 2003 at 1:00 pm E?n standplaats.

Vakantie

Woensdag 10 September 2003 at 11:01 pm

Morgen (dus donderdag) vertrekken we. De eerste stop is Huissen en zaterdag zakken we af naar het zuiden. Etappes van ten hoogste 300 km per dag en af en toe een dagje rust. Het einddoel is Barcelona en we zijn van plan vier weken weg te blijven. Maar dat hoeft van niemand, dus als we eerder terug willen of langer willen blijven doen we dat gewoon.

Omdat ik niet weet hoe duur mobloggen via KPN i-mode vanuit het buitenland is, ga ik het gewoon regelmatig doen. Na de vakantie zal ik jullie wel laten weten of het erg duur was. En af en toe komen we vast wel een internet-caf? tegen, zodat ik nog even kan kijken naar eventuele bemoedigende commentaren. Aan de volgorde van het linklijstje kun je zien wie inmiddels het pingen helemaal door heeft. Tot ziens.

Buikorgel

Woensdag 10 September 2003 at 6:40 pm Ik begrijp geloof ik wel waarom de mensen moesten lachen om mijn serieuze liedje met accordeon. Kijk maar eens hier.

Cameretten (4)

Woensdag 10 September 2003 at 02:33 am

Om kwart over twaalf reisde ik af en om kwart over drie parkeerde ik op het pleintje voor Pepijn. De parkeergarage waar ik het probeerde was tot zes uur in gebruik bij medewerkers van de Raad van State en pas daarna toegankelijk voor het publiek. Maar dit was nog beter, want ik hoefde mijn steekkarretje niet te gebruiken en kreeg een parkeerkaart van Pepijn.

Om vier uur was ik aan de beurt voor licht en geluid en Willem en ik hadden dat varkentje in een kwartier gewassen. Het slenterend wachten kon beginnen. Om half zeven arriveerde Peter en hoorde ik dat ik als laatste geprogrammeerd was. We aten in Caf? 2005 en waren op de afgesproken tijd weer in het theater. Geert en Riny (em twee vriendinnen van Riny) waren er al mooi op tijd en kort daarna arriveerden ook Michiel en Monique. Martijn had gezien dat ik speelde en kwam kijken. Warner en Tirtsa kwamen plotseling opdagen, dus al met al had ik toch tien man/vrouw eigen publiek op de been gebracht.

Ik was niet nerveus, maar wel wat gespannen. Maar toen ik eindelijk op mocht had ik er dan ook behoorlijk zin in. Het nieuwe openingslied viel erg in de smaak en eigenlijk gold dat voor de hele twintig minuten. Het accordeonversje begon niet goed, omdat ??n van de riemen gedraaid zat. Daardoor bleef de balg hangen en kwam er bijna geen geluid uit. Mede daardoor (hoop ik maar) lachte men vrij hartelijk om het toch eigenlijk wel serieus bedoelde lied. Ik moet het daar met Peter nog maar eens over hebben. Hij denkt voorlopig dat het teveel de indruk maakt dat het een parodie op een serieus lied is. Daarbij speelt wellicht een rol dat die kleine trekharmonica op die dikke buik wel een koddig tafereel oplevert.

Het slotapplaus was overweldigend en ik mocht na afloop talrijke waarderende woorden, alsmede twee biertjes in ontvangst nemen. Peter reed naar Amsterdam en daar nam ik het stuur over. Om twee uur was ik thuis. Mijn Camerettenlot ligt nu in handen van de selectiecommissie en ik span mijn verwachtingen niet hoog. Toch zal ik op 12 oktober voor alle zekerheid de telefoon op mijn hart dragen.

Peter

Dinsdag 09 September 2003 at 6:47 pm Peter staat mij terzijde.

Pepijn

Dinsdag 09 September 2003 at 4:39 pm Hier sta ik, ik kan niet anders. En technicus Willem staat voor het raam.

Linkvolgorde

Maandag 08 September 2003 at 6:24 pm Mijn lijstje weblog links wordt bijgehouden door Blogrolling. Ik heb de volgorde nu zo ingesteld, dat de laatst vernieuwde bovenaan komt te staan. Een sterretje achter de link geeft aan dat de weblog ten hoogste twaalf uur geleden is ververst. Dat werkt alleen maar als je na een nieuw postje Blogrolling daarvan op de hoogte stelt. Als je weblogprogramma dat niet automatisch doet kun je altijd zelf een berichtje sturen. Doe je dat niet dan blijf je altijd onderaan hangen. Misschien kan je dat niks schelen. Dan is het ook goed.

Cameretten (3)

Maandag 08 September 2003 at 5:44 pm

Morgenavond mag ik 20 minuten optreden in Theater Pepijn in Den Haag. Voorselectie Cameretten. In totaal 80 deelnemers, waarvan negen mogen meedoen aan het echte festival in november. Wie door mag hoort dat op 12 oktober per telefoon. Hoewel ik niet zenuwachtig ben (ik vind optreden namelijk heel ergt leuk) begint zich toch een zekere spanning van mij meester te maken. De verslagen van de selectie-avonden staan op de site van Cameretten (link links) en daar zijn ook publiekscommentaren aan toegevoegd. Nu bepaalt het publiek niet wie mag meedoen, maar als het publiek er niks aan vindt lijkt de kans aanwezig dat de selectiecommissie tot eenzelfde oordeel komt.

Ik vertrek morgen rond het middaguur, zodat de kans dat ik ruim voor de soundcheck om 16.00 uur aanwezig ben tamelijk groot is. Onze Escort wordt in de garage vertroeteld, dus ik mag de rit maken in een vrij nieuwe Ford Ka. Dat is een klein en wat merkwaardig gevormd auto'tje, maar als je er in zit heb je daar totaal geen erg in, tenzij je even achterom kijkt, want daar is het opeens wel erg snel afgelopen met de auto. Accordeon, koffer en opvouwbare steekwagen gaan er wel in, maar dan is het ook wel gebeurd.

Donderdag vertrekken we voor een week of vier met de caravan richting Barcelona. Tijdens het wachten op de uitslag geeft dat tenminste wat afleiding.

Computerhardware

Zondag 07 September 2003 at 11:11 pm Mijn oudste zoon is, samen met een compagnon, begonnen met de verkoop van computerhardware. Adam Bellow heeft in een boek van ruim 500 pagina's uitgelegd dat nepotisme in der mensen genen zit, zodat ik mij niet in het minst bezwaard voel je aan te raden je hardware via internet bij hem te bestellen. De prijzen zijn scherp en de artikelen van eerste kwaliteit. Als je de spullen ook - tegen een zeer geringe vergoeding - wilt laten inbouwen moet je wel naar Noord-Groningen, dus is het wel prettiger als je dat zelf kunt. Hoewel: Noord-Groningen kon wel eens mooier zijn dan je denkt, dus kan dit ook een goede reden zijn om er eens te gaan kijken. De link staat links.

Albert Heijn

Vrijdag 05 September 2003 at 4:47 pm Eerlijk is eerlijk: ik vind AH een heerlijke winkel. Ik woonde een paar jaar op loopafstand van het Gelderlandplein en het was een feest om daar boodschappen te doen. Maar ook de AH in Drachten mag er zijn. Toen Lidl zich vestigde in Oosterwolde werd ik wel heel krachtig met de neus op de prijsfeiten gedrukt en mijn winkelgedrag is daardoor toch veranderd. En kennelijk ben ik ook maar een simpele trendvolger, want AH heeft van het veranderde consumentengedrag behoorlijk last. Dat er dan vervolgens een Zweed aan te pas moet komen om het bedrijf te redden lijkt wat vreemd. Loopt er in Nederland niemand rond met de vereiste bekwaamheden? Nou ja, dat zal dan wel. Dat die man daar graag een fatsoenlijke boterham mee wil verdienen kan ik billijken. Hij zal vast regelmatig op koopavond moeten werken en misschien niet elk weekend kunnen gaan fietsen. Maar tien miljoen euro per jaar is wel heel erg veel. Zeker in de ogen van de 400 mensen die binnenkort helemaal niet meer bij AH werken. Maar goed, eigenlijk wil ik alleen maar even jullie aandacht vragen voor het prachtige stuk dat Verbal Jam aan dit onderwerp heeft gewijd.

Vrienden

Vrijdag 05 September 2003 at 3:08 pm Door mijn hartelijke karakter en spontane grappen maak ik nogal makkelijk vrienden. Met hetzelfde gemak trouwens ook vijanden en die dan vaak voor het leven. Zo sprak ik met Sanne Wallis de Vries, die stond te koketteren met een bloemetjesjas. Olijk vroeg ik of ze die zelf had gemaakt van een plastic tafelkleed. Dat bleek niet het geval. Deze jas was van het merk Prada en gekocht te Rome. Daarna koos Sanne een andere gesprekspartner uit het zich verdringende aanbod. Sorry Sanne, het was maar een grapje en ik vond het best een mooie en vrolijke jas. Maar ja, nu is het te laat.

Uitmarkt (2)

Dinsdag 02 September 2003 at 10:46 pm

Het was erg druk op de Uitmarkt. En het geluid deed wel iets aan een kermis denken. Pas als je op ongeveer 20 meter van een hoofdact stond hoorde je alleen dat geluid. Maar dan wel meteen op naar ruwe schatting 96 dB en dat vind ik wat aan de harde kant. Dus meestal bleef ik op een grotere afstand, waardoor ook andere podia mij auditief bereikten. Het meeste wat ik hoorde vond ik onaangenaam tot zeer onaangenaam. Bij de rolschaatsers stond een jongeman zo keihard in de microfoon te bl?ren dat de installatie, die waarschijnlijk op 10 stond, voortdurend overmoduleerde. Op korte afstand was een groot podium waar rappers keihard door elkaar heen stonden te kletsen, begeleid door een contrabas en slagwerk. De contrabas werd zo genadeloos versterkt, dat ie bijna van door de feedback veroorzaakte resonantie uit elkaar barstte. Waanzinnig. Al die geluidsmensen van Focus zijn doof of luisteren alleen maar via een koptelefoon.

In die kakafonie moest Arthur Umbgrove zijn liedjes over het voetlicht brengen. Ik stond behoorlijk achteraan en kon het niet volgen. Jammer, want nu weet ik nog steeds niet of ik hem goed vind.

Bij het optreden van Toetssteen stond ik vooraan. Een heel orkest, twee zangers en twee zangeressen en een presentator in de persoon van schrijver Dick van den Heuvel gaven een voorproefje van De Bonte Dinsdagavondtrein (zie de site van Dick voor meer informatie, link links). Leuke liedjes, mooi gezongen en goed begeleid. Jammer genoeg had het orkest wel per instrument een soundcheck gedaan, maar de vocalisten niet. Bovendien was de technicus niet steeds even alert, waardoor er af en toe een microfoon dicht stond, die beter open had kunnen staan. En de balans tussen zang en orkest viel uit in het voordeel van het orkest. Daardoor waren nogal wat stukken tekst van de liedjes nauwelijks te verstaan. De stukken die ik wel verstond geven me overigens alle aanleiding de voorstelling te willen zien. De sfeer uit de tijd dat wij thuis aan de radio gekluisterd zaten om naar de Bonte Dinsdagavondtrein te luisteren werd door tekst, muziek en kleding teruggeroepen.

Zondag was ik nog op tijd om een kwartier Bolder & Plante te zien. Het lied waar ik inviel vond ik leuk, de daarop volgende vertolking van Romeo en Julia misschien wel iets aan de langdradige kant, hoewel ik een paar keer flink heb moeten grinniken. Ook hier stond ik wegens mijn te late komst behoorlijk achteraan, maar ik kon door de vele weglopers doorschuiven naar voren.

Daarna had ik enkele voorstellingen in de theaters willen zien, maar ik had niet het geduld daarvoor lang in de rij te staan. Bovendien was het niet mogelijk de ene voorstelling te bekijken, terwijl je dan al voor de andere in de rij zou moeten staan. Jammer. Daardoor is het bij Droog Brood gebleven. Ik had nog niets van de nieuwe voorstelling gezien en was dus heel nieuwsgierig. Ondanks mijn persoonlijke relatie met dit duo ben ik -denk ik- wel in staat met voldoende afstand te kijken. Natuurlijk heb ik op een enkel detail kritiek, maar in het algemeen vond ik het geweldig leuk. Talrijke momenten voor de gulle lach en een prachtig liedje tot besluit. Ik verheug me nu al op de hele voorstelling. De zaal leek mijn opvatting wel te delen, met uitzondering van die ene mevrouw van 46, die zich met een stuurse blik uit de derde rij wrong om demonstratief de zaal te verlaten. Maar misschien moest ze opeens heel erg plassen. Je weet het niet.

Water (2)

Dinsdag 02 September 2003 at 7:00 pm Bij aankoop van drie flessen Spa naar keuze kreeg ik een spuitbus Spa Blauw ten geschenke. Ja, je leest het goed: een spuitbus Spa Blauw. Als je op de knop drukt komt er geen deodorant of eau de toilette uit, maar fijn vernevelde Spa Blauw. Dat leek me zo idioot dat ik besloot op de aanbieding in te gaan. De spuitbus heeft tot doel het brengen van verfrissende koelte op de besproeide huid. En, zo vermeldt de verpakking trots, het is pH neutraal. Een nogal overbodige mededeling voor water, maar vooruit. Ik moet toegeven dat het inderdaad verfrissend werkt. Maar als het warm is neem ik bij het golfen een natte handdoek mee en in de auto hebben wij meestal een natte washand binnen handbereik. Ook lekker. Ik denk niet dat ik als deze leeg is ? 1,49 ga uitgeven voor nog zo'n spuitbus. En als je wilt ervaren of jij dat geld er wel voor over hebt, kun je het beste eerst de plantenspuit eens op je gezicht richten (bij voorkeur zonder Pokon), want dat geeft hetzelfde effect, als de spuitmond tenminste op vernevelen staat.

Ariesteningang

Maandag 01 September 2003 at 10:21 pm De rij wachtenden voor het Nieuwe De La Martheater stond tot om de hoek bij American. De laatsten in de rij zouden nooit binnenkomen en konden hooguit besluiten te blijven staan voor de volgende voorstelling. Gelukkig heb ik een nauwe relatie met ??n der leden van het duo Droog Brood, dus ik zou worden ingelaten via de artiesteningang. Op het afgesproken tijdstip wrong ik mij tussen de rij wachtenden door, waarbij ik zo goed mogelijk probeerde te kijken als iemand wiens aanwezigheid binnen het theater op dat moment van het grootste belang was. Voor de deur staande meldde ik mij per mobiele telefoon. Na ingeveer een minuut bleek dat de artiesteningang twintig meter verder naar voren lag. Er steeg geen hoongelach op uit de rij, maar ik was blij dat ik binnen was.

Namedropping

Maandag 01 September 2003 at 10:19 pm

Het leukste van de Uitmarkt was dat ik werd ge?ntroduceerd op het Artiestenterras en voor het slotfeest in de Stadsschouwburg. Ik heb deze paar dagen gepraat met (hoe kort soms ook) de volgende bekende artiesten:

Dick van den Heuvel, Hans Dorrestijn, Sanne Wallis de Vries, Tina de Bruin, Leo Bloemen, Roel van Alkemade, Peter van de Witte, Bas Hoeflaak, Maaike Martens, Brigitte Kaandorp, Bert Klunder, Alex Klaasen, Raymonde de Kuijper, Pieter Bouwman en Gwen Maduro.

Als ik wel met je gepraat heb en je komt in dit lijstje niet voor dan ben je misschien nog niet bekend genoeg.

Moblog

Zaterdag 30 Augustus 2003 at 12:09 am Later, als ik het begrijp, ga ik op deze site mobloggen. Dat wil zeggen kleine fototjes plaatsen vanuit plaatsen waar ik mij alsdan bevind. Nu snap ik dat nog niet en Bob is op Lowlands, dus ik red me even met hulp van 20six. Klik op de link links (Mobiele foto's) en je ziet waar ik uithang. Wat een amusement toch, die moderne techniek.

Uitmarkt

Vrijdag 29 Augustus 2003 at 8:18 pm Morgenochtend vertrek ik al vroeg per trein naar Amsterdam, om een paar dagen Uitmarkt bij te wonen. Ook voor Lowlands zou het prettig zijn als de regen niet juist dit weekend probeerde de aanzienlijke achterstand in te lopen. Maandag ben ik weer in het land (Friesland wel te verstaan) en dan zal ik laten weten wat ik gezien heb en wat ik er van vond.

Groningen (2)

Donderdag 28 Augustus 2003 at 8:49 pm Al zeker zes weken ligt de gerepareerde videocamera klaar bij een winkel in Groningen. Dat is drie kwartier rijden, dus zo'n ritje proberen we een gecombineerd nut te geven. Het werd wel weer eens tijd voor nieuwe espresso koffie van Simon Levelt en vanmorgen besloten we de reis te ondernemen. Het was erg druk in Groningen. En er was kermis. Opeens drong tot me door dat het 28 augustus was: Bomm'n Berend ofwel Gronings Ontzet. De drukste dag van het jaar in Groningen. Ik heb de koffie gehaald, terwijl Hannie wat winkelde en ik heb haar laten kennis maken met de echte Falafel (Maoz op het Zuiderdiep). Ze is met mij van oordeel dat ik aan de kroning tot falafelkoning van Hoornsterzwaag nog niet helemaal toe ben. En op de kermis zag ik hoe mensen zich in een kooi lieten opsluiten, die met een soort katapult werd afgevuurd tot zeker 40 meter hoog, om daarna nog een minuut of wat na te stuiteren in de elastieken. Voor die marteling betaalden ze ook nog. De winkel met de gerepareerde camera was in verband met de feestelijkheden gesloten. We gaan gauw weer eens een middagje naar Groningen, want we willen de camera graag mee op vakantie straks in september.

Meisje

Woensdag 27 Augustus 2003 at 11:04 pm Het hemd is nader dan de rok. Als een meisje uit Oldeberkoop ontvoerd wordt is dat net zo erg als eenzelfde gebeurtenis in Venlo of Oeganda. Maar Oldeberkoop ken ik en het ligt hier 15 km vandaan en dan is het opeens heel dichtbij. En daardoor ontstaat een grotere betrokkenheid. Het is niet anders. Ik ben dan ook erg blij dat het meisje levend is teruggevonden. Daarbij hoop ik van harte dat haar geen dingen zijn aangedaan die haar leven nog ernstiger zullen be?nvloeden dan een ontvoering van een paar dagen toch al zullen doen.

Water

Woensdag 27 Augustus 2003 at 11:02 pm

In de zomer zet Hannie altijd een klein emmertje in de gootsteen om redelijk schoon spoelwater op te vangen, om dat vervolgens bij door haar met zorg geslecteerde struiken en planten te gooien. Ik plaag haar daar wel mee, maar bewonder haar bereidheid om dagelijks vijf tot tien emmertjes water naar de natuur te dragen zeer, zodat ik mijn medewerking met een glimlach verleen. Ik doe alsof ik in de caravan ben, waar ik het tankje van 15 liter zelf moet vullen, en dat helpt. Deze zomer was de reden voor zuinig waterbeheer meer dan ooit aanwezig en vele gewassen zouden het zonder dit anders verspilde water niet hebben overleefd.

Vandaag ontdekten wij dat de wc in het gastenhuisje sinds het laatste gebruik was blijven doorlopen. Dat gebeurt wel eens met wc's, dat de vlotter wat blijft hangen of zo, waardoor het water blijft stromen en via de toiletpot de wijde wereld inloopt. Thuis merk je dat na een paar uur, maar we hebben (gelukkig) niet altijd logerende gasten. We hebben maar niet uitgerekend hoeveel emmertjes dat geweest zijn en troosten ons met de gedachte dat de afvoer uitkomt in de sloot naast ons erf, zodat het vermorste water in ieder geval in de buurt blijft. We hebben wel een watermeter en drinkwater kost volgens mij op het moment ongeveer een eurocent per liter. Oei!

Lezen (2)

Woensdag 27 Augustus 2003 at 4:05 pm Dat is even een tegenvaller. Mijn favoriete Nederlandstalige schrijvers van detectiveromans zijn bij mijn lezers onbekend, dan wel onbemind. Hoe is het dan met Baantjer? Scoort die beter? Onder de vaste links nam ik op een verwijzing naar de Vrij Nederland Detective- en thrillergids. Wie nieuwsgierig is geworden kan daar naar hartelust grasduinen. En verder is het vooral voor mij handig die link bij de hand te hebben.

Lezen

Dinsdag 26 Augustus 2003 at 12:39 am

Ik lees graag. Niet alleen weblogs, maar ook leesboeken. Ook wel eens literatuur. Het liefst lees ik handleidingen van electronische apparatuur, maar omdat dat in de regel heel dure boekjes zijn, meeverpakt in een doos met voorgevormd piepschuim, lees ik vooral thrillers en detective- of politieromans. Ik heb een behoorlijke collectie detectives (zo noem ik ze maar even samenvattend) van Nederlandse auteurs. Ook al omdat ik al vele jaren met de gedachte speel zelf ook nog eens zo'n werkje af te scheiden. De eerste negen bladzijden zijn al heel lang klaar. Mijn cabaretcarri?re komt er nu even tussen, maar als ik volgend jaar nog steeds niet ben doorgebroken (ik denk dan toch wel op het niveau van een tournee langs de belangrijke theaters in het land en de oudejaarsconference 2005) ga ik lekker zitten schrijven. Geen reis- en verblijfkosten, van niemand afhankelijk en ik kan het altijd via internet uitgeven. E?n exemplaar kost dan geloof ik wel duizend euro, maar dan heb je toch maar mooi een boek op je naam staan! En beginnend cabaretier zijn kost heel wat meer.

Mag ik jullie vragen naar je favoriete Nederlandse schrijver van detectives? Ik heb ze niet allemaal opgenoemd uiteraard, want dan wordt het lijstje wel erg lang, maar als je een andere favoriet hebt lees ik dat graag in de commentaarhoek.

-
-
-
-
-
-
-
-
-

Speelgoed (3)

Zondag 24 Augustus 2003 at 6:13 pm

In de loop der jaren heb ik heel wat glimmende muziekspeeltjes met knopjes en kabeltjes gekocht. Ook heb ik tal van die speeltjes met beschamende verliezen weer ingeruild om een betere versie te verwerven. Daar ben ik een paar jaar geleden mee opgehouden. En dank zij marktplaats ben ik er nu eindelijk in geslaagd zelf eens voor een redelijke prijs aan een apparaat te komen. Het betreft hier een Korg D 1200, een 12 sporen harddiskrecorder. Nu krijg ik in mijn eentje geen twaalf sporen vol, maar hij doet ook zes op een betere kwaliteit.

Voor de liefhebbers: http://www.korg.com/gear/info.asp?A_PROD_NO=D1200

Ik ben een blij jongetje en heb de eerste opname al gemaakt. Prachtig! Dat wil zeggen de geluidskwaliteit, want hij corrigeert nog niet mijn timingfoutjes. Vals was het deze keer overigens niet, dus dat is wel weer een goed teken. Kennelijk intoneer ik door alle oefening wel wat beter.

/

Wat ik met deze machine kan doen is eerst een liedje gewoon zingen bij de piano. Vervolgens de pianopartij nog eens overdoen, maar dan zonder erbij te zingen (luisterend naar de eerste opname). Want ik speel beter piano als ik me daar helemaal op kan concentreren. En tenslotte de zangpartij opnieuw inzingen bij de nieuwe piano-opname. Want ik zing beter als ik er niet piano bij hoef te spelen. Het resultaat zou dan het beste moeten zijn wat in mij aanwezig is. Als ik die versies van mijn liedje dan op CD zet, kan ik er vast wel dertig van verkopen. Tegen kostprijs. Maar dan reken ik wel de afschrijving van mijn nieuwe speelgoed mee in de kostprijs en dan wordt het toch nog een prijzig plaatje. Misschien kan ik er ook wel veertig verkopen.

Cameretten (2)

Vrijdag 22 Augustus 2003 at 11:09 pm

Bij mijn aanmelding gaf ik aan dat we de maand september met vakantie zouden zijn en dat Zwolle het dichtst bij Friesland ligt, zodat ik aannam bij de voorselectie te worden ingedeeld op 9 oktober. Niet dus: het wordt 9 september in Theater Pepijn in Den Haag. Nou ja, ook leuk. En dan proberen tijdens de vakantie niet teveel te denken over de kans tot de uitverkorenen te behoren. Er zijn 79 gegadigden dit jaar. De kans om als oudere beginner uit zo'n grote groep jonge vechters  te worden gekozen om als ??n van negen ook echt aan het festival te mogen deelnemen is niet zo heel groot. Toch maak ik me daar niet al te druk over. Ik doe wat ik kan en als het niet lukt blijf ik toch doen wat ik kan. Meer kan ik niet namelijk.

Ik had tot een uur geleden het idee dat ik nog vele weken de tijd had mijn twintig minuten voor te bereiden. Niet dus. En omdat ik pas een nieuw beginlied heb gemaakt moet ik dus vanaf morgen weer serieus in training. Eigenlijk is dat ook wel lekker, want pas met wat druk op de ketel repeteer ik serieus.

Kaas

Vrijdag 22 Augustus 2003 at 6:36 pm

Als ik kaas van het mes bestel vraag ik altijd gewichten als 628 of 743 gram. Mijn vaste kontakten op de markt zijn daar aan gewend en vinden het wel een sport om er zo dicht mogelijk bij te komen. Bij de kaasmeisjes in de supermarkt is het natuurlijk wel een beetje flauw om als ouwe kerel met een stalen smoel zulke bestellingen te plaatsen, maar ik kan het toch niet laten. En meestal heeft betrokkene na een eerste schichtige blik wel door te maken te hebben met iemand die zo nodig leuk moet zijn. En dan wordt het toch nog gezellig.

Het kaasmeisje bij AH in Gorredijk begon bijna te schreien toen ik een stuk Kollumer van 735 gram bestelde. Dat kan ik helemaal niet zo precies, zei ze angstig. Nou, zo precies komt het ook niet hoor, nam ik wat terug. Ze sneed een stuk af dat 722 gram bleek te wegen. Het is ietsje minder, mag dat ook? vroeg ze timide. Ik stemde genadiglijk in en besloot bij volgende grapjes te proberen de weerstand van het slachtoffer iets beter in te schatten.

Principes

Vrijdag 22 Augustus 2003 at 2:39 pm Eens in de zes weken komt een al wat oudere boer met trekker en aanhanger oud papier ophalen. De opbrengst gaat naar de plaatselijke christelijke basisschool. Ik ben helemaal geen voorstander van bijzonder onderwijs. Maar ja, het is zo'n aardige man en om nou naast de glasbak en de blikbak ook nog eens wekelijks naar een papierbak te moeten is ook weer zo'n gedoe. Ik vraag me af of ik ook zo gemakkelijk met mijn principes zou omgaan als de opbrengst naar een islamitische school ging.

Landleven (2)

Donderdag 21 Augustus 2003 at 1:37 pm

Het landleven heeft voor- en nadelen. Rust en ruimte zijn wat mij betreft de grootste voordelen. En het niet hebben van een snelle internet-verbinding het grootste nadeel. Voor de vervulling van alle overige levensbehoeften is een minuut of tien autorijden genoeg. Oosterwolde, Drachten en Heerenveen zijn weliswaar geen wereldsteden, maar je kunt er wel alles kopen. Groningen is drie kwartier rijden en in ruim anderhalf uur ben je in Amsterdam.

Maar voor het posten van een brief of een pakje hoeven we niet eens het erf af. We leggen de - uiteraard voldoende gefrankeerde - post op de brievenbus en de postbode neemt het mee naar het postkantoor. Dit is vast geen offici?le service van TPG Post, maar zo gaat het wel al jaren en ik mag hopen dat dat zo blijft, want het is reuze handig.

Handicap (4)

Woensdag 20 Augustus 2003 at 7:06 pm Vandaag heb ik mijn clubhandicap van 45 verlaagd naar 40. Dat betekent dat ik uitzonderlijk goed gespeeld heb, dat wil zeggen voor mijn doen. Ik won de wedstrijd en daarmee drie golfballetjes van een zodanige kwaliteit dat ik ze voorlopig niet ga gebruiken. Ik verlies namelijk nu per wedstrijd ongeveer vijf ballen in het struweel of in het water. Maar dat zijn tweedehandsballetjes van 50 cent, dus die schade is nog wel te overzien. Ik ga nu op weg naar een echte handicap, die begint namelijk pas bij 36. En om mijn bescheidenheid op peil te houden vermeld ik nog maar even dat Hannie inmiddels op 24,4 staat.

Schaken (2)

Dinsdag 19 Augustus 2003 at 11:52 am Het schaakboekje dat ik van mijn opa kreeg is niet geschreven door Max Euwe, maar door Louis Gans. Er staat geen jaartal in, maar Gans noemt Euwe een jongeman. Ik vermoed derhalve dat het werkje omstreeks 1925 is verschenen. De taal is nogal archa?sch en ik begrijp dat ik mij er als jongeling niet doorheen heb kunnen worstelen. Misschien dat het me nu wat beter afgaat.

Schaken

Maandag 18 Augustus 2003 at 7:34 pm

Rond mijn vijftiende heb ik een paar jaar regelmatig geschaakt met een buurjongen. We hadden allebei de loop der stukken geleerd van zijn vader en verder deden we maar wat. Of we het herdersmat indertijd zelf ontdekt hebben, of dat iemand het heeft voorgezegd weet ik niet meer. Van mijn opa had ik een leerboekje over schaken gekregen, geschreven door Max Euwe. Ik zal het eens opzoeken, want ik wil nu eindelijk wel eens echt leren schaken. Neef Peter is ermee begonnen en ik wil hem natuurlijk enigszins behoorlijk partij geven als we eens samen spelen. En ik hoop dat Hannie het ook wil gaan leren. Schaken is namelijk een van de weinige twee-persoonsspellen die ik boeiend genoeg vind om te doen. Scrabble vind ik ook niet onaardig, maar ik ben dan meer uit op het verspreiden van de letters over het bord om lekker door te kunnen spelen, dan met het behalen van de meeste punten.

In wat grotere gezelschappen speel ik graag Triviant. In mijn brein blijken zich namelijk talrijke weetjes te bevinden, waaraan ik in het dagelijks leven niets heb en die bij Triviant plotseling reuze van pas komen. Kolonisten van Catan heb ik nu een paar keer in de familiekring gespeeld en ik vind er absoluut niks aan. Dat gepruts met dorpen, wegen en kaartjes inspireert me bepaald niet. En als mijn zus dan mijn uitbreidingsplannen dwarsboomt is voor mij de lol van het spel en van haar af. Ik ga heel open om met mijn zus, zodat zij dat ook onmiddellijk ervaart. Wel ben ik dol op sjoelen.

Falafel (3)

Zondag 17 Augustus 2003 at 8:55 pm Het is nog steeds mijn bedoeling het tot Falafel-koning van Hoornsterzwaag te brengen en na mijn laatste prestatie heb ik mij al durven uitroepen tot Falafel-prins. Maar inmiddels ga ik volop voor de troon. Na de suggestie van Verbal Jam de bonen niet te koken, maar alleen te weken was ik al weer een stap verder gekomen. Nu heb ik kans gezien de vermalen substantie met brood wat droger te krijgen en met pindakaas wat smeu?ger. Eigenlijk moet dat met Tahin (sesam-pasta), maar dan moet ik eerst naar de natuurvoedingswinkel, want dat is bij de supermarkt niet te koop. Wel liet de massa zich gedwee tot balletjes rollen en het frituren lukt ook uitstekend. Nu moet ik de smaak nog vervolmaken met de kruidendosering en de pindakaassmaak beviel me ook niet echt. Voorts dien ik mij nog nader te verdiepen in de pittige sauzen die bij Maoz worden geserveerd. Kortom: nog veel te doen.

PHP

Zaterdag 16 Augustus 2003 at 10:52 pm

Vanmiddag besloot ik dat ik wil leren programmeren in PHP. Inmiddels heb ik gedownload Apache, MySQL en PHP, alsmede Editplus. Mijn bewondering voor Bob, Cathelijne en al die anderen die hiermee fluitend kunen omgaan was al groot, maar is ten minste verdrievoudgd. Ik geloof nog wel dat ik intelligent genoeg ben om het te leren, maar ik vrees dat ik het geduld niet kan opbrengen. Toch maar proberen en om te beginnen een klein onderzoekje:

Kun jij programmeren in PHP?

-
-
-

Hindeloopen

Vrijdag 15 Augustus 2003 at 10:33 pm

De helft van mijn leven woonde ik in Friesland. Maar Hindeloopen had ik nog nooit gezien. Hannie's moeder is dezer dagen bij ons en dat was vandaag een mooie aanleiding de excursie naar Hindeloopen eens te ondernemen. We begonnen met een autotocht door de Zuidwesthoek, zodat de reis anderhalf uur duurde, in plaats van de door de routeplanner aangegeven route van een uur. Maar het was wel veel aardiger dan de snelweg en uiteindelijk was het uitstapje ook bedoeld als bejaardenreisje. Hindeloopen is best mooi. Dat vonden al die anderen ook. De jachthaven ligt vol zeer grote zeiljachten, die vanuit Hindeloopen het IJsselmeer bevaren. Hindeloopen is ??n van de elf Friese steden en was eeuwen geleden een belangrijke handelspartner van Amsterdam. Nu brengen vooral de zeilende touristen het geld binnen. Dat neemt niet weg dat een wandeling door de oude (en volgens mij nog behoorlijk authentieke) straatjes zeer de moeite waard is. We bezochten het plaatselijke museum, ook al vanwege zijn uitmuntende toiletgelegenheid. Met de NS kortingskaart is een museumbezoek goedkoper dan een biertje. Van een biertje moet je weer plassen en van museumbezoek neem je iets mee.

Na Hindeloopen reden we naar Workum. Het Jopie Huismanmuseum diende te worden bezichtigd en ik wenste ons te vergasten op de echte IJsselmeerpaling. Het museum was echt, de paling gekweekt, zoals het meisje in de viswinkel ruiterlijk erkende. Diny Schouten had me eigenlijk al gewaarschuwd. De echte goeie paling wordt voor veel geld door restaurants weggekocht en wij moeten ons redden met de kweekaaltjes. Toch hebben we thuis heerlijk zitten smikkelen van deze duur betaalde en vette lekkernij.

Voor de terugweg had ik de route van de routeplanner aangehouden, maar dank zij een file van een half uur voor de rotonde bij Joure duurde dat deel van de reis ook nog eens anderhalf uur, zonder dat er veel leuks te zien was. Maar met de auto vanuit Amsterdam naar Zandvoort op een mooie dag is nog erger, dus ik wil er verder niet over zeuren.

Landleven

Donderdag 14 Augustus 2003 at 9:21 pm De afgelopen weken heeft Hannie van bessen uit eigen tuin en pruimen van de buren tientallen potten jam en comp?te gemaakt. Vandaag kwam ze thuis met het eerste bakje bramen, die gaan vanavond nog de potten in. Verder zijn er al vele kilogrammen sperziebonen en snijbonen schoongemaakt en geblancheerd aan de diepvieskast toevertrouwd, zodat wij de komende winter weer regelmatig zo goed als verse bonen zullen eten. Het wachten is nu op de courgette-oogst. We zullen de courgette in tal van variaties eten, maar ook de vriezer zal zijn deel krijgen. Kortom, het landleven is een vreugde. Maar je hebt er wel een vrouw bij nodig die van alles verbouwt, oogst en verwerkt.

Weblog

Woensdag 13 Augustus 2003 at 11:11 pm

In januari begon ik met mijn weblog. Eigenlijk was het vooral mijn bedoeling op die manier bekendheid te verwerven als cabaretier. Dat is tot dusverre niet gelukt. Wel hoopte ik steeds meer lezertjes te verwerven en in toenemende mate gelinkt te worden. Ook heb ik heel wat afgereageerd en zelf links geplaatst in de hoop op wederkerigheid, maar zo werkt dat dus niet. Inmiddels heb ik mijn eigen loglijst aangepast aan wat ik echt regelmatig lees en leuk vind. Maar er moet ook wel wat gebeuren op zo'n log, anders ben ik weg. En ik ga steeds strenger worden.

Ik erken dat ik wel mijn best heb gedaan te behagen, maar dat is dus nu voorbij. Ik schrijf vanaf nu alleen wanneer ik zin heb en uitsluitend wat ik wil. Wie het wil lezen is hartelijk welkom. Wie commentaar wil geven is daartoe uitgenodigd, zij het dat onwelvoeglijke taal aanstonds wordt verwijderd.

De stemmogelijkheden naar BNN en Weblogger heb ik verwijderd. Het interesseert me niet meer. Ik zal Bob vragen de plussen en minnen onder mijn postjes te verwijderen. Hier worden uitsluitend stukjes geplaatst die ik kwijt wil en jullie plusjes en minnetjes kunnen me geen fluit schelen. Als iets je  niet bevalt dan reageer je maar in woorden. En als iets je wel bevalt dan hoef je dat niet te laten weten, want dat dacht ik al. Anders bleef je wel weg.

Opruimen (2)

Woensdag 13 Augustus 2003 at 9:31 pm Opruimen betekent bij mij weggooien en ordenen. Uiteindelijk blijven er altijd spulletjes over die ik dan ongeduldig samenvoeg in een doos of een plastic zak en vervolgens ergens neerkieper. Zo bezit ik een klein labelprinterje van Brother. Bij iedere opruiming speelt dat apparaatje wel een rol om plastic boxen te voorzien van een opschrift dat min of meer logisch naar de inhoud verwijst. Ook voor het aanduiden in welk gat losgemaakte kabeluiteinden horen is het labelapparaatje van groot belang. Morgen gaat mijn computer voor een opfrisbeurt naar de Computerkiosk. Tot dusverre voerde ik bij terugkeer van de computer altijd een verwoede strijd met de opnieuw aan te sluiten kabels, maar dat zou nu eens anders gaan. Ik zou de kabels van een label voorzien. Je begrijpt het al: het labelprintertje was nergens te vinden. Bij de vorige opruiming had het zijn diensten nog bewezen, dus het kon nooit erg ver weg zijn. Maar zoals het gaat in het leven: ik vond het pas onder een omgevallen  opgevouwen keyboardstoel in een plastic zak met wat ik voor het gemak maar even diversen noem, toen ik alle koffers, flightcases, laden en kisten die in aanmerking kwamen had doorzocht. Wel heb ik en passant nog enkele andere kleine bezittingen gevonden die ik nog niet kwijt was.

Handicap (3)

Dinsdag 12 Augustus 2003 at 4:33 pm Terwijl ik zo voorzichtig mogelijk steeds nieuwe schaduwplekken opzocht, verlaagde Hannie haar handicap nog maar eens met drie punten, zodat ze nu 24,4 heeft.

Gelijk

Maandag 11 Augustus 2003 at 11:11 pm Ik heb in mijn leven vaak gelijk gehad, maar het pas gekregen als de tijd mijn gelijk had aangetoond. Dat komt omdat ik niet kon argumenteren en slecht luisterde naar de wederpartij, zodat ik slechte argumenten onvoldoende weerlegde. Maar het ergste was dat ik zo overtuigd was van mijn gelijk, dat ik mijn opponenten stom vond. Dat heb ik natuurlijk nooit met zoveel woorden gezegd, maar naar ik vrees wel laten merken. Ook werd ik in debatten wel eens oprecht woedend. Het heeft me nooit een punt opgeleverd. Het is jammer dat ik dit inzicht pas heb verworven nu ik gelijk hebben of krijgen niet meer zo belangrijk vind. Er is namelijk niet ??n groot en waarachtig gelijk. Iedereen heeft zo zijn eigen gelijkje. In een democratie maken veel gelijkjes een groot gelijk, maar hou je als individu nog altijd recht op je particuliere ongelijk. Nou, dan maar ongelijk.

Dierenwelzijn (3)

Maandag 11 Augustus 2003 at 11:07 pm

Op 4 juli berichtte ik u over een aantal verbrande kippen op nog geen kilometer van ons huis. Keimpe stuitte op een link met foto's van deze brand. Alleen als u een snelle verbinding hebt of bijzonder ge?nteresseerd bent: klik hier.

Handicap (2)

Maandag 11 Augustus 2003 at 12:21 am

Wegens de te verwachten hoge temperatuur had ik moeten afzeggen voor de golfwedstrijd van vandaag, maar Hannie deed wel mee. Niet alleen won ze de eerste prijs, maar ze verlaagde haar handicap ook nog eens naar 27,4. Dat leek me wel een geschikt moment om de van oudjaar overgebleven fles champagne maar eens open te maken. Naarmate je handicap lager wordt, daalt de kans om wedstrijden te winnen, maar je aanzien binnen de vereniging stijgt. Ik heb nog steeds geen echte handicap en tel vanaf 45.

Zomertjewel

Zaterdag 09 Augustus 2003 at 10:53 am De afgelopen dagen was de zes-tallige familie Borst bij ons op bezoek. Nu laten wij onze gasten in ruil voor de consumptieve omzorging graag wat bosarbeid verrichten. De hitte leek dat aanvankelijk in de weg te staan, maar in de koelere uren is toch nog heel wat werk verzet. Inmiddels is het duidelijk mijn beurt om het nieuwe schuurtje te voorzien van legplanken en hangijzers. Maar die worden me nu veel te heet, dus ik wacht op betere tijden. Ik heb al drie golfwedstrijden moeten afzeggen, omdat ik te zeer aan het leven hecht. In huis is het dank zij luiken, lakens en een uitgekiend tochtbeleid redelijk koel, zodat ik fijn kan repeteren.

Doortrappen

Donderdag 07 Augustus 2003 at 1:58 pm

Al snel begon ze te kreunen, eerst nog stil en ingehouden, maar later probeerde ze niet meer om de pijn te verbergen en het kreunen ging over in kermen. Ik trapte door, ik liet me door die aanstellerij niet weerhouden. Ze had erom gevraagd. Ze moest zonodig mee naar mijn huis en dan bepaal ik de regels. Het trappen viel me steeds zwaarder, maar ik kon niet meer terug. We zijn er, zei ik monter. Met een laatste snik sprong ze van mijn bagagedrager. Ik zou morgen die achterband maar eens oppompen.

92 woorden, 500 tekens, 5 x ze.

Dit is een verhaaltje in het kader van het project Zijx500 van Boekblog.

Dik (122)

Donderdag 07 Augustus 2003 at 10:09 am

Toen ik op mijn 19de in militaire dienst ging had ik een volstrekt normaal postuur. Ik ben 1.85 m lang en woog destijds minder dan 80 kg. Ik kwam terecht bij het Tamboerkorps der Intendance, in welk gezelschap ik de klaroen blies. Mijn aanleg voor luiheid kreeg alle kans zich te ontplooien. Wij repeteerden een paar uur per dag en hielpen daarnaast wat in de keuken. Maar het grootste deel van de tijd deden we niets. Om een uur of tien was het kantinetijd. Bij de koffie gebruikte ik twee spritsen. Elke dag. Rond het middaguur was de kantine weer open. Ik gebruikte dan twee kroketten. Elke dag. Niet in plaats van de lunch, maar als extra hapje. En ik begon langzaam aan bier te wennen. Tijdens de diensttijd heb ik enkele malen mijn koppelriem wijder moeten maken, maar ik hoefde nog niet naar een grotere kledingmaat.

Dat kwam pas toen ik in Groningen ging studeren. Ik werd lid van het corps en dat vond ik reuze gezellig. Vrijwel iedere dag was ik op de soci?teit te vinden en meestal dronk ik teveel bier. De groei kwam er lekker in en na een paar jaar woog ik 90 kg.

Ik stopte met de studie, ging werken en trouwde. Mijn eerste vrouw en ik hebben heel wat zakken chips met dipsaus weggewerkt, in de hoop dat we daar gelukkig van zouden worden. Het mocht niet baten.

Vervolgens kwam de lange periode van tal van verschillende di?ten. Het gevolg is dat ik in mijn leven naar schatting 150 kg ben afgevallen. Dank zij het beruchte jojo-effect kwam het spek in steeds rapper tempo terug als ik de teugels weer liet vieren.

Vandaag weeg ik 122 kg. En vanaf vandaag gaat dat gewicht rustig, maar gestaag naar beneden. Niet door drastiche di?ten, maar door gezond en verstandig eetgedrag. En geen bier meer. Alleen een glaasje wijn bij het eten en verder water, veel water. Water met een drupje citroensap, water met een klontje ijs, water met een scheutje Molkewei, water vermomd als thee. Het gaat goed komen. De eerste mijlpaal die ik ga vieren (met een glaasje Rivella) is 115 kg. Ik hou je op de hoogte.

Parade recensies

Woensdag 06 Augustus 2003 at 1:23 pm

Voor musicals ben ik eigenlijk te ongeduldig. Toch ging ik naar Assassins. Erik Plageman, die ik tijdens een kleinkunst workshop op Buitenkunst heb leren kennen, deed mee, vandaar. Sondheim is niet bepaald de componist van de simpele deuntjes. De muziek fladdert van toonsoort naar toonsoort, op een manier die mij af en toe wat gekunsteld en gezocht aandoet. Neef Peter, die het werk van Sondheim goed kent en bewondert, deelt die opvatting niet. Waarschijnlijk heeft hij gelijk. Hoe het ook zij: Sondheim maakt het de zangers en musici niet makkelijk en ik moet zeggen dat deze cast er zich bewonderenswaardig doorheen sloeg. De zang was goed tot zeer goed en de vijfkoppige band werkte zich een slag in de rondte, omdat de originele partituur voor een groot orkest is geschreven. Knap werk, kortom. Dat het mij toch wat te lang duurde heeft vooral te maken met het wiebelige bankje waar ik op zat. Jammer trouwens dat er maar weinig publiek was. De voorstelling kost 15,50 euro, maar alle artiesten doen dit werk op vrijwillige basis. Het geld gaat vooral op aan licht en geluidstechniek.

Vervolgens kwam ik terecht bij Holland Hoog. Voor 3,50 euro twintig minuten amusement, aanstekelijk gebracht door Milou Frencken en Niek Barendsen. Leuk van begin tot eind, geen pretenties, goed gezongen, kortom: een dikke aanrader (alleen deze week nog te zien).

De zondagavond sloot ik af met Doorgefokt. Een mooie, af en toe hilarische voorstelling over integratie en rassenvermenging bij honden (een beknopte samenvatting waar de makers misschien niet volledig achter staan). Alex Klaasen bewonder ik al zo lang ik hem ken (en dat is vanaf zijn eerste jaar op de Kleinkunstacademie) en hij stelde opnieuw niet teleur. Hij is (droog)komisch, zingt prachtig en gaat een dansje niet uit de weg. Raymonde de Kuyper kende ik alleen van Jiskefet en ik vond haar in het echt nog leuker. Haar tegenspeelster Carla Mulder kende ik helemaal niet, maar ook van haar spel was ik zeer onder de indruk. Ray van Santen kwam af en toe even een stukje saxofoon spelen om de anderen de tijd te geven weer een ander hondenpak aan te trekken. Ik vond het een prachtige voorstelling en ik heb regelmatig flink moeten lachen. Alweer een aanrader dus.

Maandagavond begon ik met mijn volgende aanrader: Het Hoofdprogramma van Justus van Oel en Jan Boiten. Op witte bollen worden 18 hoofden geprojecteerd van bekende Nederlanders, die samen een koor vormen dat een stuk van Bach moet instuderen, onder leiding van een live aanwezige dirigent. Als ik een redelijk geslaagde viersporen geluidsopname heb gemaakt, vind ik dat al een immense technische prestatie. Wat hier is gepresteerd is nog duizend keer moeilijker. Duurt maar een half uurtje, maar is geweldig om mee te maken. Komt nooit op televisie, dus op naar de Parade.

Tenslotte bezocht ik Niks dan Rottigheid van Maarten van Roozendaal, Beatrice van der Poel en Bob Fosko. Ze hadden veel te veel kaarten verkocht, waardoor het onprettig en gevaarlijk vol was in de tent. De muziek was uitstekend, Beatrice zong erg mooi, het kwisje tegen het einde was wat aan de flauwe en lange kant en ik hoor Van Roozendaal liever alleen. Bob Fosko hield zich in het muzikale geweld nog het beste staande, maar dat is wel weer mijn idee, want het publiek was razend enthousiast. Wat mij betreft geen aanrader, maar je moet het helemaal zelf weten.

Parade (2)

Dinsdag 05 Augustus 2003 at 6:47 pm

De Parade is voortgekomen uit de Boulevard of Broken Dreams, in Amsterdam op het Museumplein. Je hoefde niet te betalen om op het terrein te komen en de voorstelligen waren kleinschalig. Dat is anders geworden. Je begint al met het storten van 4 euro om binnen te mogen en de voorstellingen zijn bepaald niet voor niks. Ik kom daar bij de recensies nog op terug. Wat ik niet begrijp is dat je met de tram naar de President Kennedylaan wordt gestuurd (ter hoogte van de Rijnstraat) en dat de ingang dan helemaal aan de andere kant van het Paradeterrein aan de Amsteldijk ligt. Ja, inderdaad, als ik dan nog anderhalve kilometer moet sjouwen vind ik dat slecht geregeld.

Je mag op het terrein geen meegebracht voedsel eten en drank drinken. Normaal gesproken kom ik niet eens op dat idee, maar als ik nog ooit naar De Parade ga (bijvoorbeeld om te kijken naar het optreden van een vriend) dan zal zich in mijn knapzak een thermosfles en een pakje brood bevinden. Ik ben niet arm, maar ook niet gek. Nou geef ik toe dat de grotere restaurants voor redelijke prijzen een bordje warm eten aanboden, maar daar hadden we steeds geen tijd voor. En de liflafjes kostten allemaal ongeveer 5 euro. Nou, eer je lif kon zeggen had je het lafje al op.

En 2,80 euro voor een glaasje zoete ros? (ik mocht een slokje proeven) met een geschatte kostprijs van 1,99 euro per fles vind ik ook nogal wat, evenals 1,80 euro voor een glaasje bier. En dan kun je er ook nog rustig van uitgaan dat al die aardige meisjes die de drankjes uitreiken minimaal betaald worden (eerlijk gezegd weet ik dat niet en ik weet ook niet waar ik dat kan navragen, dus ik hou een slag(je) om de arm).

Maar verder was het wel gezellig.

Parade

Zondag 03 Augustus 2003 at 2:09 pm En dan nu met neef Peter naar Amsterdam, voor een paar avonden Parade.

Schuurtje (2)

Zondag 03 Augustus 2003 at 1:57 pm

Nadat zwager Geert al een dag van zijn kostelijke vrije weekend had geofferd aan het schuurtje, stak neef Peter de handen ook nog eens krachtig uit de mouwen. Op zeker moment legde hij de mouwen zelfs geheel af. Tot dusverre bewonderde ik neef Peter slechts om zijn artistieke bekwaamheden, maar hij blijkt ook nog eens te kunnen timmeren. Daarbij spreidt hij een ijver ten toon, die mijn gemakzucht volledig compenseert, zodat het bouwsel thans gereed is. Mijn bijdrage is vooral geweest het ontwikkelen van de wens dit schuurtje te bezitten en het bestellen en betalen van het benodigde materiaal. Daarnaast heb ik vooral aanwijzingen gegeven en eens een schroef aangereikt. Mijn dank gaat derhalve uit naar Mijndert, Ron, Geert en Peter.

Speelgoed (2)

Zaterdag 02 Augustus 2003 at 9:03 pm

Onze buren van een paar huizen verderop hebben al een tijdje een paard, maar nu ook een door het paard voortgetrokken wagen, waar ze met vier mensen in kunnen zitten. Tot dusverre heb ik ze er alleen nog maar rondjes mee zien rijden, maar misschien bezoeken ze wel braderie?n en fairs (vroeger waren dat jaarmarkten), waar naast de oude ambachten folkloristische optochten worden ge?rganiseerd. Iedereen heeft recht op zijn eigen merkwaardigheden.

Speelgoed

Donderdag 31 Juli 2003 at 1:50 pm

Mijn vriend N. is een keurig iemand met een nette betrekking en een passie voor fotografie en auto's. Ten aanzien van het laatste heeft hij zich tot dusverre in weten te houden, maar nu heeft hij dan toch toegegeven aan het vurige verlangen een twoseater te bezitten. Ja, zei hij, ik kan wel steeds zeggen later, maar dan wordt het misschien een rollator. O, wat is hij er blij mee. Het is dan ook een alleraardigst auto'tje. De instap is wat laag, maar wie eenmaal in de lederen feauteuil zit, waant zich zeker acht jaar jonger.

Solex

Woensdag 30 Juli 2003 at 1:02 pm

Mijn Pake was een wat stuurse man. Ik kan me niet herinneren hem ooit te hebben zien lachen. Hij was ouderling in de plaatselijke kerk en keek in die positie zo streng en rechtvaardig als hij maar kon. Van onder zijn borstelige wenkbrauwen blikte hij de potenti?le zondaars aan, om hen namens de Here alvast te vermanen voor zelfs maar de gedachte aan een vergrijp jegens de tien geboden. Hij was oorsrponkelijk boerenarbeider, maar sleet zijn laatste werkzame jaren als brugwachter. Toen ik bijna zestien was overleed hij. Dat kwam goed van pas, want ik zou zijn oude Solex krijgen als ik zestien was. Na zijn dood bezocht ik beppe regelmatig. Niet om haar te troosten, maar om in de gang op de Solex te kunnen zitten. Toen ik de tweewieler eenmaal in mijn bezit had moest beppe het weer vooral met mijn ouders stellen op zondagmiddag.

Ik had gehoopt dat de Solex mij op school enig aanzien zou geven, vooral bij de meisjes. Dat viel me niet mee. Er zat geen zadel achterop, maar bovendien had de Solex had niet de glamoureuze uitstraling van de Puch. Ik trouwens ook niet.

Leuterlog

Dinsdag 29 Juli 2003 at 10:17 pm Verbal Jam (link links) suggereerde de naam leuterlog toe te kennen aan logs waarin helemaal niets gebeurt. Nu beweer ik dat in alle logs iets gebeurt, ook al zijn het soms ogenschijnlijk kleinigheden. Het is niet iedereen gegeven groots en meeslepend te leven, zeker niet elke dag. Daar word je bovendien geweldig moe van. Niettemin nam ik spontaan de naam Leuterlog op in mijn logtitel. Maar nu ik de Van Dale er op heb nageslagen heb ik daar alweer spijt van. Leuteren betekent namelijk kletsen, zeuren, zaniken. Kletsen, in de zin van een gezellig kletspraatje, kan ik nog aanvaarden, maar zeuren en zaniken doe ik niet. Ik ga het dus weer veranderen. Maar ik ga ik eerst nog even zoeken naar een mogelijk ander woord. Klaarblijkelijk bestaat ook bij mij een zekere behoefte aan categoriseren. Lifelog klopt niet, want ik vertel lang niet alles over mijn leven en hier en daar fantaseer ik er ook wel eens wat bij of (vaker) laat ik wat stuitende details weg uit een overigens waar verhaal. Linklog is het zeker niet, hoewel ik zo nu en dan wel een linkje plaats als ik iets leuks tegenkom. Ik denk na en sta open voor suggesties.

Falafel (2)

Dinsdag 29 Juli 2003 at 12:12 pm In mijn streven de Falafel Koning van Hoornsterzwaag te worden, waagde ik een nieuwe poging. De gevormde balletjes maakten een degelijke indruk en ik plaatste ze enkele uren in de koelkast. Het eerste balletje leek wel bruiningsverschijnselen te vertonen in de hete olie, dus ik voegde een tweede en een derde toe. Daarna de resterende 20. Misschien had ik dat niet moeten doen. Er ontstond een schuimende massa van kokende olie en aanbrandende kikkererwtenpasta. We hebben ons gevoed met de bijgerechten.

Narcisme

Zondag 27 Juli 2003 at 6:04 pm

Op het podium willen staan en een weblog onderhouden zijn toch vormen van narcisme, zo al niet exhibitionisme met de kleertjes aan, maar verder bloot. De meeste webloggers leggen de grens in de buurt van de slaapkamerdeur en de familie. Dat heb ik ook maar het liefste. Wie zichzelf wil blootstellen moet het vooral zelf weten, maar het meeslepen van nietsvermoedende anderen wekt vooral plaatsvervangende g?ne op, bij mij dan.

Toen ik nog werkte was ik regelmatig in de gelegenheid afscheidstoespraken te houden. Toch besteedde ik liever tijd aan het vinden van iemand die dat graag deed. Omdat ik op een advocatenkantoor werkte lukte dat altijd. Spreken in het openbaar heb ik slechts bij uitzondering gedaan en dan ook nog met tegenzin. Bij schrijven in het openbaar daarentegen, zag ik er niet tegenop zelfs in het kantoorkrantje te gewagen van mijn zieleroerselen, hetgeen mijn carri?re bepaald geen goed gedaan heeft.

En nu doe ik niets liever dan op het podium staan, om mijn liedjes te zingen en mijn verzinsels te vertellen. Dat overigens wel bij de gratie van het succes, want als je op het podium je kunsten staat te vertonen en het klinkt alsof de zaal opeens met narcosegas is behandeld, gaat de aardigheid er ook snel van af. Het is dus niet alleen narcisme, je wilt ook bewonderd worden door anderen. Zoals de exhibitionist zijn gerief pas goed bereikt als degene aan wie hij het lid toont daarvan daadwerkelijk schrikt. Wat? Nee, dat weet ik dan weer niet uit eigen ondervinding. Maar ik lees wel eens wat.

Het webloggen is voor mij vooral begonnen omdat ik mij op internet als cabaretier wilde presenteren. Ik wist niet goed hoe, las Merel Roze, zag dat zij rond de 1.500 lezers per dag had en dacht: misschien is dat een manier. Inmiddels heb ik meestal wel een 50 hits per dag, dus het gaat de goede kant op, maar het is nog niet echt een solide basis voor mijn landelijke bekendheid. Inmiddels is het schrijven van stukjes een op zichzelf staande behoefte geworden. Evenals het lezen van heel veel andere logs. Het is amuseren en geamuseerd worden. Dus ik ga nog even door.

Optreden Texel (2)

Vrijdag 25 Juli 2003 at 11:50 pm

Dinsdag reisden we af naar Texel. Woensdag speelden we golf op een lange en moeilijke baan en donderdag speelde ik mijn cabaretvoorstelling voor een vriendelijk en enthousiast publiek in Theaterrestaurant Klif 12. Of het publiek meer genoot dan ik zullen we nooit weten, maar ik vond het in ieder geval heerlijk om op weer eens op een gewoon podium te staan. Hannie nam het op op Minidisc en dat is wel erg leerzaam. Ik was niet zenuwachtig, maar kennelijk wel zo opgewonden dat ik alles zeker tien procent te snel deed. Gek genoeg heeft niemand daar een opmerking over gemaakt. In ieder geval weet ik nu dat ik daar erg op moet letten. Maar verder was het fantastisch.

Op woensdagavond woonden we het cabaret-diner op Klif 12 bij. Als je op Texel komt moet je dat zeker eens doen. Lekker eten en tussendoor doen de mensen van de keuken en de bediening liedjes en stukjes. Met als hoogtepunt Cor (de eigenaar) zelf, die in prachtige gewaden grote zangeressen nadoet en playbackt. Maar wel zo goed dat je het echt gelooft.

En op 28, 29 en 30 mei 2004 mag ik meedoen met Broadway Den Hoorn. Op talrijke plekken in het dorp zijn dan huiskamers ontruimd, om plaats te bieden aan artiesten en publiek. Vier keer een half uur spelen per avond. Daarna zal het biertje vast wel smaken!

Caravan

Maandag 21 Juli 2003 at 10:01 pm

Dr. Aap maakt zich kwaad over de Nederlandse caravanners in Frankrijk en noemt ze kneuzen. Iemand anders noemt ze zwakzinnigen. Een onaardige benadering en veel te generaliserend. Natuurlijk zijn er caravanners die een kistje aardappelen en ingeblikt vlees meenemen naar Frankrijk of Itali?, terwijl je daar toch overal heerlijke verse spullen kunt kopen. Natuurlijk zijn er caravanners die veel te lang op de linker rijbaan blijven hangen om met te lage snelheid te passeren. En die honderden kilometers files op weg naar Zuid-Frankrijk worden vast en zeker langer door de auto-caravancombinaties.

Vroeger kampeerde ik in een tent. Heerlijk, die vrijheid en mijn jeugdig lichaam was tegen de bijbehorende ongemakken ruimschoots opgewassen. Maar dat werd wat minder. Een hotel heb ik nooit geprobeerd (althans niet als vakantieverblijf), omdat ik niet graag in een hotel ben. Dus kwamen de huisjes en appartementen aan bod. In de periode dat we zowel in Amsterdam als in Friesland woonden brachten we alle vakanties in Friesland door. En nu we alleen nog maar in Friesland wonen willen we er af en toe eens op uit. Maar voor dat gekruip in een tent zijn we echt te oud geworden. En ik wil lekker slapen in een goed bed. Een kleine caravan is dan ideaal. Koelkastje, keukentje, prettige vouwstoelen, kneuterig dat het een aard heeft. Maar we genieten vanaf het moment dat we wegrijden. Een paar uur rijden per dag en dan weer een leuke plek zoeken. Maar goed, wij hebben dan ook alle tijd. Dat voorrecht hebben de caravanners die in deze drukke periode de wegen belasten niet. Ik moet ook wel eens grinniken om die fourwheeldrives met daarachter 6 meter caravan, waarin iedere gezinslid een eigen slaapkamer heeft. Maar om die lui nou zwakzinnig te noemen gaat me echt te ver.

Falaffel

Maandag 21 Juli 2003 at 9:18 pm

Hoewel ik tientallen jaren in en om Amsterdam heb gewoond, heb ik pas dit jaar door tussenkomst van neef Peter kennis gemaakt met Falaffel. En sindsdien haal ik in geval van nood de snelle hap niet bij Febo of MacDonalds, maar eet ik Falaffel met sla en heerlijke pittige sauzen. Vandaag maakte ik voor het eerst zelf Falaffel. Ik had een recept van Internet gehaald, maar beschikte slechts over kikkererwten van Bonduelle uit blik. Vermoedelijk heb ik daardoor te veel vocht toegevoegd. Ik besloot dat op te lossen met wat extra paneermeel. Maar dat heeft natuurlijk zijn grenzen. Vervolgens stortte ik een half onsje sesamzaad in de brij-achtige massa. In de koelkast zou het wel opstijven, hoopte ik. Niet dus. Toch lieten zich wel balletjes vormen, maar in de hete olie vielen die geheel uiteen.

Uiteindelijk heb ik de hulp van Hannie ingeroepen. Ik bakte vervolgens de brij in de koekenpan aan ??n kant en zette de koekenpan vervolgens onder de grill. Lekker was het wel. Ik ga Falaffel-specialist worden. Nog twee keer oefenen en ik heb het onder de knie.

Schokkend

Zondag 20 Juli 2003 at 12:46 pm Vroeger vond ik het maken van een gaatje in de oorlelletjes voor het aanbrengen van een oorknopje al een vorm van zelfverminking. Maar het is al net als met de normen en waarden, ook dit schuift op. Zo ben ik al geheel gewend aan de navelpiercing en van een speldje door de wenkbrauw kijk ik nauwelijks op. Op dit moment ligt mijn grens net voor de tongpiercing. De foto die achter de link verborgen zit is zo gruwelijk, dat ik na het zien ervan nog een paar minuten niet goed kon lopen. Dus als je niet geschokt wilt worden moet je beslist niet hier klikken. Overigens met dank aan Pim.

Fotografe

Zaterdag 19 Juli 2003 at 5:10 pm

Vandaag stond in NRC een artikel over persvrijheid in Afghanistan. Daarbij stond deze foto.

Als deze mevrouw fotografe is, ben ik metselaar. Ze kijkt met haar linkeroog naar de camera. Om dan nog recht door de zoeker te kijken moet je wel erg scheel zijn. De wijsvinger van de rechterhand behoort boven de ontspanknop te zweven, zodat op het juiste moment kan worden afgedrukt. En de linkerhand dient de lens te ondersteunen, zodat tegelijkertijd gedraaid kan worden om de juiste beelduitsnede te verkrijgen (vroeger om scherp te stellen, maar dat kan deze camera zelf wel). Kortom: fake.

Campingwijzer

Zaterdag 19 Juli 2003 at 2:28 pm In een nieuwsgroep gaf iemand hoog op van de Kosmos Campingwijzer, verkrijgbaar bij het Kruidvat voor slechts 5 euro. Wie doet me wat, dacht ik en ik stapte binnen bij het Kruidvat, om te ervaren dat voor de volledige Europa-dekking twee CD's nodig waren. Nou ja, wat is nou 10 euro op een mensenleven, dacht ik en ik sloeg toe. Inmiddels blijkt het programma prima te werken op mijn PC, maar niet of nauwelijks op het bejaarde notebookje dat ik pleeg mee te nemen in de caravan. Derhalve: voor 2,95 euro (inclusief verzendkosten) bij mij verkrijgbaar twee CD's met alle (?) campings van Europa er op. Reacties per e-mail s.v.p. O ja, nog iets: ik vind de ANWB CD beter. Maar die kost dan ook veel meer.

Optreden Texel

Vrijdag 18 Juli 2003 at 5:27 pm

In januari van dit jaar stopte mijn deelname aan het Amsterdams Kleinkunst Festival nogal abrupt op Texel (zie hier). Maar kort daarna kreeg ik de uitnodiging op te treden in de zaal waarin ik mijn Waterloo vond (Klif 12), want Cor en de zijnen vonden het wel leuk. Dat gaf de burger moed. Dat optreden is op donderdag 24 juli. Er zijn nog kaarten te koop, maar omdat de laatste boot om half tien vertrekt, moet je wel onderdak hebben op Texel. Ik heb er zin in. Eindelijk weer eens spelen in een echt theater, waar het publiek in het donker zit en de kleinkunstenaar met zorg wordt belicht en versterkt.

Saroma

Donderdag 17 Juli 2003 at 11:12 pm

Een jaar of 45 geleden kregen wij als toetje regelmatig karnemelksepap met stroop. Dat werd geserveerd in hetzelfde bord waaruit wij de maaltijd hadden verorberd. Het was dus zaak de aardappel- en jusresten met zorg te verwijderen, anders werd het een smeerboel. Op hoogtijdagen werden wij wel eens getracteerd op Saroma. Als dit poeder met melk werd opgeklopt ontstond er een puddingachtige substantie die wij heerlijk vonden. Aardbeiensmaak was bij onze moeder favoriet, dus die smaak kwam het meest aan bod. Dat ze gelijk had! Ik geef nog steeds de voorkeur aan een aardbeien-milkshake. Dat moet daar wel vandaan komen.

Wij eten nu eigenlijk alleen maar toetjes als we gasten hebben. En dan is het ook meteen chocolademousse, citroenbavarois, Omelette Sib?rienne, flensjes met Amaretto, bitterkoekjespudding of ijs met iets er op. De Irish Coffee doet het in bepaald gezelschap ook altijd goed. Maar gewoon yoghurt, of vla komt hier eigenlijk alleen in huis als er kinderen logeren die dat verlangen.

Vandaag viel mijn oog toevallig op Saroma. Het bestaat nog en ik kocht een pakje met frambozensmaak. Het was niet meer zo lekker als vroeger. We zijn verwend.

Foolproof

Donderdag 17 Juli 2003 at 12:45 am

Ja mensen, omdat ik een al wat oudere gebruiker ben, mag ik Pivot 1.0 beta Jazz mee helpen testen. Inmiddels heb ik ervaren dat nogal wat loggers (laf of lijf maakt niet uit, m/v ook niet) behoorlijke whiz-kids zijn.In ieder geval in mijn ogen. Omdat ik wel heel nieuwsgierig ben ga ik van alles proberen en dan Bob weer een mailtje sturen waar ik tegenaan gelopen ben. Zo werk ik op mijn bescheiden wijze mee aan de vervolmaking van dit programma.

Overigens kan ik nu (na een half uur prutsen) al vaststellen dat deze versie een stuk vriendelijker is voor de gewone gebruiker.

Onder ieder stukje staat een plus en een min. Door op de plus te klikken kun je aangeven dat je het stukje leuk vindt. Waar die min voor is weet ik niet.

Nu wordt het tijd voor een gezonde nachtrust. Warm was het vandaag he?

Optreden Nijmegen (3)

Dinsdag 15 Juli 2003 at 11:27 pm Theo van de Oever vergeleek het festival met een braderie. Het had inderdaad een groot middenstandsgehalte. Mensen vinden het doodnormaal dat ze moeten betalen voor bier, suikerspinnen, T-shirts, verbrande kipvleugeltjes, broodjes met iets er op, merkwaardige hangertjes en armbanden en ga zelf maar verder. Dat je voor het plassen 30 eurocent moet neertellen verbaast niemand. En dat die halvegare artiesten voor niks verkrijgbaar zijn betekent alleen maar dat ze ook wel niks waard zullen zijn. Dat moet maar eens veranderen. Ik treed in ieder geval nooit meer gratis op, behalve in De Engelenbak. En verder moeten de mensen dokken. Reiskosten, eten en drinken en zakgeld dat het een aard heeft. En als dat te duur wordt dan hebben ze vast nog wel een merkwaardige oom die op verjaardagen altijd zulke leuke moppen kan vertellen. Kortom, door Nijmegen ben ik definitief gelouterd en professioneel cabaretier geworden. Dat zal misschien tot minder optredens leiden, maar dan kost het me in ieder geval geen geld. En ik vind spelen alleen maar leuk voor een aandachtig publiek.

Gelukkig was ook de bekende cabaret-fotografe Diana Broeders aanwezig.  Zij had haar nieuwe professionele digitale camera meegebracht. De link naar haar website staat links. Onder de naam Diaan neemt zij ook actief deel aan het Zwarte Kat Forum. Binnekort zal ik alle foto's die zij van mij maakte op mijn cabaretsite publiceren.

Optreden Nijmegen (2)

Maandag 14 Juli 2003 at 9:13 pm
Valkhofaffaire: een openluchtfestival, waarbij iedereen gratis binnen mag lopen en van optreden naar optreden kan slenteren. Onderweg is er van alles te eten en te drinken (wel tegen betaling uiteraard). Bij een muziekgroepje kun je even staan kijken en luisteren, om dan weer door te lopen naar het volgende muziekgroepje. Bij cabaret heb je meestal niet veel aan de halve conference of een derde van een liedje. Cabaret is daarom wat minder geschikt voor een openluchtfestival.

Wij speelden in de restauranttent, die over de hele lengte was opgengemaakt, zodat het publiek ook vanaf het terras van onze kunst zouden kunnen genieten. Jammer genoeg was aan de overkant, op een afstand van ongeveer 75 meter een podium, waar iemand liederen van Brel zou gaan vertolken.

Een half uur na de afgesproken tijd kwam Martijn. Martijn was hoofd vrijwillige techniek. Hij vulde de vrijwilligheid in met een hoog vrijblijvendheidsgehalte. Hij zag er uit alsof hij per tijdmachine uit 1968 was ngekomen: lang haar, mager, vriendelijk en chaotisch. Zijn mensen zouden even wat spullen aansluiten, maar verder zouden we het zonder technicus moeten doen, want alle technici waren elders bezig. Ik besloot derhalve mijn zendertje maar in de koffer te laten en me te redden met de beschikbare microfoons. Martijn vertrok, met de belofte later terug te komen. We hebben hem niet meer gezien. Arnoud Kaldeway had een eigen technicus en een van de vriendelijke vrijwillgers zat bij de rest van onze optredens achter de knoppen.

Arnoud begon en ik had gehoopt dat hij nog wel wat publiek zou trekken. Dat bleef echter beperkt tot een mens of 40. Bij de Brelvertolker aan de overkant konden ze de stoelen niet aangesleept krijgen. Nou zong die jongen ook bepaald goed en de pianist was zelfs meer dan voortreffelijk, dus ik kon er wel enig begrip voor opbrengen. Arnoud had zijn voorstelling aangepast aan de omstandigheden en slaagde er redelijk in Brel te overstemmen. Daarna was ik aan de beurt. De technici aan de overzijde hadden inmiddels de volumeknop ontdekt en schoven die om de beurt wat verder open. Ik hoorde de piano ternauwernood, zodat ik er niet zeker van was dat ik in de toonsoort zong waarin ik speelde. Niettemin reageerde het publiek welwillend en werd er op gepaste momenten gelachen.

Edgar Biervliet trof het nogal, want de Brelvertolker was gestopt en het podium aan de overzijde werd ingericht voor een bandje. Daarna traden op ons podium drie welgevormde dames in Oosterse gewaden op als buikdanseressen. Een lust voor het oog en qua aanblik een schril contrast met de 56-jarige cabaretier Theo van den Oever, die als laatste mocht optreden. Tot zijn intens doorleefd ongenoegen ging juist op dat moment het bandje spelen. De technici hadden er echt zin in en Theo werd bijna van het podium geblazen. Bovendien lukte het niet zijn gitaar versterkt te krijgen. Maar ook hij sloeg zich er als een held doorheen en ons kleine, maar trouwe publiek steunde ons allemaal in deze barre omstandigheden.

Daan van Roltrap naar de Maan zorgde goed voor ons, de meisjes achter de bar waren allerhartelijkst en het publiek was tevreden. Al met al was het best een leuke middag, maar ik heb toch maar besloten niet meer voor bijna niets op te treden op door vrijwilligers gerunde openluchtfestivals.

Trompet

Vrijdag 11 Juli 2003 at 1:11 pm Toen ik 15 was ging ik bij De Harmonie. Ik kreeg een cornet in bruikleen en mocht voor een dubbeltje per week op les bij Jolle Jager. De cornet behoefde een intensieve schoonmaakbeurt, maar bleek daarna redelijk bruikbaar. De lessen wierpen hun vrucht af en al na enkele maanden stond ik met de cornet op het podium vrolijke muziek te spelen in The Peat City Combo. Jammer genoeg was Jolle Jager in de zaal en dit bleek toch niet de bedoeling. Marsen moest ik oefenen en geen jazzmuziek. Kort daarna schonken mijn ouders mij een heuse trompet en kreeg ik les van Jitze Nicolai. Na ongeveer een jaar trad ik als tweede trompettist toe tot het Drachtster Kamerorkest. Eerste trompettist was Jolle Jager. Hij sprak niet met me, tenzij het echt niet anders kon.

Jaren later werkte ik bij Philips en ik deed mee aan een scheertest. Des ochtends moest je je dan scheren, waarna metingen werden verricht. Door Jolle Jager. De deelnemers kregen na afloop van de testperiode een koffiezetapparaat. Ik was wel eens te laat. Meer dan eens zelfs. Toen ik het koffiezetapparaat kwam afhalen weigerde Jolle de uitreiking ervan, omdat ik te vaak niet was geweest. Eindelijk wraak.

Golftypes (2)

Donderdag 10 Juli 2003 at 6:33 pm Bietsers vind je overal. Tijdens de wintersportvakantie strijk je met de skiklas ergens neer om de après-ski eens intens te beleven. Ben je met een mens of twaalf, dan worden twaalf verteringen voor de meesten wat te veel. Degenen die naar hun pension gaan zonder een rondje te hebben gegeven, komen dan de volgende dag wel aan de beurt. Of de dag daarna. Maar er zijn bijna altijd mensen die kans zien steeds weg te moeten als hun portemonnaie bedreigd wordt. Bij een grote groep kan dat een paar dagen goed gaan, maar het gaat een keer opvallen. Met een beetje geluk voor betrokkene is de week dan net om.

Bij golf speel je meestal in groepjes van drie. Na afloop in het clubhuis geef je alledrie een rondje. Dat hoeft overigens niet altijd bier te zijn, Rivella is ook goed. Als dan de derde voortijdig afhaakt, valt dat op. Gebeurt dat vaker dan krijgt iemand een reputatie. En dan is de kunst net zo lang te wachten met het halen van het eerste rondje tot de bietser wel moet. Omdat ik altijd zeer dorstig ben na 18 holes is dat niet altijd makkelijk. Maar voor rechtvaardigheid moet je wel eens een offer brengen.

Jack

Maandag 07 Juli 2003 at 10:52 pm De rits van mijn Tenson jackje had het na vijftien jaar begeven. Het was ook wat shabby geworden en eigenlijk ook een maat te klein. Er was dus in mijn leven ruimte voor een nieuw jackje: licht, dun, waterdicht, ademend, groot genoeg en niet te duur. Dat bleek nog niet mee te vallen.

De winkel met de grote maten in Drachten gaat sluiten en had alleen maar hele treurige windjacks, die Youp van 't Hek vast niet zou goedkeuren. En omdat ik collega Van 't Hek regelmatig tegenkom op de golfbaan (hij houdt dit graag stil, dus vertel het niet verder) wil ik mij uitsluitend vertonen in kleding, die ook in zijn ogen passend is. Vandaag reden wij naar Wolvega, omdat daar een winkel is die ook de ruimer bemeten man graag van dienst is. Ik  vond er niets van mijn gading, maar de eigenaar adviseerde een winkel in een watersportplaats. En dus togen wij naar Lemmer.

In het centrum lagen enkele weerzinwekkend vormgegeven plastic motorjachten. Jammer genoeg had ik mijn camera niet meegenomen, maar ik zie vast wel weer eens zo'n boot. Nou ja, boot ... Een drijvend stoomstrijkijzer. Ongetwijfeld van alle gemakken voorzien, maar wat mij betreft hadden ze met deze modellen nog wel een jaar of 150 mogen wachten.

Een motorboot van een meter of vijftien legde aan voor een terras, waar mensen nu juist waren neergestreken omdat ze als toegift bij de veel te dure consumpties een mooi uitzicht over het water hadden. De koene serveerster sommeerde de Duitse bemanning door te varen. Licht mokkend voer het gezelschap verder. Ze gingen op dit terras vast niet iets drinken.

Inmiddels hadden wij drie winkels bezocht, zonder dat ik vond wat ik zocht. Omdat ik vrij ernstig moest plassen stelde ik een terrasbezoek voor. Mijn gade zag kans mij mee te tronen naar nog één winkel. Ik gaf toe en 20 meter verder was een openbaar toilet. Vervolgens had die ene winkel het ideale jack voor een fatsoenlijke prijs. Nou mensen, toen kon er wel een harinkje af!

Dierenwelzijn (2)

Vrijdag 04 Juli 2003 at 11:26 pm Ik eet geen kippenvlees dat afkomstig is uit fokkerijen waar de kuikentjes in zes weken worden opgefokt tot gedrochten, die niet meer op hun poten kunnen staan, omdat die niet voldoende zijn meegegroeid. Het vlees zit zo vol water, dat het een wonder is dat de beesten niet klotsen. Een kilometer van ons huis brandde gisteren een schuur met 25.000 van die zielepoten af na een blikseminslag. Je zou kunnen zeggen dat deze dieren een langer lijden bespaard is gebleven, maar ik vrees dat hun laatste ogenblikken nu ook behoorlijk ellendig waren. En daar komt nog bij, dat we de eigenaren redelijk goed kennen van buurtbijeenkomsten. Je kunt weliswaar je bedenkingen hebben bij het op deze wijze houden van dieren, maar voor hun is het toch een ingrijpende en onaangename gebeurtenis, die ik ze bepaald niet gun. Het is niet altijd simpel een standvastige opvatting te hebben.

Optreden Nijmegen

Donderdag 03 Juli 2003 at 2:40 pm Deze - nog steeds beginnende - cabaretier heeft weer een optreden in het verschiet. Dat betekent elke dag het hele programma een keer helemaal achter elkaar oefenen, zodat het op met moment van de uitvoering gebeiteld zit.

Het is op zondag 13 juli,  van 14.30 tot 17.00 uur, in de restauranttent van de Valkhofaffaire. Theo van den Oever en ik nemen het op tegen de aanzienlijk jongere Arnoud Kaldeway en Edgar Biervliet. Mijn optreden is gepland om 15.00 uur. Zie ook Zwarte Kat.

Golftypes

Woensdag 02 Juli 2003 at 11:34 pm Golf is een zeer individuele sport. Het gaat tussen jou en dat kleine rotballetje. Dat balletje moet met zo min mogelijk slagen in de hole belanden. Je speelt met één of meer mede-spelers, of je speelt tegen een tegenstander. Dus hoe individueel het spelletje op zichzelf ook is, je hebt altijd met anderen te maken. En met die anderen wandel je zo'n viereneenhalf uur door de deels gemaaide wei. Onderweg heb je allemaal momenten van blijdschap en momenten van diepe teleurstelling. De manier waarop eenieder met elkaars hoogte- en dieptepunten omgaat, bepaalt voor een belangrijk deel of je een prettige golfdag hebt of niet.

Stel: je slaat een prachtige afslag en een goed gelukte tweede bal en je ligt al met twee slagen op de green (dat is dat biljartlakenachtig gemaaide stukje met de hole waarin een vlaggestok staat). Nog één put (dat is een slag waarbij de bal op de green rolt) en je hebt een par. Van het halen van een par wordt een golfer heel gelukkig. De golfer denkt meestal aan de armoede, de honger en de oorlogen in de rest van de wereld, maar dan even niet. Maar als je die put mist, ver voorbij de hole slaat en daarna nog twee puts nodig hebt om uit te holen, dan heb je een double bogey. Daarvan wordt een golfer heel ongelukkig, zeker als de par zo dichtbij leek. Je hebt dan een minuut van inkeer nodig om je te herpakken. Als op dat moment een mede-speler zegt: "Dat is behoorlijk stom zeg, had je bijna een par en maak je toch nog een double-bogey", zou fysiek geweld bijna tolerabel zijn.

Zulke mensen bestaan. Ze praten ook altijd door als jij geacht wordt je te concentreren op je slag. Meestal weten ze ook nog eens precies hoe de regels zijn, als je in een ongunstige situatie terecht bent gekomen. En die regels zijn er dan naar hun oordeel niet bepaald op gericht je uit die benarde positie te redden. "Dat kost je een strafslag, jammer hoor". Dit soort mensen heeft ook vaak een doordringende, maar slome stem. Dat zij meestal gescheiden zijn spreekt haast voor zich. Worden zij zelf getroffen door tegenslag dan ligt het altijd aan de baan, het weer, de stokken of andere externe tegenslagen. Zij kunnen daar langdurig over blijven zeuren. Toch komen zij altijd weer heelhuids terug in het clubhuis, want niet alleen de slagen worden geteld, ook de deelnemers.

Mocht u zich herkennen in dit golftype en wel eens met mij gespeeld hebben: ik vertel het niet verder. Maar hou er alsjeblieft mee op. Je verpest het spelletje voor jezelf en voor iedereen die door het lot gedwongen is met je mee te lopen. Want uit vrije wil gaat niemand met je de baan in. O, heb je dat nog steeds niet gemerkt? Nou, dat is ook één van de symptomen van dit golftype.

Helderziend

Dinsdag 01 Juli 2003 at 10:41 pm Mijn geloof in toeval is onwrikbaar. Daarmee bedoel ik dat ik niet geloof in bovennatuurlijke krachten of een opperwezen dat het al bestiert. En als een computerprogramma je een getal laat bedenken en daarna het bijbehorende plaatje toont moet daar iets achter zitten. Maar wat dat is heb ik nog niet doorgrond. Wie het weet mag het zeggen.

http://mr-31238.mr.valuehost.co.uk/assets/Flash/psychic.swf

Met dank aan de bekende pschycholoog drs. K. de B. te H.

Dierenwelzijn

Dinsdag 01 Juli 2003 at 9:04 pm Ik eet liever geen vlees dan goedkoop vlees. Want als vlees goedkoop is kun je er rustig van uitgaan dat het dier waarvan dat vlees deel uitmaakte geen prettig leven heeft gehad. Dat vind ik een onaangename gedachte en ik wil niet meewerken aan het instandhouden van de bio-industrie. Dan maar wat minder vlees eten en wat meer betalen voor het welzijn van het dier.

De veetransporten over grote afstanden zijn ook volstrekt belachelijk. Dieren worden tachtig uur opgepropt in veewagens vervoerd om ze elders goedkoper te kunnen slachten. Dat kun je toch alleen maar bedenken als je door geld zo cynisch geworden bent dat niets er meer toe doet. Het zijn praktijken waar ik me geweldig kwaad over kan maken. Dat helpt niet veel, dus doe ik maar een oproep aan mijn lezertjes om het protest van de dierenbescherming tegen deze praktijken te steunen. Misschien helpt dat iets meer.

Dromen

Maandag 30 Juni 2003 at 5:45 pm Als we zoveel logé's hebben als het afgelopen weekend, dan wordt de caravan ingezet als logeerbed. En nu hij er toch staat ga ik er vannacht in slapen, dan heb ik alweer een klein beetje vakantie. Er wordt regelmatig met minachting gesproken over caravans, die dan betiteld worden als sleurhut, trekhut of ook wel truttenhut. Ze doen maar. Ik ben dol op ons kleine huisje op wielen. Hij is zo smal (1.80 m) dat er geen extra spiegels aan de auto hoeven, zo laag dat hij achter de garage onder een afdakje kan staan en zo licht dat onze auto hem zonder enig probleem kan trekken en wij hem op de camping samen nog even op de definitieve plek kunnen duwen. Keukentje, koelkastje, kacheltje en een bed van 1.70 m breed. En dus overdag twee bankjes van 1.70 breed.

Vorig jaar zijn we een paar weken in Spanje geweest. Dit jaar gaan we in september wat kortere tochtjes maken. Op 9 oktober doe ik mee aan de voorrondes van Cameretten en ik hoop natuurlijk dat er daarna geen tijd meer is voor vakantie. Dromen kost niks en dat ga ik vannacht in de caravan doen. Ik hoop dat het regent.

Schuurtje

Zaterdag 28 Juni 2003 at 9:34 pm Al lang ben ik van plan een schuurtje te bouwen voor het tuingereedschap. Tegelijk met het materiaal voor de schommel bestelde ik hout en ijzerwaren voor dat schuurtje. Dat was een goeie zet, want inmiddels hebben Mijndert en Ron het frame en het dak gemaakt. En dat wel zo professioneel dat wij dat nooit voor elkaar hadden gekregen. Gelukkig hebben ze genoten van de spareribs en de saté. Nu nog een Irish Coffee en alles is weer goed.

Schommel (2)

Zaterdag 28 Juni 2003 at 6:51 pm De schommel is klaar. De installatie is gebouwd op mijn gewicht, want schommelen is goed voor mijn rug. Voor ieders rug trouwens. Dus elke dag een paar keer een paar minuten schommelen! Isabelle verrichtte de opening, terwijl Mijndert en Ron nog even controleren of alles wel goed zit.

Schommel

Vrijdag 27 Juni 2003 at 6:02 pm Mijndert en Ron zijn er. Evenals hunne dames en Ron bracht ook nog drie kinderen mee. De middag hebben wij goeddeels in de schaduw doorgebracht, omdat de zon wel erg zijn best deed. Maar zojuist is het project schommel begonnen. Ik heb de grondboor voor het eerste gat een kwartslag ingedraaid en laat de rest in het volste vertrouwen over aan mijn sterke vrienden.

Vakantie

Dinsdag 24 Juni 2003 at 6:04 pm Na het grasmaaien en wandelen met de hondjes mocht ik van mezelf een korte vakantie nemen. Ik koos Grou als bestemming. Dat is maar een half uurtje rijden en toch is het een vermaard en druk bezocht watersportcentrum. Kennelijk is het echte vakantieseizoen nog niet aangebroken, want er waren maar weinig Duitsers.

Zelfs de zeilschool was nog niet begonnen. Of het woei te hard, maar dan had ik eigenlijk de loslopende teleurgestelde leerlingen in het dorp moeten zien en horen.

De plaatselijke viswinkel rekent 4 euro voor een bakje kibbeling met saus. Zijn dat nou toeristenprijzen of ben ik de draad helemaal kwijt? Ik zal eens wat prijsonderzoek doen in gewone plaatsen. Wat kost bij jouw visboer een bakje kibbeling (kleine maat) met saus (ook al niks teveel)?

Voor Merel

Maandag 23 Juni 2003 at 6:27 pm  

Asociaal

Zaterdag 21 Juni 2003 at 11:41 pm Eigenlijk ben ik vrij asociaal. Mijn dierbaren zullen dat graag erkennen. Als ik in een gezelschap kom met mensen die ik niet of nauwelijks ken, zoals dat op verjaardagsbijeenkomsten wel het geval is, voel ik mij ongemakkelijk. Verlegenheid speelt een rol, maar ik heb vooral geen zin om te praten met mensen die ik daarna toch nooit meer zal zien. Of misschien over een jaar op die verjaardag weer, maar ik beoefen mijn asocialisme op professioneel niveau, dus dan ben ik ze toch weer vergeten.

Ik praat uitsluitend met familieleden en vrienden. Op zeker moment is men uitgepraat. En dan wil ik eigenlijk wel weer naar huis. Maar ik wil niet altijd als eerste weggaan, omdat ik dat onaardig vind tegenover gastvrouw en/of gastheer. Dus blijf ik nog even. Nu is mijn gezicht in ruststand niet al te vrolijk. Ik zou bijvoorbeeld een uitvaart kunnen leiden, zonder daar een speciale blik voor op te zetten. Maar als ik daar zo zit en eigenlijk wel naar huis zou willen, komt er een stil verdriet in mij. Verdriet, omdat ik de mensen om mij heen best het plezier zou willen doen het leuk te hebben, maar dat lukt niet meer. En hoe ik er ook tegen vecht, op dergelijke momenten zie ik er uit als iemand die net heeft gehoord dat er iets heel ergs is met zijn auto. Als mijn dierbaren dan gaan vragen of er iets is weet ik dat het toch maar beter is dat ik vertrek. Het afscheid is vaak nog enthousiaster dan de begroeting. Ik heb er alle begrip voor.

Handicap

Donderdag 19 Juni 2003 at 4:01 pm Lichamelijke oefening was het vak waar ik op school het meest onder geleden heb. Ik vond het zelfs erger dan scheikunde. In de touwen kwam ik niet omhoog, al op de derde trede van het wandrek kreeg ik hoogtevrees en bij de balsporten werd ik altijd als laatste gekozen en vervolgens door beide teams genegeerd. Ik had ook nog eens de pech dat ik enkele gymleraren op mijn pad vond, die meenden dat ik niet wilde en mij daarom probeerden aan te zetten tot activiteiten die ik domweg niet kon en/of durfde.

Gek genoeg speelde ik wel heel behoorlijk tennis. Ik werd zelfs in 1962 namens de vereniging afgevaardigd naar de Friese jeugdkampioenschappen. Jammer genoeg was mijn eerste wedstrijd tegen Jan Stel, die dat jaar Fries jeugdkampioen werd. Hij versloeg mij vrijwel moeiteloos met twee maal 6 - 0.

Na een overwegend sportloos leven speel ik sinds vorig jaar golf. Voor de broodnodige beweging, want anders zit ik echt alleen maar achter computer, piano of eettafel. Niet-golfers spreken daar wel met een zekere minachting over, maar als ik 18 holes gespeeld heb ben ik blij dat ik even mag zitten. Je loopt ongeveer zes kilometer en moet dan ook nog eens een keer of 100 tegen of naast het balletje slaan. OK, goede golfers hebben aan 80 of minder slagen genoeg, maar dat niveau zal ik nooit bereiken. Toch heb ik de hoop nog niet opgegeven dat ik dit jaar de zo vurig beheerde handicap van 36 zal verwerven. Dus dadelijk maar weer naar Heerenveen om, ondanks het dreigende weer, mee te doen aan de zomeravondcompetitie. De enige manier om te leren golfen is namelijk regelmatig spelen.

Bessen

Dinsdag 17 Juni 2003 at 8:48 pm Dit bouwsel zou je kunnen beschouwen als een omgekeerde volière. Het heeft namelijk tot doel de vogels buiten te houden, opdat we de bessen van de struiken er onder dit jaar eens zelf kunnen eten. Voor een deel van de rode bessen waren we al te laat, omdat onze gevederde vrienden hun rijpheid eerder hadden ontdekt dan wij.

Om de netten ook volgend jaar weer te kunnen gebruiiken hebben we ze vastgezet met lijmklemmen, een kunstje dat ik heb afgekeken van marktkooplui, die op die manier de zeilen aan hun kramen bevestigen.

Een paar keer per dag zullen we controleren of er volgels in de netten verstrikt zijn geraakt, om vervolgens te pogen ze te redden. We zijn namelijk dol op vogels. Maar ook op bessen.

Optreden

Zondag 15 Juni 2003 at 9:45 pm Vandaag had ik op de verjaarspartij van een bekende Nederlandse enkele liedjes zullen zingen, in de hoop mooie contacten op te doen voor mijn cabareteske toekomst. Een vergoeding was aan het optreden niet verbonden. Conform de afspraak was ik tijdig aanwezig, om mijn versterker neer te zetten en de microfoon aan te sluiten. Ik was daarmee nog maar net begonnen toen de jarige mij dringend uitnodigde de spullen nog even op de gang te plaatsen, omdat mijn optreden pas later plaats zou vinden. Omdat ik de kwaadste niet ben gaf ik gevolg aan dit verzoek. Vervolgens ben ik maar wat op straat heen en weer gaan lopen in afwachting van nadere instructies. De toestromende bezoekers bleken vrijwel allemaal Engelstalig te zijn, met uitzondering van een Spaanse en twee Nederlanders. Dat is voor iemand die voornemens is enkele Nederlandstalige versjes ten gehore te brengen niet erg bemoedigend.

Inmiddels arriveerde de band. Het gezelschap begon op te bouwen in de tuin, wat gezien het mooie weer te billijken was. Ook het publiek zat of liep in de tuin en de gastvrouw hield zich bezig met haar gasten. Om de paar Nederlanders naar binnen te lokken om ze rond de piano te dwingen naar mijn liedjes te luisteren leek me geen geweldige optie. En overleg met de organisatrice leek onbereikbaar door haar intensieve betrokkenheid bij de andere aanwezigen. Na een uur en drie kwartier wachten heb ik mijn apparatuur maar weer ingeladen en ben ik met neef P. een glas bier gaan drinken op een terras aan de Amstel. Inmiddels ben ik weer terug in Friesland. Ik denk dat ik geen optredens in woningen meer aanneem, behalve natuurlijk tegen een riante beloning.

Etenstijd

Zaterdag 14 Juni 2003 at 10:44 pm Op het platteland heb je nog echt vaste tijden voor het eten. Voor boeren met vee is dat goed te begrijpen, omdat de dieren een ijzeren regelmaat vragen als het op melken en eten aankomt. Maar de vaste etenstijden zijn ook bij andere huishoudens in zwang gebleven. Om twaalf uur wordt de middagmaaltijd opgediend. Als het kan is dat het warme eten. Niet altijd zijn man en kinderen in de gelegenheid tussen de middag thuis te eten, dus dan is de lunch een broodmaaltijd, maar zodra manlief gepensioneerd is, wordt het oude ritme weer opgepakt. En om zes uur precies staat de avondmaaltijd op tafel.

Als je met een collectebus langs de deuren moet kun je beter niet komen wanneer men eet. Dat wordt niet op prijs gesteld. Ook kort voor het eten is minder geschikt in verband met de te treffen voorbereidingen. En vlak na het eten wil men nog wel eens even de ogen sluiten. Theetijd is het beste. Drie uur dus. Hoewel ook dat geen garantie is voor een gulle gift.

Kick

Donderdag 12 Juni 2003 at 1:46 pm De drummer van het bandje had alleen maar een hi-hat, een snare en een ride bekken meegenomen. En ook een baspedaal, maar de bass-drum had hij thuisgelaten. Hij had wel eens horen zeggen: die kick klonk als een kartonnen doos. Uit gemakzucht had hij daarom een kartonnen doos meegebracht, die hij met meters tape aan de podiumvloer vastplakte. En inderdaad slaagde de technicus er in om uit de doos een geluid te halen alsof je een bassdrum hoorde, die klonk als een kartonnen doos.
De drummer in kwestie doodde de wachttijd met het roken van joints en ook toen hun optreden begonnen was ging hij daar mee door. Of het daardoor kwam weet ik niet, maar hij was niet wat je noemt de stuwende motor achter de zingende gitaristen.

Halverwege het eerste nummer begon de doos al een beetje te schuiven. Hier en daar nog een flink stuk tape bood nog even soelaas. Halverwege het tweede nummer begon de doos op de plaats waar hij ritmisch werd getroffen door de klopper er enigszins murw gebeukt uit te zien. De klopper werd verplaatst, maar het mocht allemaal niet meer baten. De kick ontbrak en het leek de drummer inmiddels geen zier meer te kunnen schelen. Als hij gehandhaafd wordt (de overige drie bandleden speelden en zongen prima) moet hij de volgende keer vast zijn hele set meenemen. En mag hij misschien pas roken na het optreden.

Grove taal

Donderdag 12 Juni 2003 at 11:32 am Sommige mensen zijn nog gevoeliger voor grove taal dan ik.

http://www.mugweb.nl/archief/portretjul2002.html

Vogels

Woensdag 11 Juni 2003 at 1:42 pm De hele winter door voeren wij de vogels, zodat we al vanaf maart vroeg gewekt worden door het gekwinkeleer en geflierefluit van honderden merels, kwikstaartjes, roodborstjes, groenlingen en tal van andere soorten, die me zo niet te binnen schieten. We hebben een stuk of vijf nestkastjes, waar soms om gevochten wordt en verder bieden de bomen talrijke nestelmogelijkheden. Die vogelrijkdom in ons stukje wereld is feestelijk en gezellig.

Maar alles heeft ook een schaduwkant: die rotvogels zijn dol op bessen. Rode bessen, zwarte bessen en kruisbessen. Dit jaar zijn wij vastbesloten de bessen zelf op te eten. Daartoe gaan wij vanmiddag een aantal palen en latten kopen. Daarvan maken we een soort tent over de bessenstruiken en daaroverheen spannen we de netten.

Op die manier is de kans wat kleiner dat de vogels in het net verstrikt raken (wat makkelijk kan gebeuren als het net los over de struiken ligt). Bovendien wordt het zicht op de struiken enigszins weggenomen. Ik kan me nu al verheugen of de zelfgemaakte kruisbessenjam.

Voetenbankje

Dinsdag 10 Juni 2003 at 11:37 am Als ik moe ben is er niets heerlijker dan met een Sissi DVD wegkruipen voor de buis en dan maar genieten van die schitterende landschappen, waartegen het romantisch drama zich steeds weer opnieuw afspeelt. De laatste tijd begon ik het gemis van een voetenbankje te ervaren, reden om gisteren eens naar de meubelboulevard te rijden om een passend voetenbankje aan te schaffen. Het was erg druk op de meubelboulevard. Het leek er op dat er geen leuke kinderen bestaan, maar het kan natuurlijk ook dat alleen minder leuke ouders naar de meubelboulevard gaan en die hebben dan vanzelf minder leuke kinderen. Ook een mogelijkheid is dat kinderen op een meubelboulevard vanzelf minder leuk worden. Binnen twee uur vond ik een voetenbankje naar mijn zin. Een stevig kussen, om de vermoeide benen op te leggen, bekleed met leer van de Braziliaanse Guaroa aap. Heel exclusief, want inmiddels is de import van die leersoort verboden. Nou, dan heb je wel wat in huis. Ik kan haast niet wachten tot ik weer moe ben.

Kaatsen

Maandag 09 Juni 2003 at 12:36 pm Wie kaatst moet de bal verwachten. Natuurlijk wist ik dat ik op reacties kon rekenen toen ik in de bres sprong voor Marijke. Maar ik ben wel erg geschrokken van de grove en agressieve manier waarop sommigen hun hart hebben gelucht. Geen spoor van ironie, geen zweem van relativerend vermogen, alleen maar hakken met de botte bijl. Al deze deelnemers aan het internetspel verschuilen zich achter pseudoniemen (dat is een ouderwets woord voor nickname). Vanuit die anonimiteit permitteren zij zich dit gedrag en taalgebruik. Je moet er maar plezier in hebben. In ieder geval heb ik sinds gisteren als beleid dat ik alle reacties die me niet bevallen onmiddellijk wis. Ik dwing niemand kennis te nemen van mijn schrijfsels en als je er niks aan vindt blijf dan gerust weg. En als je het wilt lezen om je ergernis op peil te houden, lijd dan in stilte of deel je ongenoegen met je anonieme soortgenoten, maar val mij er verder niet mee lastig.

Geblaat

Zondag 08 Juni 2003 at 12:25 am De schapen van de buren zijn vandaag van hun jasje ontdaan. Mocht ook wel eens met deze temperaturen. Het was de hele dag een geblaat van jewelste, want schapen zijn niet echt dol op geschoren worden. Maar toen de operatie was afgerond bleef het rumoerig. Enkele lammetjes waren hun moeder kwijtgeraakt en zaten wanhopig te blaten bij de grote berg wol, die nog moest worden weggehaald. In die bult roken ze van alles, waaronder de vertrouwde lucht van ma. En de moeders zelf waren niet slim genoeg om hun kind of kinderen even op te halen. Maar tegen tienen waren de stelletjes weer bij elkaar en daalde een weldadige rust over de nog nazinderende landerijen.

Kleding

Vrijdag 06 Juni 2003 at 11:09 am Als één der best geklede mannen van kantoor kan ik mij permitteren het onderwerp kleding eens vertrouwelijk met u te bespreken. De keuze van kleding kan van grote invloed zijn op uw carrièreverloop.  

Eerst de dames. De tijd van twin-set, parelketting en penny-shoes ligt nog steeds niet achter u. Maar rok en bloes is ook goed en met een jurk kunt u eveneens onbezorgd voor de dag komen. De lange rok met diverse splitten is aanvaardbaar, mits de banen stof niet pas ter hoogte van de ceintuur weer contact met elkaar krijgen. Op warme dagen kan het gebeuren dat sommige dames zich door kantoor bewegen in niet passende kleding. Vooral leggings lijken wel altijd een maat te klein te worden gekocht en hetzelfde geldt voor wielerbroeken, die naar mijn overtuiging slechts gedurende het fietsen dienen te worden gedragen. De hoeveelheid onbedekte huid die een dame in de kantooromgeving aan de medemens ter inzage biedt is al snel te overvloedig. Kleedjes die geen welving onvermeld laten verdienen ook kritische beschouwing. De grens van de goede smaak is elastisch, maar staat soms wel erg strak gespannen.  

Dan de mannen. Een geruit jasje kan desnoods in het weekend, maar eigenlijk alleen als men deel uitmaakt van een orkest. Een broek dient van omslagen te zijn voorzien en witte sokken draagt men slechts bij sportbeoefening. Schoenen zijn van zwart leer en voorzien van veters. Overhemden waarvan de boord een andere kleur heeft dan de rest zijn mij een gruwel. Een blazer is donkerblauw, een broek grijs en een pak ook. Als frivoliteit mag een onopvallend streepje door de stof zijn geweven, maar dat mag alleen van dichtbij zichtbaar zijn en dan ook nog alleen bij zeer gunstige lichtomstandigheden. Het enige kledingstuk dat mag opvallen is de das en zelfs daarmee is het alweer uitkijken geblazen, want iedereen schijnt inmiddels zijn spiritualiteit door het dragen van een overvrolijke das te willen bewijzen.  

Als uw carrière achter u ligt, kunt u natuurlijk uw slobberige combinaties in de verkeerde kleuren en dessins blijven dragen. En als u echt een persoonlijke smaak hebt op kledinggebied, gaat u toch uw eigen gang. Waar dan ook.

Deze column verscheen in augustus 1993 in de kantoorkrant van Nauta Dutilh

Marijke

Donderdag 05 Juni 2003 at 12:45 pm Update: Omdat mijn weblog ook door mijn tante gelezen wordt heb ik dit bericht en de minder hartelijke reacties er op weggehaald. Ik neem aan dat de belanghebbenden elkaars reacties inmiddels voldoende hebben kunnen lezen.

Pannekoeken

Woensdag 04 Juni 2003 at 10:32 pm Toen pannenkoeken nog pannekoeken waren had je de pannekoek met stroop, de pannekoek met basterdsuiker, de pannekoek met jam, de spekpannekoek, de pannekoek met kaas en de pannekoek met appel. Zo'n beetje. Vandaag was ik met een groep in een pannenkoekenboot. En wij mochten kiezen uit pannenkoeken met ham/spek, ui, prei, peterselie, tomatensaus, boontjes, gebakken eieren, braadworst, shoarma, peterselie en paprika. Gelukkig niet allemaal tegelijk op één pannenkoek. Dus eigenlijk een soort misse pizza, maar dat met zo'n laf gebakken veel te grote lap bloempap er onder. Ik heb de helft opgekregen en het ijsje toe was heerlijk.

Nancy

Dinsdag 03 Juni 2003 at 10:49 pm Als we naar ons logeerverblijf in Vaux-la-Petite gaan steken we na Metz altijd af via Pont-a-Mousson. Dan laten we Nancy links liggen en omdat Nancy mooi is zijn we er dit keer een dagje naar toe gegaan. Het was bloedheet, zodat we eerst een kerk bezochten en genoten van de heerlijke koelte en de mooie glas in rood ramen. Toen we 's middags terug kwamen bij de parkeergarage tegenover die kerk was juist een uitvaartdienst afgelopen. Dat verklaarde het oefenen van de organist die ochtend. Deze organist speelt zo goed dat hij zelfs blijft oefenen terwijl hij het al kan.

Het mooiste plein van Nancy is Place Stanislas. De naamgever van het plein liet het zelf bouwen en geneerde zich absoluut niet voor de vergulde zelfverheerlijking die er uit blijkt.

Warm

Maandag 02 Juni 2003 at 2:03 pm Het is warm in Friesland. Volgens mij is het nog nooit zo warm geweest. Vanmorgen liepen we al om half negen op de golfbaan, om voor de hitte nog even negen holes te kunnen spelen. Nu ik de regels zo goed ken wil ik het spelletje zelf eindelijk ook wel eens leren. En regelmatig oefenen is daarvoor de enige mogelijkheid. Dus ging de wekker om zeven uur. Net als in miljoenen gezinnen met schoolgaande en/of werkende gezinsleden. Niet over zeuren, zei ik tegen me zelf. Dat is bijna gelukt.

De thermometer wijst veertig graden aan. Hij hangt in de volle zon, maar zo hoog heb ik hem nog niet eerder zien staan. Het is warm in Friesland.

Douche

Zondag 01 Juni 2003 at 11:09 pm De douchecabine in ons Franse logeerhuis meet 70 x 70 cm, een maat die in Nederland niet eens verkocht wordt. De ingang bestaat uit een driedelige schuifdeur. De maximale opening bedraagt circa 45 cm. Om te kunnen douchen moet ik eerst mijn machtige buik voor driekwart naar binnen steken, om vervolgens gelijktijdig in te ademen en in een draaiende beweging door de kier te glippen. Behoorlijk inzepen gaat niet, wegens gebrek aan armslag en het omdraaien, om ook de rugpartij te laten besproeien, is een gymnastische oefeing op zichzelf. Bij het uitstappen ontmoet ik hetzelfde probleem als bij het instappen, maar ik probeer zo goed mogelijk gebruik te maken van het betere glijvermogen van de alsdan natte buik.

Wij hebben hier thuis buiten een wasbak voor de hondjes, voorzien van een kraan met warm en koud water. Aan de kraan is een lange doucheslang verbonden, zodat we bij gunstige weersomstandigheden buiten kunnen douchen. Dat heb ik vanavond na het grasmaaien (waar het overdag veel te warm voor was) naar hartelust gedaan. Ik kon mij in alle richtingen vrijelijk bewegen, mocht spatten zoveel als ik maar wilde en hoefde de natte boel niet eens op te ruimen ook.

Frankrijk

Zondag 01 Juni 2003 at 11:16 am Terwijl wij in Frankrijk genoten van prachtig weer was het hier ook schitterend. Fijn voor jullie en wij hadden er geen last van. Jammer dat het morgen weer over is, want dat betekent dat ik echt vandaag het gras moet maaien.

We verbleven in dit huis:

Het is een oude boerderij, waarvan de sloop al was begonnen. De eigenaar kocht het van de sloper en heeft het (in hoofdzaak eigenhandig) opgeknapt tot een vierpersoons (zes kan ook) vakantieverblijf. Elke avond tot laat buiten zitten bij het vuur. Staren in een vuur bevordert een mooi gedachtenleven. Jammer genoeg was het te donker om aantekeningen te maken, zodat de mooiste gedachten vervlogen zijn.Ook de wijn speelde daarbij een rol.

Maar nu is het weer te mooi om binnen te zitten, dus ik ga buiten aan de slag.

Vakantie

Vrijdag 23 Mei 2003 at 11:03 am Vandaag boodschappen doen en de auto inpakken. Morgen op tijd weg voor een weekje Frankrijk. Ik hoop dat het weer daar beter is dan het nu hier is. Tot volgende week.

Arne

Donderdag 22 Mei 2003 at 3:26 pm Arne zegt dat hij veel van ons houdt, maar zijn liefde gaat naar mijn idee vooral uit naar onze hondjes. Gek genoeg is Arne ook een heel klein beetje bang voor de hondjes, maar dat maakt het waarschijnlijk des te spannender. Als Arne meent dat het weer eens tijd wordt voor een ontmoeting, stuurt hij een paar tekeningen.

Arne komt nooit alleen. Hij heeft een zus, twee broers en een vader en een moeder. Dus als ze komen is het hier net een jeugdherberg. Maar wel altijd heel gezellig, dus we maken gauw weer een afspraak.

Buurvrouw

Woensdag 21 Mei 2003 at 12:16 pm De koeien staan weer in het weiland naast mijn studio. Koeien zijn aardige en nieuwsgierige dieren. Eén der dames begroet ons regelmatig met een welgemeend boe. En al zeg ik het zelf, ik loei niet onverdienstelijk terug, waar het dier dan toch wel even van opkijkt. Want de koe besteedt veel van haar tijd aan grazen en houdt daarbij het hoofd voor het gemak maar laag. Pas bij de wandeling naar de volgende graasplek komt de kop weer op.

Dit is onze meest enthousiaste buurvrouw. Wij vermoeden dat ze zwanger is, maar als we het vragen ontwijkt ze onze blik. Ze is kennelijk verlegen. Dus niet Groen Links.

Golfregels

Dinsdag 20 Mei 2003 at 10:56 pm Golf is in wezen een simpel spel. Je probeert een balletje met zo weinig mogelijk slagen in een gaatje te slaan. Maar tussen de afslagplaats en de hole (zo heet dat gat in golfkringen) kunnen zich tal van problemen voordoen en daar zijn regels voor. Iedere golfer is in beginsel zijn eigen scheidsrechter en moet die regels dus goed kennen. Het zijn vrij veel regels en ze zijn soms bepaald ingewikkeld. Daarom moeten golfers een regelexamen afleggen, om te bewijzen dat ze die regels behoorlijk kennen.

Vanavond deed ik dat examen. Het bestaat uit 20 meerkeuzevragen, waarvan je 15 goed moet hebben om te slagen. Ik had nul fout. Ja, dat vind ik nou leuk!

Ex-celsior

Maandag 19 Mei 2003 at 9:17 pm Een paar jaar speelde ik trombone bij de plaatstelijke fanfare. Mijn plannen om een bekende cabaretier te worden stonden het regelmatig oefenen en meedoen aan repetities en uitvoeringen meer en meer in de weg. De knoop diende te worden doorgehakt en vandaag heb ik de trombone van het korps ingeleverd, evenals een kolbak, een broek, een "hesje", een das, een vlinderstrikje en een stapel muziek. Een wekelijkse verplichting minder. Laat nu de optredens maar komen!

Stokje

Zondag 18 Mei 2003 at 12:53 am Als je het stokje doorkrijgt, moet je het ook weer doorgeven. Niet omdat anders ongeluk over je nederdaalt, maar omdat het wel lollig is. Je mag ook nog vragen veranderen, maar daar heb ik geen behoefte aan.

Ik kreeg het stokje van Diaan (zie mijn loglijstje ter linkerzijde). En ik geef het door aan Dick van den Heuvel (zie mijn loglijstje ter linkzerzijde). En bij Pimmez (zie mijn loglijstje ter linkerzijde) kun je zien wie al eerder de klos waren. Ik heb geen idee hoe je al die links moet kopiëren en ik ben te lui om ze over te tikken.

Hier dan mijn antwoorden op de stokjesvragen.

1. Hoe laat gaat jouw wekker?

Een heel enkele keer kom ik er niet onderuit dat ik vroeg moet opstaan. En dan moet de wekker er aan te pas komen. Maar meestal sta ik om een uur of half tien op. Maar ik lig natuurlijk ook niet om elf uur in bed!

2. Wat is de laatste film die je hebt gezien? Wat vond je ervan?

Goodfellas. Met Robert de Niro. Pas opgenomen en vanavond bekeken. Misdaad en mafia. Goed genoeg om hem uit te kijken. En omdat die wereld zo verschrikkelijk ver van mijn eigen burgermansbestaantje afstaat ben ik ook wel gefascineerd als ik zie wat mensen doen met veel te veel geld. Maar dat heb ik niet alleen in misdaadfilms. Ook popsterren vertonen een merkwaardig bestedingspatroon als ze éénmaal succes hebben.

3. Welk nummer kun je niet meer horen?

Er zijn geen nummers die ik ooit wel en nu niet meer wil horen. En er is ook geen nummer dat ik ken en beslist miet wil horen.

4. Beschrijf de meest dierbare foto die je in huis hebt zo gedetailleerd
mogelijk.

Dat is de foto waarop mijn moeder en mijn tante als meisjes van rond de twintig staan geportretteerd. De broer van mijn oma (hun moeder) was fotograaf en dat was rond 1940 nog vooral een kunstzinnig beroep. Hij heette Frank Comello en schilderde ook niet onverdienstelijk landschappen. Op de foto kijken de zussen de fotograaf vriendelijk aan. Ze glimlachen niet, maar hebben een bepaald welwillende trek om de monden. Het waren best mooie meiden. Mijn moeder leeft al lang niet meer en tante loopt inmiddels aardig tegen de tachtig. Maar je herkent haar nog steeds van die foto.

5. Wat is het smerigste dat je ooit gegeten of gedronken hebt?

Afgelopen najaar waren we met het caravannetje in Spanje. In een café wees ik een paar schaaltjes met tapas aan. Bij één ervan zei het meisje vriendelijk: "Dit is pens meneer. En het is onze ervaring dat buitenlanders dat in de regel niet zo lekker vinden. Weet u het wel zeker?" Jammer genoeg verstond ik geen Spaans, zodat ik instemmend knikte. Ik heb toch wel een derde van het bakje leeggegeten.

6. Truth or dare? Waarom?

Truth, omdat ik nogal openhartig ben en ook geen geheimen heb.

7. Heb je wel eens een sekslijn gebeld?

Ja, maar dat is wel erg lang geleden en ik vond er niks aan. We hebben nu van Canal+ een nieuwe kaart gekregen voor in de schotelontvanger en daardoor hebben we nu een tijdje gratis toegang tot alles waarvoor je anders moet betalen. Daardoor heb ik de laatste weken een paar keer porno gekeken. Nou, het enige wat stijgt is mijn verbazing dat die jongens het zo lang volhouden.

8. Welk bekend sprookje vind je het mooist en waarom?

Het meisje met de zwavelstokjes van Anderssen. Een sprookje dat me steeds weer ontroert, omdat je in het echt ook niet alleen maar lang en gelukkig leeft.

9. Wat is je favoriete tv-programma van vroeger?

De steunzender Irnsum (Friesland) werd geplaatst in 1958, ik was 13 en toen kregen wij thuis televisie. Daarvoor had je niks aan zo'n kast, want er was nog niets te ontvangen. Het mooiste vond ik de tv-registraties van de One-man-shows van Toon Hermans. Ik nam het geluid op met mijn bandrecorder (dus het was zeker 1960) door de microfoon naast de luidspreker van de tv te plaatsen. Het is dan ook geen wonder dat ik meer dan tevreden ben met de geluidskwaliteit van MP3's.

10. Als ik vanavond bij je kom eten, wat kook je dan voor me?

Wat je wilt. Wat ik zelf het liefste maak is roerbakgroente met Indische kruiden en dan roerbakmie er doorheen. Vlees hoeft niet eens. Maar ik durf rustig te beweren dat ik prima kook en over ruime variatiemogelijkheden beschik.

11.Wat zing je onder de douche?

Stemoefeningen (glijdende tertsen op me - mi - ma - mo - moe - mu - mi).

12.Wat is je favoriete smaak ijs?

Citroen-sorbet

13.Als je een superheld zou zijn, wie was je dan?

Ik zou graag kunnen vliegen, daar droom ik ook wel van. Dus lijkt Superman me wel het beste.

14.Wat zat er vandaag allemaal in je brievenbus?

Een paar afschriften van bank en giro. En reclame.

15.Wannneer was de laatste keer dat je loog en waarover dan?

Ik lieg eigenlijk nooit. Soms laat ik wel eens een stukje van de waarheid weg of ik maak een verhaal wat mooier, maar ik ben geen jokkebrok. Mijn moeder kon namelijk aan mijn pink voelen wanneer ik jokte, dus ik ben er al jong mee gestopt.

Ik mijd de leugen
Voornamelijk omdat ik
Vanwege mijn geheugen
Vrees dat ik mij verstrik

De ware leugenaar moet namelijk een zeer goed geheugen hebben om te onthouden welke leugens hij wanneer aan wie heeft verteld.

16.Waar gaat jouw kleingeld ongemerkt aan op?

Aan het in de winkels bijpassen bij het grootgeld om het teruggeven te vergemakkelijken.

17.Aan wie geef je het stokje door?

Aan Dick van den Heuvel.

Alto

Vrijdag 16 Mei 2003 at 1:43 pm Dr. Aap zag een man van twee meter uit een Suzuki Alto komen. Dat doet me denken aan de Suzuki Alto van mijn vrouw (heel vroeger hoor) die ik een keer had geleend door omstandigheden die ik me niet herinner en die er ook niet toe doen. Ik ben 1.85 meter lang, dus dat gaat nog wel. Maar qua omvang ben ik ruim bemeten. Toen ik terugkwam bij de auto bleken links en rechts auto's zo krap te hebben ingeparkeerd dat ik er met geen mogelijkheid in kon komen.

Gelukkig kwam er een tenger iemand uit het gebouw waar ik voor stond, die kans zag via het rechterportier de auto in de vrij te zetten, zodat we hem achteruit konden rijden en ik kon instappen. Toen voelde ik me wel erg dik.

Carré

Woensdag 14 Mei 2003 at 8:38 pm Gisteravond zat ik brochures te vouwen om die naar de kleine theaters in het land te sturen, in de hoop daarmee optredens te verwerven. Om kwart over tien belde neef P. dat hij erg genoten had van zijn optreden in Carré. Weliswaar slechts zeven minuten, in het kader van de door De Engelenbak georganiseerde duizendste bak, maar toch! Na ons gesprek vouwde ik verder.

Opruimen

Dinsdag 13 Mei 2003 at 5:52 pm Ik heb een studio van twee bij vier meter. Dat is niet groot en het is daarom van belang steeds netjes op te ruimen, anders wordt het een puinhoop. Ik werk het liefst in een opgeruimde omgeving. Van nature ben ik een ordelijk mens. Toch maak ik altijd een rommel van jewelste. Ik heb twee werktafels. Zo zien ze er nu uit.

Ik ga opruimen. Hard en serieus. Snel en gedreven. Het is zelfs denkbaar dat ik ga weggooien of weggeven. Hoewel, dat is niet heel erg denkbaar. Hoe dan ook: uiterlijk volgende week dinsdag staan hier twee nieuwe foto's van keurige werktafels, die de bezitter zullen stimuleren tot het maken van mooie dingen.

Borrel

Dinsdag 13 Mei 2003 at 12:51 pm Op een donderdagavond betrad ik de café-achtige ruimte in de gewelven van het Amsterdamse kantoor, met het oogmerk enige gezelligheid te beleven. Het was zo´n donderdag waarop de jonge juristen zich in vergadering terugtrekken om de discutabele eigenschappen van de compagnons eens fijn aan de kaak te stellen. De ruimte was dus vrijwel leeg.

Aan de bar stond een al wat oudere compagnon mismoedig in een leeg jeneverglaasje te kijken. Mijn hartelijke groet leverde een als verwensing getoonzet gebrom op. 'Is er iets?' vroeg ik belangstellend. Ik legde wat extra warmte in mijn stem om hem niet af te schrikken. 'Nee hoor', antwoordde hij, maar daar trappen wij van P&O natuurlijk niet in. Als wij van P&O verdriet vermoeden, dan willen wij ook tranen zien. Ik schonk hem nog een glaasje jenever in, nam zelf een biertje en begon de moeizame afdaling naar de krochten van zijn geest. Na een consumptie of wat waren wij daar aangekomen en begon hij de oorzaken van zijn gramstorigheid bekend te maken: 'De laatste tijd gaan steeds leuke mensen weg van kantoor. Of ze gaan uit zichzelf, omdat ze het hier niet meer zien zitten, of ze worden weggestuurd door die keuringscommissie. Het kantoor zit in een ongelooflijk saaie buurt, iedereen loopt alleen maar achter zijn urenstaat aan te hollen en de jenever is ook al niet koud.' Dat laatste was niet waar en ik haastte mij dan ook hem daar op te wijzen. 'En dan die onzinnige organisatiestructuur. Ik wil dat iedereen gewoon doet wat ik zeg en dat niet eerst aan zijn baas moet gaan vragen. Dit is mijn kantoor, dus ik heb het hier voor het zeggen.' Dit standpunt stamde onmiskenbaar uit de tijd dat de maatschap bestond uit vijftien compagnons, die nog bij elkaar aan huis kwamen, maar het leek me niet het meest geëigende moment dat te zeggen. 'Ik denk dat ik maar voor mezelf ga beginnen', mompelde mijn gespreksgenoot. Met slepende tred en afhangende schouders verliet hij de sfeervolle ruimte. Uit het rooster van de airconditioning woei een kille vlaag en een rilling doortrok mijn leden. Gauw een borrel.

Deze column schreef ik in de kantoorkrant van Nauta Dutilh in 1995.

Theateradressen (2)

Maandag 12 Mei 2003 at 10:46 pm Dank zij de hulp van velen heb ik een lijst kunnen maken met ruim 100 adressen van theaters met een kleine zaal waar cabaretvoorstellingen worden gegeven. De lijst is in Excel-formaat en je vind hem hier. Na het openen kun je de lijst opslaan op je eigen PC. Ik ga aan al deze theaters een brochure sturen. Het zou mooi zijn als er ook een paar optredens uit voortkwamen. Onbekend maakt onbemind. En dat geldt niet alleen voor exotische gerechten.

Oog

Maandag 12 Mei 2003 at 6:16 pm Jnnk kreeg een mailtje uit Duitsland met het verzoek ogen op te sturen voor een project.Van talloze weblogs word je nu indringend aangeblikt door één oog. Ik heb me er ook maar eens aan gewaagd, om te moeten vaststellen dat het qua wallen niet best is, terwijl ook de overhangende oogleden het zicht op mijn ogen wel enigszins belemmeren. Toch wacht ik nog even met de correctieve operaties. Zo ijdel ben ik nou ook weer niet.

Present

Zondag 11 Mei 2003 at 10:34 pm Present is een cabaretduo dat bestaat uit Boy Ooterman en Jelle Verwer. Zij openden het mini cabaretfestival in 't Ukien in Kampen en daar was ik niet jaloers op. Er liepen nog flink wat mensen binnen tijdens hun optreden, waardoor ze nogal wat aandacht misten. Daar hadden ze ook merkbaar last van. Jammer. Maar: ik heb hun CD gekocht en beluisterd en ik vind dat ze leuke liedjes maken en die goed brengen. Jammer genoeg staan er maar zes nummers op de CD, maar voor € 7,50 moet je daar niet over zeuren. Lees alles over Jelle en Boy op www.presentsite.nl

Utrecht

Vrijdag 09 Mei 2003 at 5:55 pm De technicus zou om een uur of zeven komen, dus ik vertrok om kwart voor vijf richting Utrecht. Door een stevige file kwam ik pas om half acht aan bij Café Meander, waar allerlei sterke mannen en vrouwen toesnelden om mijn apparatuur uit de auto te tillen, zodat ik op mijn gemak de parkeergarage kon gaan zoeken.

Achter het café is een klein zaaltje waar de diverse voorstellingen zouden plaatsvinden. Kijk voor een overzicht op www.sneaknacht.nl De technicus had ook in de file gezeten, waardoor de soundscheck pas om kwart voor negen was afgerond. Daarna bouwde het bandje, dat als laatste zou spelen het kleine podium helemaal vol. Het stond toen al vast dat ik tot het einde zou moeten blijven, omdat ik mijn spullen niet eerder zou kunnen inpakken. Geen bezwaar trouwens, want ik was nieuwsgierig genoeg naar alle acts.

Om half tien begon ik. Er waren ongeveer zestig mensen aanwezig, die achteloos door de ruimte verspreid een consumptie gebruikten en opgewekt met elkaar van gedachten wisselden. Ik had de indruk dat ik toch nog wel redelijk wat aandacht kreeg, want na de liedjes werd hartelijk geklapt en op alle grapjes werd gereageerd. Vervolgens mocht ik nog tal van vriendelijke reacties incasseren, dus eigenlijk was ik best tevreden over het optreden. Toch heb ik liever dat de mensen in het donker op stoeltjes zitten en tijdelijk niet drinken. Tot mijn opluchting had ik ook onder deze omstandigheden geen last van zenuwen of concentratieverlies. Ik maakte wel een keer een vergissing, maar deed die regel gewoon opnieuw. Dan is het toch wel handig dat je jezelf begeleidt en dat niet het Metropole-orkest achter je rug ijzerenheinig doortettert.

Veulentje

Woensdag 07 Mei 2003 at 10:05 pm Tegen half tien haalde buurvrouw Dekker ons op want er was net een veulentje geboren. Het dier was net een kwartier oud, maar deed al pogingen op te staan. De moeder kende ons en liet ons redelijk dicht bij komen, maar het piepkleine flitsertje van mijn kleine Sony gaf natuurlijk lang niet genoeg licht voor een behoorlijke foto. Nog een wonder dat Photoshop er iets van kon maken. Ik wil het veulentje toch met jullie delen. In de loop van de week maak ik wel eens een betere foto.

Weg

Woensdag 07 Mei 2003 at 8:57 pm Jongens waren we, maar aardige jongens. Na de afscheidsborrel geraakten wij met een groepje doorzetters in een Amsterdams café. Wij dronken nog een glas en verzekerden elkaar gedurig hoe goed wij het toch wel samen konden vinden. Wij raakten elkaars bovenarmen veelvuldig aan en het vocht in onze ogen werd niet alleen door de rook veroorzaakt, maar getuigde van oprechte mannenliefde. De melancholie die ons collectief beving, was van het dorstige soort, waar de uitbater van de gelegenheid wel raad mee wist.

Toen wij het etablissement betraden, stond op de hoek van de toog een oudere man rustig een klaartje te gebruiken. Hij volgde onze gesprekken met kennelijke belangstelling, maar mengde zich er aanvankelijk niet in. Toen wij vervielen in een nadenkend stilzwijgen, nam hij het woord. 'Laat u zich vanavond maar eens geheel gaan, heren, want vanaf morgen zult u elkaar nog slechts.sporadisch en bij wijze van toeval ontmoeten.' Hij beschouwde onze belangstelling als vanzelfsprekend, aanvaardde een vers borreltje en vervolgde zijn betoog, 'Ik heb diverse malen afscheid genomen, hartelijk hoor, nooit met een verkeerd woord, maar als ik me kon verbeteren moest ik dat doen, anders was ik een dief van mijn eigen portemonnaie. Maar ik ben nooit meer teruggegaan naar een vorige baas en met ouwe collega's heb ik ook nooit meer contact opgenomen. Weg is weg, zei ik altijd.

Toen ik pas bij mijn eerste baas was, ging de boekhouder met pensioen. Een paar weken na het afscheid kwam hij nog eens langs, met een appeltaart, maar niemand had eiigenlijk tijd voor hem, dus hij droop al snel weer af. Dat zal mij nooit gebeuren, dacht ik toen, en daar heb ik me aan gehouden. Daardoor zijn mij veel teleurstellingen bespaard gebleven. Als je ergens weg bent, heb je mekaar niks meer te vertellen. Je hebt het eigenlijk al die tijd alleen maar gehad over die vervelende chef die je samen had, of dat leuke meisje in de kantine, maar die laat je ook achter, dus waar moet je nog over praten.' Toen hij uitgesproken was, rekende ik af, nam afscheid van mijn beste vrienden en liep naar de tram. 'Weg is weg', dacht ik.

Blogrolling

Dinsdag 06 Mei 2003 at 8:55 pm Waarom is niet iedere weblogger aangesloten bij Blogrolling? Het is zo geweldig handig om iemand te linken die een Blogroll me! of zoiets op zijn pagina heeft staan. En waarom pingt niet iedereen naar weblogs.com? Dan kan ik in mijn loglijstje zien wie iets nieuws heeft.

Of ben ik als Pivot gebruiker bevoorrecht met allerlei gemakjes die Bob heeft ingebakken in de code? Nou ja, ik vraag maar. Want ik kom wel op sites die ik best zou willen linken, maar net niet graag genoeg om ze handmatig in mijn blogroll te zetten.

Stratenmakers

Maandag 05 Mei 2003 at 10:32 am Cees en Maik zijn van die mannen die lachend grote brokken van de wereld in de kruiwagen scheppen, om er vervolgens een vrolijk ritje mee te maken naar de nieuw te vormen plaggenheuvel. Even zo vrolijk wordt het gegraven gat vol zand gekruid en na het vlak maken komen de steentjes er op.

Voor al uw bestratingswerk: Henk van Lubek te Steenwijk staat garant voor een goed resultaat.

Kampen

Zondag 04 Mei 2003 at 1:45 pm Gisteravond mocht ik optreden in jongerencentrum 't Ukien in Kampen. De andere gelukkigen waren Present, Bouke Bruinsma, Cristian Pielich, Wim Kragt, Roel C. Verburg en Stichting Mee-eeter. We mochten elk 20 minuten spelen. Het publiek zou bepalen wie de beker en de enveloppe met inhoud mocht meenemen.

Ik was benieuwd wat ik in Kampen zou aantreffen en was aangenaam verrast door de hartelijke ontvangst door een aantal jonge mensen. De piano werd monter uit de auto getild. Er was een zender-microfoon beschikbaar, er stonden twee DI's klaar om de digitale piano op aan te sluiten en de soundcheck verliep snel en professioneel. In de ruimte die voor de deelnemers beschikbaar was gehouden waren frisdranken, koffie en thee, fruit en chips in overvloed aanwezig. We werden echt verwend en dat is prettig!

De zaal zat overvol (ik denk wel 150 mensen) en ik schat de gemiddelde leeftijd op een jaar of 23. Dat Roel C. Verburg met de beker en de enveloppe ging strijken verbaasde me niks. Maar dat ik met maar een heel klein verschil tweede was geworden was onverwacht plezierig. Ik had natuurlijk wel gemerkt dat het publiek positief reageerde op mijn optreden, maar dat hoeft nog niet tot een kruisje op het stembiljet te leiden. Ik had een geweldig leuke avond en reed diep in de nacht tevreden huiswaarts. Kampen bedankt!

Lintje

Woensdag 30 April 2003 at 8:17 pm Natuurlijk heb ik geen lintje gekregen. Alles wat ik gedaan heb in mijn leven deed ik voor mijn eigen plezier, voor geld of onder dwang. Wie voor een lintje in aanmerking wil komen zal zich op bijzondere wijze moeten inzetten voor iets waar de samenleving baat bij heeft. En dat ook nog gedurende langere tijd. Het wordt allemaal uitgelegd op deze site.

Het deed me veel plezier dat Herman Finkers ook een lintje kreeg, temeer omdat hij daar zelf kennelijk wel blij mee was. Nou maar hopen dat hij er nog lang van zal mogen genieten. Hij zag er goed uit, vond je ook niet?

Speelman

Woensdag 30 April 2003 at 12:19 am Een accordeon geeft vrijheid. Je kunt overal spelen, zonder electriciteit. Ja, een gitaar ook, maar de accordeon leent zich bij uitstek voor het spelen van vrolijke dansmuziek.

En toen was ik de speelman en de keuken even een danspaleisje.

Geschenk

Maandag 28 April 2003 at 4:56 pm Er zijn dingen die je best zou willen hebben, maar die niet te koop zijn. Soms weet je dat je iets begeert en als je verlangens dan niet worden bevredigd ben je teleurgesteld. Gebeurt dat vaak dan raak je gefrustreerd. En als dat lang doorgaat kun je zelfs getraumatiseerd raken en gek worden.

Ook kan het gebeuren dat je een geschenk krijgt, waarvan je het bestaan niet kende en dat je thans toch met veel genoegen bezit. Dat overkwam mij. Mijn zwager nam voor mij mee een boekje met versjes van Jan Boerstoel. Ik bewonder Jan Boerstoel, dus ik was blij met het boekje. Het was uitgegeven ter gelegenheid van het éénjarig bestaan van Literair Café De Engelbewaarder. En daar hebben Hannie en ik elkaar ruim 24 jaar geleden ontmoet. Daardoor ben ik extra blij met het boekje. En het is al lang niet meer te koop.

Balkon

Vrijdag 25 April 2003 at 11:15 pm Twee jaar van mijn leven heb ik in een flat gewoond, in Diemen-Noord aan het Amsterdam-Rijnkanaal. We hadden een huis in Friesland gekocht voor het weekend, dus op het Amsterdamse wonen moest flink worden bezuinigd. De flat was ruim en mooi en had een ruim balkon, maar gelukkig wel binnen de gevel, zodat instortingsgevaar niet aanwezig was (zo kom ik op dit onderwerp). Het was echter niet erg prettig buiten te zitten, want het woei er altijd harder dan waar ook in de omgeving, hetgeen het lezen van de krant onmogelijk maakte. En wat moet je anders op een balkon.

Als ik uit kantoor kwam moest ik eerst met een apparaatje de slagboom naar het parkeerterrein openen. Vervolgens moest ik de voordeur naar de brievenbussenhal met een sleutel openen. Dan de brievenbus openen met een andere sleutel. Vervolgens met de eerste sleutel de deur naar de lifthal openmaken. Dan de lift naar de derde verdieping. Aldaar een tussendeur openen (geen sleutel meer nodig) en tenslotte de eigen voordeur openmaken (drie sloten met twee sleutels).

Daarom hebben we na twee jaar die flat verruild voor een veel kleiner appartement in Buitenveldert, maar wel op de begane grond. Ik wil naar buiten kunnen lopen, ik hoor ontzaglijk op de grond, ik ben aards in hart en nieren.

Jarig

Vrijdag 25 April 2003 at 12:24 am Op 27 april ben ik jarig. Ik word 58 jaar en heb dus al heel veel. Toch krijg ik nog geschenken, waarvan ik de meeste zal lezen. Ook is het heel waarschijnlijk dat ik negen nieuwe -zij het gebruikte- golfstokken krijg. Die hebben we namelijk vorige week al gekocht tijdens de Paaverkoop op de golfclub.

Verder wil ik jullie niet lastig vallen met mijn verjaardag, maar ik heb wel een verlangen dat uitsluitend virtueel kan worden ingevuld, namelijk een linkje bij webloggers van het eerste uur, die al lang gestopt zijn met het plaatsen van nieuwe links. Of ben ik nu te hebberig?

Lidl

Donderdag 24 April 2003 at 9:51 pm Gisteren is in Oosterwolde een vestiging van Lidl geöpend. Goed en goedkoop is hun slogan. Dus ben ik vandaag maar eens gaan kijken. En ik was niet de enige. De gangpaden zijn precies twee karren breed, dus éénrichtingsverkeer is niet nodig. Maar er zijn altijd mensen die, als ze iets uit het rek pakken, graag naast hun winkelwagen staan en niet er achter. En dan ontstaat er dus een opstopping. Want het was heel erg druk.

Ik zal het volgende week nog eens proberen, in de hoop dat het nieuwtje er dan wat af is. Maar als het daar altijd zo waanzinnig druk is ga ik toch maar weer naar de C-1000. En nog liever naar Albert Heijn in Drachten of Heerenveen. Maar dat is te ver om er speciaal naar toe te rijden, want anders worden de boodschappen echt te duur.

Theateradressen

Dinsdag 22 April 2003 at 9:36 pm Teneinde optredens te verwerven, ben ik op zoek naar adressen van kleine theaters (circa 100 zitplaatsen), waar af en toe ook cabaretvoorstellingen worden gegeven. Het is belangrijk dat er een enthousiaste programma-commissie is, die kans ziet zo'n zaaltje vol nieuwsgierige mensen te krijgen, ook als de aangekondigde cabaretier onbekend is. De accomodatie is dan van minder belang.

Inmiddels ben ik zelf begonnen met het opzetten van een adressenbestand. De namen van de theaters en de plaatsen ontleen ik aan diverse speellijsten, de adressen haal ik uit www.goudengids.nl, www.detelefoongids.nl en www.tin.nl (Theater Instituut Nederland). Een heel gedoe. Maar vooral: van enkele kleinere theaters die ik toevallig ken, is geen adres te vinden.

Vandaar mijn oproep: weet je bij jou in de buurt een klein theater, een cultureel centrum of een buurthuis waar ik mogelijk zou kunnen optreden, mail me dan de gegevens die je hebt.

Als ik aan de hand van opgestuurde gegevens een adreslijst kan maken, zal ik die in Excel formaat ter beschikking stellen aan wie dat wil. Eventueel via Zwarte Kat, maar dat moet Richard alsdan besluiten.

Mocht iemand weten van het bestaan van dergelijke adreslijsten dan hoor ik het ook graag, want het samenstellen van lijsten is niet mijn lievelingsbezigheid.

Peren

Maandag 21 April 2003 at 3:04 pm Ons perenboompje staat voor het eerst in bloei. Als we geluk hebben levert dat peertjes op. Stoofpeertjes om precies te zijn. Lekker lang gekookt, met een scheutje wijn, tot ze helemaal donkerrood zijn. Het water loopt me in de mond ...

Eieren

Zondag 20 April 2003 at 3:51 pm Wij betrekken onze eieren al jaren van de buurvrouw, die er een koppeltje kippen op na houdt. Die kippen scharrelen op het erf en gaan 's avonds het hok in, waar ze de volgende dag pas uit mogen als ze hun dagelijks voer hebben omgezet in een ei. Wij weten zeker dat we kunnen proeven dat deze eieren lekkerder zijn dan eieren uit de winkel. En al onze gasten zeggen ook dat ze het proeven! Dus!

We letten de laatste dagen wel erg op of we onze buurvrouw meer horen hoesten dan gewoonlijk. Gisteren schrok ik even heel erg van een harde hoest, maar het was gelukkig een schaap.

Speellijstje

Vrijdag 18 April 2003 at 10:48 pm De bovenste link in de daartoe zo toepasselijk genaamde linker kolom verwijst naar mij als cabaretier. Op dat stukje web heb ik maar geen speellijst vermeld, want de thans bekende optredens zijn gering in tal.

Maar jullie willen het vast wel weten:

Op 3 mei treed ik op in jongerencentrum 't Ukien in Kampen. Ik strijd daar met Roel C. Verburg, Stichting Mee-eeter, Christian Pielich, Present, Bouke Bruinsma en Klaas Kracht om de enveloppe met inhoud. De inhoud wordt bepaald door het aantal toeschouwers en zij bepalen ook wie de enveloppe krijgt. Pikant detail: ik moet mijn eigen piano meeslepen, want omdat ik de enige ben die een piano gebruikt vonden "ze" het zonde er een te huren. Gelukkig past de Yamaha P-80 achterin de Escort Wagon en weegt ie met kist slechts 20 kg.

Op donderdag 24 juli speel ik in theater-restaurant Klif 12 op Texel. Daar won ik in januari tot mijn vreugde de publieksprijs van het AKF en ging ik tot mijn verdriet niet door naar de volgende ronde. Maar ik ben wel uitgenodigd om nog een half uurtje op te treden op een donderdagavond. De rest van de avond wordt gevuld door het eigen cabaret-gezelschap van Klif 12 en daarna krijgt een lokale band het podium. Ik verheug me er erg op.

Begrafenis

Vrijdag 18 April 2003 at 7:33 pm Vandaag hebben we onze vriend F. begraven. Er werd gesproken door één van zijn oudste vrienden, de drie kinderen en zijn vrouw. Zij vertelde onder meer enkele grappen van de hand van F. en een paar zeer herkenbare anecdotes, zodat er zo nu en dan, zij het met vochtige ogen, hard gelachen werd. Daarna liepen we over de zonovergoten paden van Zorgvlied naar de groeve voor het laatste afscheid.

En zoals dat zo vaak gaat: na de begrafenis werd het echt gezellig. De spanning was weg, oude bekenden ontmoetten elkaar, haalden nog wat herinneringen op aan F., maar hadden het ook al snel over elkaar en hoe het er nou mee ging. Het was een mooie, onvergetelijke middag.

Verlenging

Woensdag 16 April 2003 at 8:57 pm Door een lange reeks van waarnemingen in kleedkamers en sauna's heb ik de overtuiging dat mijn lid gemiddeld van afmeting is. Nooit heb ik een kloeker formaat begeerd. Nochtans word mij enkele malen per dag vanuit Amerika een "penis enlargement" aangeboden, waarbij verlenging met wel drie inches tot de mogelijkheden behoort. Dat is dus 7,5 centimeter meer! Je moet er toch niet aan denken.

Logeren

Dinsdag 15 April 2003 at 6:04 pm Het komt af en toe voor dat ik in Amsterdam moet zijn en de laatste trein naar Friesland niet kan halen. Dan ga ik wel met de auto en zie af van alcoholgebruik. Maar het is ook leuk om met mijn neef midden in de nacht in een Amsterdamse kroeg te zitten. En dan is overnachten toch wel het beste. Ik heb één keer een hotelkamer genomen. Dicht bij het Leidseplein, destijds nog geen honderd gulden, maar wel op de vierde verdieping. Nee, geen lift. De wc op de gang was zo klein dat de deur niet dicht kon als ik binnen was. Gelukkig was de kamer voorzien van een vaste wastafel.

Sindsdien is mijn neef zo vriendelijk me in zo'n situatie zijn kamer ter beschikking te stellen. De eerste keer was hij er ook en lag ik op een luchtbed heerlijk te slapen, terwijl hij wanhopig probeerde mijn gesnurk te negeren. De volgende keren ging hij bij zijn vriendin slapen en had ik de kamer alleen. Veel prettiger dan voornoemd hotel, maar hij deelt de flat met enkele vreemden, wat zo zijn minder aangename kanten heeft. Ook dit appartement ligt op de vierde verdieping en is niet uitgerust met een lift.

Per 1 juni gaat mijn neef verhuizen naar een kleine, maar eigen woning op de eerste verdieping. Hij is heel erg blij. Ik ook en niet alleen voor hem!

Pluk de dag

Maandag 14 April 2003 at 9:29 pm Een paar weken geleden had ik het over het plukken van de hond en de woordgrapjes van een vriend. Zaterdag bezochten we hem in het ziekenhuis. Hoewel hij het erg benauwd had maakten we grapjes, hij door het zuurstofmasker heen. En we lachten. We spraken af dat hij de volgende keer bij ons zou komen, met een batterij zuurstofflessen. Zondagnacht is hij overleden.

Belasting

Zondag 13 April 2003 at 2:53 pm Belasting betalen heb ik nooit een probleem gevonden. Maar ik heb wel altijd geprobeerd mijn belastingbiljet zo in te vullen, dat ik niet meer betaalde dan de wetgever bedoelde. De laatste jaren heb ik, ondanks de Elsevier Belastingdiskette, een steeds grotere hekel gekregen aan de jaarlijks terugkerende invuloefening. En eerlijk gezegd begrijp ik dat gedoe met die boxen ook niet helemaal. Dat komt niet zozeer omdat ik er te stom voor ben (denk ik ), maar omdat ik me er niet meer toe kan zetten het goed te bestuderen.

Dat brengt het risico met zich, dat ik de formulieren niet goed invul en daardoor meer belasting betaal dan nodig is. En dat is nou ook weer niet mijn bedoeling. Daarom heb ik zojuist per e-mail een eerste contact gelegd met een in deze omgeving gevestigde belastingconsulent. Ik voel me erg opgelucht en ga nu, samen met Hannie, in het voorjaarszonnetje, de vorige week gerooide bomen met behulp van de kettingzaag reduceren tot hapklare brokken voor de houtkachel.

Hoeren doen het zo ...

Donderdag 10 April 2003 at 9:14 pm Op de school voor prostituées en escortgirls leren de dames de cliënt voor € 200,- per uur langere tijd non-seksueel te amuseren, zodat in ieder geval het honorarium een hoogtepunt bereikt.

De prostituant die in dergelijke geschoolde handen valt wordt pas goed genaaid.

Trekker

Woensdag 09 April 2003 at 10:39 am Een berichtje uit de Heerenveensche Courant.

Rouwclown

Dinsdag 08 April 2003 at 1:50 pm Eva Schuurmans voert in haar programma de Crema Clown ten tonele, de clown die crematies wat komt opvrolijken. Een leuk stukje en ik dacht dat het geheel aan haar fantasie was ontsproten.

Update: Eva las hierin het verwijt dat zij het idee gepikt had. Zelfs al zou zij wel van de rouwclown hebben gehoord, dan vind ik Crema Clown nog leuk gevonden en vermakelijk uitgewerkt. Maar daar gaat het mij helemaal niet om: ik ben verbijsterd dat iets waarvan ik verwacht dat het alleen maar in  het hoofd van een satiricus kan opkomen in werkelijkheid bestaat. Als ook anderen hebben gedacht dat ik Eva beschuldig van een soort plagiaat: neen, driewerf neen. Ik zal in het vervolg zorgvuldiger formuleren als ik denk dat er twijfel kan ontstaan. 

Vannacht zat ik in de auto en hoorde ik een interview met een rouwclown. Eerst dacht ik nog dat Radio Bergeik eerder was begonnen, maar het was bloedstollend serieus. Kijk maar op deze link:

http://www.lieve-engeltjes.nl/info/page_24.php 

Vervolgens hoorde ik dat Youp van 't Hek in oktober vorig jaar in zijn column in NRC de rouwclown al op de hak had genomen. Jammer, kennelijk gemist.

Misschien kan Nederland onder auspici?n van De Internationale Rode Neus humanitaire rouwclowns naar Irak sturen. Ik denk niet dat de Irakese nabestaanden erg ingenomen zullen zijn met deze vorm van rouwbegeleiding, maar de rest van de wereld kan tenminste weer eens lachen om gidsland Nederland.

Zinvol uitgaan (2)

Zondag 06 April 2003 at 6:05 pm Ik heb de brug toch nog maar even veranderd, want ik kon er met de muziek niet veel mee beginnen en de rijmvorm beviel me ook net. Het kan best zijn dat ik er nog eens wat aan verander, maar daar zal ik jullie verder niet mee lastigvallen.

Klik voor de nieuwe tekst hier.

Spelen

Zaterdag 05 April 2003 at 4:30 pm Als achtjarig jongetje zat ik in mijn zolderhokje met een plastic microfoon te spelen dat ik radiokontakt had met de hele wereld. Ik speelde veel alleen, want de jongens deden spelletjes waarbij men zich licht zou kunnen bezeren en ik had toen al een hekel aan pijn, zelfs in een kleine dosis.

Toen ik vijftien was had ik een bandrecorder verworven, door op zaterdag in de platenwinkel te werken. De grootste lol was stiekem opnames te maken van de koffievisite en daarna iedereen te confronteren met de onzin die bij dergelijke gelegenheid wordt uitgekraamd. Ik speelde verlaggevertje en nam natuurlijk ook wekelijks Tijd voor Teenagers op, teneinde op zaterdag alle hits te kennen.

Als 57-jarig jongetje speel ik nu dat ik cabaretier ben en dat ik mijn liedjes opneem om ze op een CD te branden. Een mens moet wat te dromen hebben.

Ashton Brothers

Zaterdag 05 April 2003 at 12:03 am De voorstelling van de Ashton Brothers duurt anderhalf uur en er is geen pauze. Letterlijk adembenemend, de energie waarmee deze jongens over het podium stuiven. Het is acrobatiek en vari?t?, daarbij is het vaak om te lachen en ze maken nog eens mooi muziek ook. Pim Muda speelt "lekker" piano, Pepijn Gunneweg speelt prima bas en kan dat zelfs balancerend op de zijkant van een ladder. Joost Spijkers en Friso van Vemde spelen accordeon, mondharmonica, gitaar en mandoline. Ik weet alleen niet wie wat deed omdat ik ze niet ken en niet herken van de foto's op de brochure. We hebben genoten van wat ik maar gemakshalve een wervelende show noem. Zeker de moeite waard. Op hun site is de speellijst te vinden.

Zinvol uitgaan

Vrijdag 04 April 2003 at 5:20 pm Met dank voor de reacties (zie Afgewezen) heb ik een nieuwe versie gemaakt. Nu een beetje haastig afgerond, omdat we vanavond in Heerenveen naar de Ashton Brothers gaan, maar ik wil dit stadium toch met jullie delen. Het afwijkende couplet tegen het einde is de brug, dit voor wie dat wil weten, daar wordt dus de muziek ook anders. Het verhaaltje is heel anders geworden door de inbreng van Pimmez. En Neske, ik hoop dat je me de nog restende dwangriijmen wilt schenken, ik vind ze zelf wel leuk namelijk. Vor de tekst: klik hier.

Paarden

Donderdag 03 April 2003 at 11:48 pm Onze buren hebben twee Friese paarden, bijna stamboek. Deze dames mogen elk jaar onder de hengst en krijgen dan na een maand of elf een veulen. Vorig jaar waren het twee hengstjes. Dan weten we al dat die het jaar daarop verkocht zullen worden. Dat gebeurt voordat de nieuwe veulens geboren worden, want anders gaat het vorig jong weer meelebberen uit de moeder. Toen we hier pas woonden werd het éénjarige meisjesveulen na de geboorte van haar broer van de moeder gescheiden, om te voorkomen dat zij de levenssappen aan moederlief onttrok, terwijl broerie het daar nog van moest hebben.

Soms werden de kinderen een paar dagen voor hun verkoop bij de moeders weggehaald. Er werd dan veel en klaaglijk over en weer gehinnikt. Dat sneed ons door de tere burgermanszieltjes, maar inmiddels hebben wij het landleven beter leren kennen: het hoort er bij. Vandaag reed echter de veewagen voor en vond de scheiding rauwelijks plaats. De jonge hengsten boden weerstand naar vermogen, maar geraakten natuurlijk toch in de auto van de handelaar. En de moeders leken wat gewend te raken aan het jaarlijkse afscheid.

Afgewezen

Dinsdag 01 April 2003 at 11:13 pm Vandaag hoorde ik dat mijn lied over uitgaan in Amsterdam in het kader van het AKF niet is gekozen om te worden getoonzet door een bekende componist, om vervolgens te worden gezongen door een bekende zanger. Tsja, dan zal ik het allebei maar weer zelf doen. Als muziek dacht ik aan een Jordanese polka, waarbij het accordeon zeer in aanmerking komt als begeleidingsinstrument.

Als je dat aardig vindt, kun je door hier te klikken de tekst lezen. En je weet: commentaar is altijd welkom, zelfs kritiek. Liever nu zelfs, want dan kan ik er nog wat mee, anders sta ik straks in november in de theaters met een verkeerde tekst.

Rotary

Dinsdag 01 April 2003 at 12:52 pm Gisteravond mocht ik een avond van de Rotary omlijsten met discreet pianospel. Na een sober Chineesachtig buffet konden de aanwezigen hun meegebrachte stukjes antiek laten taxeren. Twee procent van de taxatiewaarde diende men af te dragen. De opbrengst kwam ten goede aan de wereldwijde actie van de Rotary ter bestrijding van de polio. Als pianist kom je nog eens in kringen die anders voor jou gesloten zouden blijven. Ik had een hoog tuttigheidsgehalte verwacht, maar dat viel reuze mee. De mensen waren allemaal vriendelijk en gingen plezierig en ontspannen met elkaar om. De taxateur maakte echt een show van zijn werk en was niks te beroerd om betrekkelijk waardeloze stukjes met het oog op het goede doel toch 200 euro waard te schatten. Dat tot grote vreugde van de omstanders.

Het spijt me, ik had graag een paar omhooggevallen onaangename types voor je willen beschrijven. Die zullen ze ook hier bij de Rotary wel hebben, maar die waren deze keer kennelijk verhinderd.

Alcohol

Zondag 30 Maart 2003 at 9:02 pm Bij de eerste opname met galm had ik meegeluisterd op de koptelefoon via de mixer. Daardoor had ik niet gemerkt dat de galm niet was opgenomen. Beetje dom. Toen ik na de tweede opname met de minidisc naar de studio liep om te gaan luisteren had ik alvast een glaasje wijn genomen. En na een kwartier kritisch luisteren nog een. Ik vond dat de derde opnamesessie, nu ook met opgenomen galm, heel goed ging. Met de minidisc en mijn derde glaasje wijn liep ik naar de studio. Het geluid was niet slecht. De galm niet overdreven. De pianopartij was in orde. Maar met de zang ging het af en toe helemaal mis. Een beetje vals (net iets te laag, wat erger is dan net iets te hoog) en de timing leek op de momenten waarop dat er toe deed nergens op. Het is maar goed dat ik voor mijn optredens geen alcohol gebruik.

Singer/songwriter

Zondag 30 Maart 2003 at 5:26 pm Tot dusverre heb ik mezelf niet beschouwd als singer/songwriter. Maar ik schrijf liedjes en zing ze ook, dus ga ik een in de huiskamer op te nemen CD met drie liedjes opsturen naar de selectiecommissie van de Samsonic Grote Prijs van Nederland. Ik heb drie liedjes over verloren liefdes gekozen. De eerste takes waren niet slecht, maar ik ga er toch nog maar even een galmapparaat tussen zetten, in de hoop dat de luisteraars dan denken dat ik net iets mooier zing dan ik doe. Maar ja, die lui zijn ook niet gek, dus dat wordt lang prutsen om de juiste dosering te vinden.

De finale is in Paradiso en Melkweg, lijkt me wel opwindend om daar op te treden. De winnaar mag ook nog optreden op Crossing Border en Folkwoods, maar dat wijkt wel erg af van mijn beoogde cabaretpad. Misschien ben ik eigenlijk toch niet een singer/songwriter zoals ze in die kringen bedoelen. Vindt iemand daar iets van?

Inzicht

Zaterdag 29 Maart 2003 at 11:42 am Meisjes die hun navel tonen dragen daartoe een kort truitje. Maar de broek moet ook niet te hoog zitten, anders is de blootstrook niet voldoende overtuigend. Als deze meisjes op een barkruk zitten en enigszins voorover leunen, is niet alleen een flink stuk blote rug zichtbaar, maar is ook duidelijk dat de bips bestaat uit twee van elkaar gescheiden billen.

Ik raak van dat inzicht niet verward. Het doet me denken aan een te dikke bouwvakker, die zodanig gebukt aan het werk is, dat je hem onverhoeds zou kunnen temperaturen. En daar word ik koud noch warm van.

Navelstaren

Donderdag 27 Maart 2003 at 10:32 pm Tot dusverre gunde ik de blote navel vooral een blik in het voorbijgaan. Steeds vaker echter komen meisjes met blote navels naar mij toe om met mij praten. Dat is prettig, maar stelt mij ook voor een probleem. Het meisje kijkt naar me, begint het gesprek al op afstand en mijn blik wordt naar haar navel getrokken. Om me een houding te geven maak ik een soort grapje: goh, wat zit je piercing diep, ik zie hem niet eens. Ik heb geen piercing hoor, antwoordt het meisje en inmiddels is ze dicht genoeg bij om het gesprek voort te zetten.

Ik ben 1.85 meter en de meeste meisjes zijn kleiner dan ik. Tijdens een gesprek kijk ik dus meestal naar beneden. De navel is dan wel buiten zicht, maar niet zelden leidt een diep décolleté de aandacht af van het gezicht van betrokkene. Ik kan tal van passende opmerkingen bedenken als beoordeling van het visuele aanbod, maar geen ervan is gepast. Dus blijf ik het meisje aankijken en concentreer mij op haar tekst, mond en ogen.

Dat deze meisjes niet uit zijn op mijn aandacht snap ik best. Maar hoe moet ik met het getoonde omgaan? Net doen of ik het niet opmerk? Een snelle blik, een prijzend woord en dan terzake? Wat, lieve dames, is gewenst gedrag voor een man die niet wil veinzen dat hij het moois niet ziet, maar ook niet de indruk wil wekken dat hij een vies oud mannetje is? Want dat ben ik niet. Hoor!

Trekkerbewijs

Woensdag 26 Maart 2003 at 11:37 pm Vanmiddag moest de oudste zoon van boer V. rij-examen doen op de trekker. Wist ik ook niet, dat dat bestond. Hij mocht het examen afleggen op de trekker van buurman Willem, want zijn vader moest door met mesten. De examinator kwam er net aan toen ik met de hondjes langs kwam na de wandeling. Daarna ben ik boodschappen gaan doen. Toen ik terug kwam zag ik de examinandus fietsen. Hij lachte als iemand die net zijn trekkerbewijs heeft gehaald.

Foto

Woensdag 26 Maart 2003 at 5:44 pm Ook Guido de Visser maakte foto's op de Zwartekatdag. Deze stuurde hij mij.

De website van Guido is www.guido-photography.nl

Finale AKF

Woensdag 26 Maart 2003 at 10:22 am Het Parool geeft een uitgebreid verslag van de finale. Door hier te klikken kun je het lezen.

Cameretten

Dinsdag 25 Maart 2003 at 10:25 pm Talrijke aanmoedigingen en de instemming van Hannie om onze vakantie toch wat te vervroegen, hebben mij doen besluiten mee te doen aan Cameretten. De jury doet wat hij wil en daartegen ben ik nu gewapend. Het is toch tenminste ??n optreden in de voorrondes en ik vind het nogal leuk om voor een zaal met mensen versjes te zingen en verhaaltjes te vertellen. Zeker als die mensen dan ook nog lachen en klappen en dat is tot dusverre steeds gebeurd.

Ook heb ik me aangemeld voor CabareteSKE (Eindhoven) en Delthion (Zwolle).

Maar mijn eerstvolgende optreden is op 3 mei in 't Ukien in Kampen. Ik ben benieuwd of ik daar al accordeon durf te spelen.

Cijfers

Zondag 23 Maart 2003 at 9:52 pm Dat gedoe met die cijfers op BNN en Weblogger begon een eigen leven te leiden. En het maakt toch niks uit, want ik kan niet veel anders dan ik doe en vooral: ik wil niet anders. Dus zo moet het maar. Ik zou het wel op prijs stellen als de lezers af en toe een berichtje achterlieten. Gewoon voor de gezelligheid.Want webloggen is natuurlijk nogal een eenzame bezigheid als er geen respons komt.

Uitslag Amsterdams Kleinkunst Festival (voorspelling)

Zaterdag 22 Maart 2003 at 12:24 am Zoals mijn trouwe lezers weten zat ik op Texel, met elf anderen, nog in de race voor de Wim Sonneveldprijs. De zes kandidaten die doorgingen naar de halve finale strijden deze week voor een plaats in de finale. Zaterdag 22 maart is de laatste avond van de halve finale en dan kiest de jury de finalisten. De finale is op maandag 24 maart in het Nieuwe De La Mar theater. Ik zal er bij zijn. Vooral om de verliezers te troosten en natuurlijk om de winnaar geluk te wensen. Mijn voorspelling van de uitslag is niet alleen gebaseerd op mijn persoonlijke voorkeur, maar ook op veronderstelde denkpatronen binnen de jury.

Van de zes overgebleven deelnemers vind ik Vanessa Beks de absolute topper, met haar uitstekende begeleider Wessel Coppes. Toch denk ik dat zij afvalt, omdat haar programma en haar zang de kleinkunst overstijgen en ze niet grappig genoeg is om bij cabaret te horen.

Robin Bleeker vind ik wel heel grappig. "U overvalt mij een beetje", als reactie van de bankdirecteur op de bankovervaller, vind ik bijvoorbeeld een ijzersterke vondst. Ik ben er zeker van dat hij (als hij dat wil) over een paar jaar bij de bekende cabaretiers kan horen. Maar hij moet echt zijn pianospel verbeteren (mijn ouders noemden zijn manier van spelen bij mij destijds bonken), het gitaarspel kan ook veel beter en hij moet nog naar sommige van zijn eigen grappen toegroeien.

Eva Schuurman speelt erg goed toneel. Ze heeft er naar mijn smaak wat veel requisiten bij gehaald. Ik zie in haar een goede actrice, zowel op het toneel als bij de film, maar ik vind wat ze nu doet te weinig cabaret.

Resteren mijn finalisten: Arnoud Kaldeway, Tina de Bruin en Robbert Jan Proos.

Arnoud Kaldeway heeft een humor die mij erg aanspreekt. De droge manier waarop hij zijn grappen serveert bevallen me erg. Toch zou het wat meer tempo moeten hebben. De grapdichtheid hoeft wat mij betreft niet hoger, maar het aantal woorden per minuut wel. En als het stoeltje af is, wat dan?

Tina de Bruin staat sterk op het toneel. Dan weer ingetogen, dan weer bruisend van energie. Het verhaal is aardig, maar ze moet het vooral van de presentatie hebben. Die vind ik goed, maar het geheel vind ik niet goed genoeg voor de eerste plaats.

Robbert Jan Proos komt met veel bravour op, verkleed in een kostuumpje dat ook bij speelgoedwinkels verkrijgbaar is (ik verklap verder niks voor wie het nog niet zag). Zijn eerste zin is verpletterend. Hij is grappig, flauw, energiek, supernicht en beweegt zich prima. Hij is mijn winnaar.

Maar de jury heeft altijd gelijk. Dinsdag ga ik uitleggen waarom ik het uiteindelijk toch met de jury eens ben.

Foto's Zwartekatdag (2)

Vrijdag 21 Maart 2003 at 10:05 pm Diana Broeders maakte van alle deelnemers foto's. Die zijn inmiddels te zien op de volgende link.

Carpe diem

Vrijdag 21 Maart 2003 at 6:15 pm Beertje is vandaag naar de trimster geweest. Een Cairnterrier wordt niet geknipt, maar geplukt. Klik op de foto om het hele kale lijf te zien. Kijk op 2 maart om te zien hoeveel haar er toen nog op zat (ik weet nog niet hoe je daar naar toe moet linken).

Mijn vriend F. en ik maken graag woordgrapjes, meestal te flauw voor woorden. Een paar jaar geleden ontspon zich, naar aanleiding van de geplukte hond, de volgende dialoog:

Pluk de hond - carpe canem - pluk the dog.

Tsja, we moesten er toen erg hard om lachen samen. Misschien had de wijn daar ook iets mee te maken. Want als ik het zo teruglees valt het me niet mee. Maar misschien is er iemand die met ons mee kan lachen, dus ik laat het toch maar staan.

Brand

Donderdag 20 Maart 2003 at 9:53 pm Volgens mij zeg je: het huis staat in brand. Of: de auto vliegt in brand. Toch hoor ik veel zeggen: het staat in de brand. Gisteravond twee keer uit de mond van tv-verslaggevers (van wie ik me alleen Charles Groenhuijsen herinner). Komt dat doordat er een uitdrukking is: in de brand, uit de brand? In het Fries is het wel: yn e brân. Misschien is dat in andere streektalen of dialecten ook wel het geval.

Gulden

Woensdag 19 Maart 2003 at 11:25 am Toen ik de supermarkt in Oosterwolde uitliep, stond ik even stil om na te denken welke boodschappen ik nog meer moest doen. Een dame kwam naar me toe, stak me 50 cent toe en vroeg of ze mijn kar mocht hebben. Gedachteloos stemde ik in met de ruil en bracht de tas met boodschappen naar de auto. Pas daar drong de vreselijke waarheid tot mij door: in die kar zat mijn laatste gulden.

Ik overwoog met een winkelwagen de winkel in te gaan en aldaar een ruil tot stand te brengen, maar dat leek me wat erg opzienbarend, dus ik besloot op haar te wachten. Jammer genoeg wist ik niet echt hoe ze er uit zag, dus ik hoopte maar dat ik haar zou herkennen. Al na een minuut of tien kwam een dame naar buiten die het kon zijn. Al mijn schroom overwinnend vroeg ik haar of zij net mijn kar had overgenomen. En ze was het. Ik legde de situatie uit, liep mee naar haar auto, waar zij de kar uitlaadde en gaf haar het 50 centsstuk terug. En toen ik de kar had teruggeplaatst klikte mijn gulden tevoorschijn. In het vervolg mag de gulden thuisblijven.

Beeldspraak

Dinsdag 18 Maart 2003 at 10:47 pm Na het nieuws van 18.00 uur op Radio 2 deelde een weerman, wiens naam ik niet heb gehoord, het volgende mede: daarna komt het kwik weer wat ruimer in zijn jasje te zitten. Hij bedoelde dat het warmer wordt. Het principe van de kwikthermometer is nu juist dat het glazen jasje een bepaalde maat heeft. Daarbinnen zet het kwik uit of krimpt het, al naar gelang de temperatuur. Dat weet een weerman toch ook wel?

Bericht van Robbert Jan Proos

Dinsdag 18 Maart 2003 at 2:08 pm Weer even een berichtje van een cabaretier 'on tour'. Na een intensieve tour door het land is het nu dan eindelijk tijd voor de halve finales in Amsterdam. Het Amsterdams Kleinkunst Festival is bijna ten einde en zal afsluiten met een climax in het nieuwe de la Mar theater op Maandag 24 Maart.. Dat is de finale, maar voordat we die fijne grote zaal betreden is het echter nog even zweten in het Bellevue theater. Ik zal maar eerlijk zijn, ik heb geen idee of ik de finale kan halen, mijn concullega's zijn vijf kanjers en die zullen er net zo hard voor gaan als ik, ons lot ligt in tien handen van vijf mensen die er verstand van hebben...

In deze laatste spannende week waarin ik op woensdag en vrijdag speel in theater Bellevue... Is dan eindelijk ook een gloeiend nieuwe personal homepage online gegaan. Met veel dank aan mijn lichtman Marnix... Alle dank eigelijk! www.robbertjanproos.nl is online en daarvoor ook veel dank verschuldigd aan Ithology (www.ithology.nl) en met name Marcel! Thanx mate!Vanaf nu zullen al mijn optredens en andere nieuwtjes te vinden zijn op de site. Bepaalde onderdelen moeten nog wat worden bijgewerkt, maar daar wordt aan gewerkt he mensen!

For now, RobJan goes zich terugtrekken en concentreren op de halve finales! Brand een kaarsje voor me!!! :o) RobJan

Foto's Zwartekatdag

Zondag 16 Maart 2003 at 12:56 am Diana Broeders maakte op de Zwartekatdag foto's en ze was zo vriendelijk mij een paar te sturen. Op het forum is ze bekend als Diaan en ze heeft een website.

Op de eerste foto zit ik aan de vleugel en doe ik mij denken aan een boekhouder die op een personeelsavondje een liedje zingt met het oogmerk de directeur gunstig te stemmen. Jammer dat die grap over de vrouw van de directeur niet zo goed viel. Klik op de handen voor het geheel!



Op de tweede foto is duidelijk te zien dat aan mij een verloren is gegaan.

Cameretten

Zaterdag 15 Maart 2003 at 5:54 pm Op Texel heb ik besloten me nooit meer te onderwerpen aan een jury. Maar tijdens de pauze van de Zwartekatdag stak iemand me een kaartje toe van Cameretten met het verzoek daar eens naar te kijken. Omstanders wisten me te melden dat betrokkene deel uitmaakte van de selectiecommissie. Ik kan reuze dromen en stond in gedachten al in de finale.

Op de website van Cameretten stond het programma en de voorrondes waren gepland in de periode dat we met vakantie zouden gaan. Maar Hannie stemde er mee in dan maar wat eerder te gaan, als ik zou willen meedoen. De verleiding was groot om dan toch nog maar eens ??n keer een jury te trotseren. Uiteindelijk heb ik niet zoveel mogelijkheden om bekendheid en een publiek te verwerven. Maar toen bracht iemand onder mijn aandacht dat Theo van den Oever een paar jaar geleden niet tot de finale was toegelaten, omdat hij geen "jong aanstormend talent" was. Over mijn talent zou ik het nog wel willen hebben, maar jong en aanstormend ben ik bepaald niet. Ik heb dus besloten mij niet aan te melden voor Cameretten en de energie die daarin zou zijn gaan zitten geheel te besteden aan het schrijven van liedjes en teksten voor mijn avondvullende programma. Want als Oost-Knollendam mij vraagt wil ik er klaar voor zijn.

Lammetjes

Zaterdag 15 Maart 2003 at 4:32 pm Bij de buren zijn de eerste drie lammetjes van dit jaar geboren.



Lammetjes zien er heel aandoenlijk uit, maar als ze dorst hebben stoten ze met hun lieve kleine kopjes keihard tegen de uier van hun moeder. Veel schapen hebben twee jongen en als we een paar weken verder zijn, tillen die twee met hun gestoot moeders' achterpoten van de grond. En nog een paar weken later probeert ma schaap haar koters regelmatig te ontwijken.

Ik kan me erg verheugen op het moment dat ze naar buiten mogen (het is nu nog te koud voor de kleintjes), want ik word altijd zeer opgewekt als ik een lammetje zie springen. Vier pootjes los van de grond en in de vlucht een halve draai.

Groningen

Vrijdag 14 Maart 2003 at 8:47 pm De kapotte videocamera moest in Groningen worden ingeleverd en Hannie wilde naar de Bijenkorf aldaar. Groningen is ongeveer 40 kilometer van ons huis verwijderd. Na 40 minuten waren we aangekomen op een punt waar ik altijd links af ging. Vanaf dat punt is het nog een minuut of vijf naar een parkeergarage vlak bij het centrum.

Links af verboden! Ik stond al links voorgesorteerd, maar slaagde er in iets van mijn oude Amsterdamse brutaliteit te hervinden en bereikte de rechterbaan, om via een andere afslag de stad in te rijden. Ruim een half uur later waren we in de parkeergarage. Van dergelijke situaties word ik altijd wat korzelig.

IJdelheid

Donderdag 13 Maart 2003 at 9:43 pm Niet al mijn lezers volgen het forum van Zwartekat (zie link). Daarom hier een compilatie van de daar geplaatste berichten waarin ik word genoemd.

[...] P.s. ik vond jullie enthousiasme over de oude garde (Menno Nicolai en Theo van den Oever- wat een lol had die man)  helemaal terecht. En het overige publiek volgens mij ook. Ik heb direct bij de directeur van het Griffioen een voorstel ingediend voor een cabaretavond onder de noemer “Bejaardencabaret”. We zullen zien of deze het haalt. (Carlovuurwerk)

[...] Acts die opvielen waren: Menno Nicolai: spitsvondig, origineel, soms flauw maar bijna altijd verrassend. Theo v/d Oever: net als Nicolai, maar nét wat scherper. Onno Innemee wordt iedere keer als ik 'm zie beter en beter, goede set Onno! En natuurlijk mijn favoriet: Op Sterk Water, daar kan ik nog altijd ouderwets van genieten. [...] (Tijl Beckand)

[...] Er waren ook een paar acts die ik liever niet had gezien, (twee om precies te zijn.). Misschien ben ik het ook niet gewend om zoveel cabaret achter elkaar te zien. Verder vond ik het zeker geslaagd. Menno en Theo absoluut een verassing, heel leuk + goed. (uiltje5)
 
[...] Erg leuk om nog-niet-zo-gevestigde cabaretiers te zien. Was erg onder de indruk van Kleine Krokodil en Op Sterk Water. Oh en van Menno en Theo. En Onno en en en.. ja ik kan niet kiezen hoor. [...] (Marijke)

[...] Het was een geweldige avond, ik heb enorm genoten en lekker hard gelachen. Menno Nicolai, Kleine Krokodil en Arnoud Kaldeway waren voor mij een hoogst aangename verrassing. Ook Theo van den Oever deed mij weer goed. [...] (Nuelle)
 
[...] Wat een zondag zeg, ik heb me erg vermaakt. Kan ik me al ergens inschrijven voor de cd van Kleine Krokodil? Leuke gasten zeg!! Ook Arnoud, Menno en Pieter verraste me positief! [...] (freakje)

[...] Maar ook Menno Nicolai was voor mij een zeer aangename verassing. Een
avondje 'ouderencabaret' lijkt mij inderdaad een leuke cabaretavond! Goed
idee! (Sigfrido)

Ik moet eerlijk toegeven , toen ik u / jou zag opkomen, had ik even zo iets van wat krijgen we nou.  Ik ben iemand die Bert Visscher/Hans Teeuwen stijl gewend is (druktemakers). Maar toen het geheel begon, draaide ik direct bij, mooie liedjes en leuke grappen. Heb goed genoten. Pro Ouderen cabaret. [Ebrink]

Finalisten Leids Cabaret Festival

Donderdag 13 Maart 2003 at 02:11 am Vanavond reden we even op en neer naar Utrecht om de finalisten te zien. Om 18.00 uur van huis en om 01.00 uur weer terug. Je moet er wat voor over hebben.

Als ik het voor het zeggen had gehad was de winnaar, Alex Agnew niet eens in de finale gekomen. Hij is een echte standupper, snel en hard, soms best leuk, maar hij maakt wel erg veel gebruik van het kunstje met harde geluiden in de microfoon. Hij kon me geen half uur boeien, maar dat is een kwestie van smaak, de zaal lachte regelmatig om grappen waar ik niks aan vond. Maar het ergste vind ik dat hij flinke stukken in het Engels doet. Naar mijn gevoel wel een derde van zijn programma. Daarom was hij er wat mij betreft niet doorgekomen.

Schering en Inslag vond ik mooie dingen doen en leuke grappen maken. Af en toe dacht ik dat ze beter met zijn drie?n zouden kunnen zijn en ik kon de vergelijking met de Vliegende Panters ook niet helemaal vermijden (die vind ik beter .

Dorine Wiersma brengt haar programma wat mat en dat mag ze wat mij betreft als ze avondvullend gaat wel een beetje varieren. Maar zij was mijn winnaar. Mooie en/of leuke liedjes, goed gezongen en ze speelt zo mooi gitaar (vrij naar drs. P.). Kortom, ik ben het ook met deze jury niet eens.

Rapport

Dinsdag 11 Maart 2003 at 6:02 pm Mijn optreden was het ??n na laatste voor de eerste pauze. Bij het optreden van Thijs van Domburg zat ik nog wel in de zaal, maar hij heeft niet mijn volle aandacht gekregen. Pieter Derks heb ik helemaal niet gezien en Op Sterk Water half en half vanuit de coulissen. Van deze acts kan ik dus niets vinden.

Mijn absolute favoriet was Rou? Verveer. Snel, scherp, geestig. Ook Kleine Krokodil vond ik erg goed. Muzikaal heel mooi, goed versmeltende stemmen, teksten in orde. Ik hou ze in de gaten! En op mijn persoonlijke derde plaats komt Arnoud Kaldeway. Leuke humor, prettig droog geserveerd.

Theo van den Oever, Onno Innemee en Roel C. Verburg moeten mijn vierde plaats delen en Eric van Sauers, Jelle de Bruin, Present en Arie Koomen moeten het doen doen met mijn plaatsje vijf.

Omdat het voor niemand iets uitmaakt wat de zeer persoonlijke opvatting van deze ene particulier is durf ik dit wel op te schrijven. Ik weet namelijk best wat ik leuk of nog leuker vind. Maar ik weet zeker dat ik nooit in een jury zou durven zitten.

Zwartekatdag

Dinsdag 11 Maart 2003 at 5:59 pm Voor mij zag ik Arnoud Kaldeway lopen, op de voet gevolgd door zijn karretje met attributen, zodat ik de artiesteningang van Theater Griffioen moeiteloos vond. Patrick omhelsde me nog net niet, maar begroette me alsof hij zich al weken op dit moment had verheugd. Het eerste kontakt met Richard was iets ingetogener, maar werd ook gekenmerkt door hartelijkheid. Ik was mooi op tijd, dus het grote wachten kon beginnen. De soundcheck was in een paar minuten bekeken en de belichting heb ik wijselijk aan de deskundigen overgelaten. Tijdens mijn optreden merkte ik wel dat er af en toe iets veranderde in het licht, maar klachten heb ik niet vernomen, dus het was vast in orde.

Mijn optreden ging naar mijn zin. Dat wil zeggen dat ik deed wat ik van plan was. De reacties uit de zaal waren bemoedigend en het applaus leek me stevig. Na afloop mocht ik complimenten in ontvangst nemen en niemand kwam zeggen dat ie er niks aan had gevonden. Nu maar hopen dat het optreden in Oost-Knollendam doorgaat, want neef P. heeft me verzekerd dat dat een geweldig leuk theater is.

Weesp

Dinsdag 11 Maart 2003 at 4:35 pm Toen ik station Weesp uitkwam was het net gaan regenen. Ik liep met mijn rolkoffer in de richting van het theater en al na een paar honderd meter was ik koud en nat. De gedachte aan een limousine kwam bij me op. Maar alle limo's waren natuurlijk in gebruik om idoolpubers te vervoeren. De warme ontvangst in het theater maakte veel goed, ook mijn humeur.

Vanessa begon, Robbert-Jan ging als tweede en ik mocht na de pauze. Ik kon dus rustig naar allebei kijken. Presentatie en zang van Vanessa waren weer indrukwekkend, de begeleiding van Wessel op gitaar subtiel en niet opdringerig. Om Robbert-Jan heb ik weer hartelijk moeten lachen, net als de rest van het publiek.

Tegen het einde van de pauze verschool ik mij tussen de coulissen. Ik was merkwaardig rustig en bleef dat toen ik op het podium stond. Doordat een vleugel lager is dan een piano kun je beter kontakt houden met het publiek tijdens de liedjes, dat was plezierig. Het liep allemaal goed. De zaal lachte op de momenten dat ik dat graag had en het slotapplaus klonk waarderend. Na afloop mocht ik tal van aardige woorden incasseren. Natuurlijk weet ik dat er ook mensen zijn die er niks aan vinden, maar die komen dat niet vertellen (is me tenminste nog niet gebeurd).

Wessel bracht me in zijn Corsalimo naar mijn logeeradres in Amsterdam, zodat ik niet treurig en alleen die barre tocht per openbaar vervoer hoefde te maken.

Even weg

Vrijdag 07 Maart 2003 at 9:23 pm Gisteren kregen we vijf gasten. Die hebben recht op consumptieve omzorging en zodadelijk Triviant. Morgen speel ik in Weesp, zondag in Amstelveen, maandag familiebezoek en pas in de kleine uurtjes weer thuis. Dinsdag zal ik een zelfrecensie over mijn optredens plaatsen.

Pétanque

Woensdag 05 Maart 2003 at 10:10 pm Onze jeu-de-boule baan wacht op betere tijden. Maar die komen. En dan gaan we weer regelmatige gezellig boulen met familie en vrienden.



En sinds we van mijn zus een uitschuifbare magneet hebben gekregen, waarmee je zonder bukken de bal opnieuw ter hand kunt nemen, is mijn aardigheid in het spel ook weer toegenomen.

Vijver lek

Woensdag 05 Maart 2003 at 9:12 pm Onze onvolprezen hovenier Bert Klasen is net een mens. En zo kon het gebeuren dat een door hem omgezaagde boom een minder gelukkige landing maakte in de vijver.



We hebben het eerst maar eens wat aangezien, maar inmiddels staat wel vast dat de vijver onaangenaam getroffen is door dit incident. Wij komen er met Bert wel uit en hopen maar dat zijn verzekeringsmaatschappij ook niet al te flauw zal zijn.

Blog 40

Woensdag 05 Maart 2003 at 11:44 am Dick van den Heuvel (zie onder links) heeft mij van mijn eerste plaats bij BNN verdreven. Dat vind ik niet erg, eigenlijk vind ik zijn verhaaltjes boeiender dan de mijne. Maar wat ik wel gek vind is dat mijn aantal stemmen steeds terugloopt, terwijl ik zeker weet dat enkele trouwe vrienden een paar keer per week een mooi cijfer komen geven. Weet iemand hoe dat werkt? Een voortschrijdend weektotaal of zo?

Poezen

Maandag 03 Maart 2003 at 5:35 pm Wonen tussen de weilanden betekent wonen tussen de dieren. Voor koeien en schapen ben ik niet bang en voor paarden alleen als ik er op zit. Maar ik ben als de dood voor muizen. En om die uit ons huis te weren namen wij vier jaar geleden twee katten. Zodra ze oud genoeg waren werden ze geslachtsloos gemaakt, om te voorkomen dat Hannie jaarlijks veertien kittens zou moeten verdrinken.

Na de vrolijke periode van buitelende en enthousiaste katjes, die jammer genoeg niet bevriend raakten met onze Cairns, kwam het moment dat ik begon uit te zien naar hun taakvervulling. Teuntje gaf de voorkeur aan vadsig liggen. Hij kon dat overal en in talrijke bevallige posities, maar voor de muizenjacht was hij ongeschikt. Zo nu en dan maakte hij een korte wandeling en sinds zijn laatste hebben we nooit meer iets van hem vernomen. We hopen maar dat hij ergens vadsig in een vensterbank ligt.

De andere heette Liesje. Zij was zeer behendig in het vangen van muizen. Buiten. Die bracht ze dan via het kattenluik binnen om er leuk mee te spelen. Leentje, onze oudste Cairn, kwam er dan aan te pas om het arme muisje met één welgemikte hap om het leven te brengen. Daarna mocht Liesje het stoffelijk overschot verorberen. We hebben niet kunnen vaststellen dat de huismuizen van Liesje meer onder de indruk waren dan van de hondjes.

Liesje kwam om het leven door overrijding. We hebben haar ter aarde besteld en besloten geen katten meer te nemen. Zo nu en dan wat verdriet is nog tot daaraan toe, maar je moet er wel iets aan hebben. Dus probeer ik mijn muizenangst te hanteren.

Accordeon (4)

Zondag 02 Maart 2003 at 5:00 pm Ik had beloofd een stukje accordeon voor je te spelen. Om het te kunnen horen heb je de Real Player nodig, gratis te downloaden via www.realaudio.com .

Accordeon spelen is moeilijker dan ik dacht. De rechter kant bestaat uit pianotoetsen, die wat smaller zijn dan die van de piano en bovendien staan ze haaks op de normale speelrichting. En je kunt ze niet zien. Ik blijk veel vaker even snel met een half oog naar de toetsen te kijken dan ik wist.

Aan de linkerkant zitten knopjes, in de volgorde van de kwintencirkel en dan per rij twee enkele tonen (de tonika en de grote terts) en vervolgens de akkoorden (majeur, mineur, septiem en verminderd). Die knopjes zijn klein en zitten dicht bij elkaar. En ik heb tamelijk korte en wel enigszins dikke vingers. Het is dus nogal moeilijk slechts één knopje tegelijk in te drukken en dan ook nog, geheel op het gevoel de juiste te vinden. Maar oefening baart kunst en ik ga hoorbaar vooruit.

Over een paar maanden zal ik een wat langer stuk voor je spelen, maar nu eerst een droevig deuntje en dan iets vrolijks. Klik maar op: luisteren.

Beertje

Zondag 02 Maart 2003 at 12:34 pm Dit is Beertje. Hij heeft Joost, de logeerkat van Merel van de stoel gejaagd om er lekker zelf te gaan liggen.

Of ik ook bij Merel logeer? Kom, kom, mensen, niet van die indiscrete vragen. Wij webloggers hebben ook recht op een privé-leven, we zijn de koningin niet.

Beertje heeft in het echt heel donkere ogen. Ik vrees dat het door de flitser veroorzaakte het rode-ogen effect bij hem groen is uitgevallen. En de ware Photoshopper kan dat natuurlijk veranderen, maar daar ben ik te ongeduldig voor.

En hij moet nodig naar de kapper. Zijn haar is veel te lang, maar we wachten toch nog even tot we bijna zeker weten dat het niet meer gaat vriezen.

Vliegen

Zaterdag 01 Maart 2003 at 9:31 pm Mijn neef Peter brengt al vele jaren heel wat tijd door met de Microsoft Flight Simulator. Hij geneert zich er zelfs niet voor dat hij een stuur aan de tafelrand geklemd heeft en op de grond de plastic nabootsing van de vliegtuigpedalen. En eerlijk is eerlijk, hij voert op het scherm nette landingen uit. Maar ja, het blijft maar een spelletje, en het echte vliegen bleef lokken. Vandaag is het er van gekomen: een echte vliegles, zelf achter het stuur. Hannie en Gwen mochten ook een stukje mee de lucht in en werden na een halfuurtje weer aan de grond gezet, waarna Peter nog drie kwartier van alles mocht proberen, zonder dat passagiers door elkaar werden geschud als het eens wat minder soepel ging.



Op mijn privé website (link in linkerkolom) staan meer foto's.

Grapje

Vrijdag 28 Februari 2003 at 9:31 pm Het leek me wel leuk ook eens een grapje te maken. Dat volgt dus hier onder. 

HP/De Tijd vervolgt dit Weekend de Privé Story over Ons Koningshuis.

Vermicelli

Donderdag 27 Februari 2003 at 8:12 pm Maandag maakte ik kippensoep. Basissoep van Maggi, soepgroente, kipfilet en kruiden naar smaak. Ook voegde ik, om de soep als maaltijd te kunnen presenteren, krulvermicelli toe. Na de eerste streng verkruimeld te hebben toegevoegd en doorgeroerd vond ik er niet veel van terug in de flinke pan soep. Ook de tweede streng liet geen zichtbare sporen achter. Pas na de derde streng meende ik de juiste hoeveel vermicelli te hebben toegevoegd. Nu volgt een waarschuwing, doe er je voordeel mee: als vermicelli 12 minuten wordt meegekookt wordt het ongeveer tien keer zichzelf. De dag daarop is het nog een keer verdubbeld. Vandaag aten we voor de derde en laatste keer deze week kippensoep. Zojuist heb ik voor twee flinke pannen soep vermicelli aan de vuilnisbak toevertrouwd. Ervaring met vermicelli kun je beter behoedzaam opdoen. Die kans geef ik je hierbij.

Golf

Woensdag 26 Februari 2003 at 10:34 pm In oktober speelde ik voor het laatst golf in Spanje. Ik vind het in de winter veel te koud om in weer en wind naar balletjes te lopen zoeken. Maar vandaag was het zulk prachtig weer dat ik maar weer eens ging meedoen met de wekelijkse wedstrijd voor de mannelijke leden van onze golfclub, de zogenaamde herenmiddag. Met E. en R. ging ik vol goede moed aan de slag. Ik zal je een volledig wedstrijdverslag besparen, maar op de vijfde hole had ik een prachtige afslag, klonk goed, voelde goed en onmiddellijk na de slag was van de bal niets meer te zien. Weg. Niet meer kunnen vinden. Geen punten. Ik ben zes ballen kwijtgeraakt en heb zes Stableford-punten verworven (had minimaal 18 moeten zijn op negen holes) en ik was volledig uitgeput ( ha!) toen we in het clubhuis aankwamen.

Om het balverlies te compenseren heb ik bij de Hema te Gorredijk vrijwel de gehele voorraad aanbiedingsgolfballen opgekocht. Als de Hema golfballen verkoopt is het toch best wel een beetje een volkssport aan het worden, vind je ook niet?

Opruimen

Dinsdag 25 Februari 2003 at 10:59 pm Toen ik bijna vier jaar geleden stopte met mijn betrekking, had ik behoefte aan een afzonderlijke werkruimte. Het werd een studio in de garage, aan de tot standkoming waarvan mijn vriend P. een weekend hard meewerkte.



In de loop der jaren heb ik in die ruimte, die gebruikt wordt als geluidsstudio, schrijfkamer en werkkamer veel rommel gemaakt. Deze week ben ik aan het opruimen. Het grondig stofzuigen heeft inmiddels plaatsgevonden en ik ben nu al vele uren bezig met het weggooien van papieren die nergens meer voor nodig zijn. Dat gaat ook nog wel een paar dagen duren.

Van heel ver tot heel dichtbij

Dinsdag 25 Februari 2003 at 3:21 pm Op De razende bol (te bereiken door op de dagelijks wisselende Krekel van Pim Vermaat in de linker balk te klikken) staat vandaag een link die ik graag overneem.

Je begint op een afstand van pakweg 100 miljoen lichtjaar naar ons zonnestelsel te kijken en met stappen van factor tien kom je uiteindelijk op quark-niveau in een eikenblaadje terecht. Klik maar hier.

Druk in het bos

Maandag 24 Februari 2003 at 5:34 pm Het was een prachtige dag. Toen ik vanmiddag met de hondjes in het bos liep kwam ik eerst K. en G. met hun honden tegen. Wij bespraken de weersomstandigheden en deelden onze positieve gevoelens daaromtrent. Ook besteedden wij nog kort aandacht aan de wijze waarop onze wederzijdse honden elkaar benaderden. Daarna vervolgden wij onze wandelingen, elk een andere kant op.

Enige tijd later ontmoette ik een charmante jonge vrouw te paard. Ik had de hondjes bij me geroepen en in de zitstand gedirigeerd, om te voorkomen dat het paard zou schrikken van eventueel gekef honderzijds. Het paard bleef staan voor een praatje. Dat praatje maakte ik met de charmante jonge vrouw. Wij bespraken de weersomstandigheden en deelden onze positieve gevoelens daaromtrent. Vervolgens hadden we het nog even over de dikke wintervacht van het paard, die nu begon uit te vallen, waarna wij ieder ons weegs gingen.

Het was maar een hele drukte in het bos vandaag. Dat krijg je met dat mooie weer.

Buiten zitten

Zondag 23 Februari 2003 at 4:58 pm Overmoedig geworden door de sneeuwklokjes dronken we een glaasje wijn op het terras. Men moet er zich op kleden, maar het was even heel aangenaam.



Dat Hannie haar gezicht verbergt is per ongeluk. De zelfontspanner drukt wel af maar kijkt niet mee.

Sneeuwklokjes

Zondag 23 Februari 2003 at 4:52 pm En ja hoor, ze zijn er weer, onze kleine lentebodes. Als ik de eerste sneeuwklokjes heb gezien word ik meteen weer wat blijer. De lente komt er aan.

Wat een afgang!

Zondag 23 Februari 2003 at 03:14 am Excelsior, het korps waarin ik trombone speel, geeft elk jaar een uitvoering, speciaal voor de donateurs. Er zijn 700 donateurs en de uitvoering vindt plaats in een caf?-zaal waar ongeveer 100 mensen in kunnen. De meeste donateurs waren gezellig thuis gebleven, dus er was plaats genoeg.

Om de kosten te drukken zou ik voor de muzikale omlijsting zorgen. Deze avond zouden twee van de vier plaatselijke toneelgezelschappen een eenakter ten tonele voeren, zodat het podium niet gebruikt kon worden. Ik stelde mijn apparatuur derhalve met gepaste bescheidenheid op in een hoek voor het podium. Al om kwart voor zeven begonnen ijverige korpsleden de stoelen voor het orkest te plaatsen en om zeven uur werd mijn plek definitief veroverd door de grote trom.

In de pauzes kon ik niet bij mijn spullen en na afloop had ik toch nog een minuut of zes nodig om de zaak werkend te krijgen. De meeste bezoekers waren toen al thuis, maar ik begon monter met een pittige foxtrot. En toen een walsje met vrolijke zang. Een enkele bejaarde zong mee, maar de meeste overgebleven voerden gesprekken of schepten een bordje frites naar binnen. Hunkerend naar bier en kroketten bleef ik zoeken naar de juiste toon. Ik deed vertwijfeld mijn best om te doen wat de mensen wilden. Maar ze wilden niks. En toen ben ik maar gaan spelen wat ik zelf leuk vind. Jazzy vooral.

Om ??n uur mocht ik stoppen. Ik kreeg complimenten. Mooi gespeeld zeiden ze. Mooie muziek om naar te luisteren. Maar ze hielden hier toch meer van iets vlotters. Misschien is dit niet helemaal mijn publiek.

Michael Jackson

Vrijdag 21 Februari 2003 at 10:33 pm Toen ik vanuit de auto het aanplakbiljet zag, dacht ik dat het Michael Jackson was, maar de naam klopte niet. Later in De Bijenkorf kon ik even goed kijken. En nu zijn het geloof ik alleen nog maar de sliertjes haar die aan Michael doen denken. Maar als je het affiche vanuit een ooghoek in het voorbijgaan bekijkt, kun je je misschien voorstellen dat ik het even dacht.

Koop dat boek

Vrijdag 21 Februari 2003 at 10:27 pm Onze vriend Leo Prick schreef een boek over Frankrijk. Hij kent Frankrijk, want hij en L. hebben al 25 jaar een huis in Frankrijk. Elk jaar ziet het er weer mooier uit en een groot deel van de werkzaamheden heeft Leo eigenhandig gedaan. Chapeau. Hoed dus, maar dan in de betekenis van petje af.

Vanaag werd in de Agnietenkapel in Amsterdam het eerste exemplaar uitgereikt aan Philips Freriks.



Wij hebben met flink wat ellebogenwerk het 48ste en 49ste exemplaar verworven (niet elk één, maar één als kado) en Leo schreef een persoonlijke opdracht in beide boeken.

Het boek heet Mijn Frankrijk en geeft veel informatie over de Franse geschiedenis, cultuur en mentaliteit. De schrijfstijl van Leo maakt het extra aangenaam de inhoud te verwerken (nee, ik moest voor beide exemplaren de volle prijs betalen).

Accordeon (3)

Donderdag 20 Februari 2003 at 9:07 pm Mijn eerste zes levensjaren woonden wij in de Van Walbeeckstraat in Amsterdam. Opa en oma woonden in de Curacaostraat, recht daar achter, zodat via de balkons (die waranda's genoemd werden) oog-, fluit- en roepkontakt mogelijk was. Als ik naar oma ging, keek mijn moeder me vanuit de erker na tot ik de hoek om was. Dat meldde ze aan oma, die vanuit haar erker keek of ik er al aan kwam. Dat meldde ze terug, om vervolgens de deur voor mij open te maken. Op dat dwarsstukje was destijds een speelgoedwinkel gevestigd, Zwaning als ik het goed heb. En vlak voor mijn vierde verjaardag lag daar in de etalage een accordeonnetje. Dat begeerde ik vurig en ik vroeg het voor mijn verjaardag. Ik vermoed dat ik toen al gewend was te krijgen wat ik wenste, want ik was bitter teleurgesteld toen de accordeon niet werd uitgereikt en geschenk een speelgoedsaxofoon bleek te zijn. Het mondstuk was van ruw hout, dat ik droog niet in mijn mond kon verdragen. Maar nat maken met spuug vond ik vies. Nog tot ver in mijn puberteit kon ik, als ik behoefte had aan huilen, maar de actuele aanleiding was niet droevig genoeg, tranen opwekken door aan het niet gekregen accordeonnetje te denken.

Des te blijer ben ik 53 jaar later met mijn eigen accordeon, die naar ik hopen mag nog lang een glimlach op mijn gelaat zal toveren als ik er ten tijde van een korte mentale inzinking aan denk. Of op speel natuurlijk. Overigens moet ik dan wel oppassen dat ik mezelf niet verder de put in speel, want ik kan heel weemoedige geluiden uit dit instrument toveren. Als ik volgende week wat meer tijd heb zal ik een kort stukje opnemen en vanuit hier hoorbaar maken.

Stemmen voor de Blog 40 van BNN

Dinsdag 18 Februari 2003 at 11:12 pm Volgens mij kun de je door op deze link te klikken een cijfer geven voor deze site. Het gaat natuurlijk nergens over, behalve aan het einde van het jaar. Want wie dan het hoogste staat krijgt een Apple i-Book. Een hele mooie notebook, maar dan van Apple.

Je mag elke dag stemmen, maar ook maar één stem per dag uitbrengen. En op je zelf stemmen gaat gelukkig niet.

Langs de deuren

Maandag 17 Februari 2003 at 5:07 pm Het lidmaatschap van Muziekvereniging Excelsior brengt de verplichting met zich tijdig voor de jaarlijkse uitvoering een aantal donateurs te bezoeken om de bijdrage te innen en het programma uit te reiken. Ik vind dat niet prettig. Als ik aanbel komt er altijd eerst een onhartelijk ogende en grommende hond achterom lopen, die weliswaar niet meteen bijt, maar wel duidelijk maakt daar in beginsel toe bereid te zijn, als ik ook maar enigszins aanleiding geef. Dan wordt de deur geöpend door een kennelijke boerin, die mij achterdochtig aankijkt, klaar om de hond het aanvalswoord toe te snauwen. Als ik nederig verklaar slechts 3,50 euro te vragen ten behoeve van Excelsior, wordt de achterdocht vervangen door minachting, alsof ik voornemens zou zijn het opgehaalde geld zo snel mogelijk te besteden in de dichtstbijzijnde sexboerderij. Vervolgens wordt het bedrag in zo klein mogelijke muntjes in mijn hand gestort, zodat natellen onbegonnen werk is.

Vandaag was Hannie zo aardig de kaarten rond te brengen, terwijl ik in de auto bleef zitten om de bijbehorende administratie te voeren. Ze werd één keer belaagd door een venijnig uitgevoerde Kooiker, maar verder maakte ze met iedereen die thuis was een vriendelijk praatje, werd kwispelend begroet door honden van uiteenlopend formaat en over het geld werd niet gemord. Zou het aan mij liggen?

Optreden Amsterdams Kleinkunst Festival

Maandag 17 Februari 2003 at 11:27 am Zoals de trouwe lezer weet heeft de jury mij op Texel niet uitverkoren voor de tournee, voorafgaande aan de halve finale van het AKF.>Ik ben benieuwd of ik onder deze omstandigheden wat ongedwongener op het podium zal staan. Een beetje nerveus mag best, maar het moet niet te gek worden. Of er nog plaatsen zijn in Weesp weet ik niet. Het theater is aan de Herengracht 23, de voorstelling begint om  20.30 uur. Het telefoonnummer van het heater is 0294-458093.

Winnen en verliezen (2)

Maandag 17 Februari 2003 at 12:18 am In 2000 werd Dorine Wiersma, samen met Barbara Tiggeler, als het duo De Doos tweede op het Amsterdams Kleinkunst Festival. Daar heb ik haar leren kennen en ik vond het duo een stevige tegenstander van winnaar Droog Brood. Gisteren veroverde Dorine solo (Barbara had een kinderwens, die in vervulling is gegaan en Dorine een anti-kinderwens, die nog steeds vervuld is gebleven) de tweede plaats op het Leids Cabaret Festival. En dan kun je nog zo hard roepen dat ze toch maar mooi tweede is geworden, zij heeft niet gewonnen en dus verloren. En verliezen is lang niet zo leuk als winnen. En verliezen als je bijna had gewonnen is helemaal narigheid. Ik wens Dorine veel veerkracht. Jij ook?

Ik heb een soort van meningachtige opvatting

Zaterdag 15 Februari 2003 at 11:08 pm Zenuwgas vind ik doodeng en Saddam werkt ook op mijn zenuwen. En onderhandelen met die man leidt natuurlijk nooit tot iets. Maar om dan maar al die gewone mensen, die ook maar de pech hebben dat ze daar toevallig ter wereld zijn gekomen, dood te maken of hun dorpen en steden weg te bombarderen vind ik ook niet zo'n goed iedee. Amsterdam was me te ver en bovendien had ik andere verplichtingen. Danmaar zo:

De vos (2)

Woensdag 12 Februari 2003 at 9:58 pm De provincie Fryslan heeft besloten dat weer op de vos gejaagd mag worden ter bescherming van de weidevogels. Voor RTS Radio ( www.rtsmallingerland.nl ) had ik een gesprek met Albert Hidding, die het daarmee oneens is. Het gesprek is met behulp van Real Audio te beluisteren ( gratis te downloaden via www.realaudio.com ). Als je het wilt horen klik dan hier.

Webloggen

Woensdag 12 Februari 2003 at 5:59 pm Toen ik eind vorig jaar bedacht dat ik nu eindelijk ook eens een weblog ging maken wist ik niet dat er al zo veel mensen in Nederland zijn die ook hun dagboek op internet bijhouden. Inmiddels ben ik wel gefascineerd geraakt door het medium. Ik besteed nu nog veel tijd aan kijken naar anderen, om daarnaast de hoogtepunten uit mijn burgermansbestaan snel te noteren, soms vergezeld van een foto. Maar ik wil natuurlijk meer. Dus zoek ik, net als in mijn cabaretloopbaan, naar een vorm. Eerste vereiste is dat die vorm bij mij past, want anders wordt het een marteling, maar het is natuurlijk wel aardig als er ook mensen op afkomen. Voorlopig kan ik nog wel even blijven zoeken, want het aantal hits per dag komt zelden boven de vijftig uit en daarvan neem ik er zelf ook altijd wel een paar voor mijn rekening.

Accordeon (2)

Dinsdag 11 Februari 2003 at 8:48 pm Vandaag kocht ik bij Muziekhuis Da Capo een accordeon. Het is een kleintje, maar wel met septiem en dimaccoorden. Ik heb de langste riem gekregen die ze hadden, maar zoals je op de foto ziet kan ie nog wel wat lager. Ik ga dus even aan het prutsen met verlengmateriaal want de balg raspt af en toe tegen de riem en dat leidt af. Die afleiding kan ik helemaal niet gebruiken, want het vergt grote concentratie om te weten welke knopjes ter linkerzijde bij welk accoord horen.

Mos

Dinsdag 11 Februari 2003 at 8:41 pm Achter in ons bos vond Hannie een bijzondere mossoort. De macrostand op mijn digitale camera vraagt klaarblijkelijk nog enige oefening, want geen der dichtbij-opnames is scherp. Toch een foto. Wie weet hoe het mosje heet mag het zeggen.

Kassameisje sterft uit

Maandag 10 Februari 2003 at 10:29 pm Ik doe graag boodschappen. En als ik dan mijn karretje heb volgeladen kies ik de kassa waar, zo uit de verte te zien, het leukste meisje zit, ook al moet ik daar iets langer wachten. Ik heb een sterke voorkeur voor schoolmeisjes tussen de 19 en 22 jaar. Daarbij speelt geen enkele onsmakelijke bijbedoeling een rol, maar ik vind het gewoon leuk om even een vluchtig kontakt met zo'n meisje te hebben. Ze hoeft niet eens mooi te zijn, als ze maar vriendelijk is. Een piepklein grapje erbij is helemaal een feest. Dan is het afrekenen de kroon op het boodschappen doen en zie ik al weer uit naar de volgende keer. En dan word ik geconfronteerd met dit bericht:

"Tienduizenden kassières vrezen voor hun baan omdat de zelfscankassa in opmars is. Klanten kunnen hiermee zonder kassajuf de boodschappen afrekenen. Bij een gemiddelde supermarkt werken 35 kassamensen, met een totaal van 60.000 in Nederland. Volgens het NRC is de helft hiervan over vijf jaar overbodig door de invoering van de zelfscankassa. In Bodegraven heeft C1000 een proef zeer succesvol afgesloten. Drie maanden na invoering rekent bijna eenderde van de klanten in Bodegraven af met een zelfscankassa. Andere proeven lopen bij Albert Heijn en binnenkort ook bij de supermarktketens Hoogvliet en Dekamarkt."

Het zal naar ik hoop nog wel even duren voor dit moderne gedoe ook tot Friesland is doorgedrongen. En als het zover is ben ik oud genoeg om voor te wenden dat ik het zelfscanproces niet begrijp. Als er dan tenminste nog één leuk kassameisje over is.

Quilt

Zondag 09 Februari 2003 at 8:35 pm Jobina maakt quilts, ze geeft daar zelfs les in. Een quilt begint met een aantal (in de regel een zeer groot aantal) lapjes, die aan elkaar genaaid worden in een bepaald patroon. Lapwerk, als het ware, maar dan wordt het patchwork genoemd. Als de kant die geacht wordt in het zicht te komen klaar is, wordt die bevestigd aan een achterlap, met daar tussenin een laagje fiber (geloof ik). Vervolgens wordt het geheel doorgestikt met sierlijke figuren en dat is het eigenlijke quilten. Vroeger gebeurde dat geheel met de hand, hetgeen dus gauw een wintertje kostte, maar de moderne quiltster plaatst de naaimachine op een plateu, dat draaibaar is en over een paar rails naar links en rechts te bewegen is, terwijl het plateau ook nog eens een centimeter of tien naar voren en achteren kan worden bewogen. Wie het precies wil weten kijkt maar eens op Google.



Dit is een fragment uit één van de prachtige maaksels van Jobina. Mocht je nog een paar vierkante meter muur over hebben dan is die voor minder dan 1.000 Euro bedekt. Maar de quilt als beddensprei is ook een verrijking voor slaapkamer.

Accordeon

Zondag 09 Februari 2003 at 8:32 pm Als kind reeds verlangde ik ernaar een accordeon te bezitten. Het is er niet van gekomen. Inmiddels heb ik besloten dat ik één of meer liedjes in mijn programma ga begeleiden op accordeon, om ook eens een ander geluid te laten horen. Ik mocht het even proberen op de oude trekharmonica van Klaas, vooral of mijn korte dikke vingers de basknopjes niet steeds per paar zouden indrukken. Dat viel reuze mee, waarna ik enkele vrolijke walsjes speelde. Ik ga op zoek naar een gebruikte accordeon met minstens 80 bassen, liever nog 120. Dus als iemand zoiets op zolder heeft liggen ...

Salontafel

Zondag 09 Februari 2003 at 8:27 pm Er is geen burgerlijker woord dan salontafel, althans mij schiet zo snel geen voorbeeld te binnen. Maar K. en J. hadden nog een zestiger jaren exemplaar overbodig op zolder staan. En die staat nu bij ons. Wij hebben nu een nog heel aardige vierkante grenen tafel over. Belangstelling?

Strand

Zondag 09 Februari 2003 at 8:24 pm Als je dan toch de Afsluitdijk over moet om naar Heiloo te gaan, dan pak je natuurlijk evem het strand bij Egmond mee. Een stevige, gure wind ontnam mij het genoegen gedeeltelijk, maar de hondjes konden even lekker rennen en Hannie laat zich graag uitwaaien terzijde van het zilte nat.

Hondjes

Zaterdag 08 Februari 2003 at 12:04 am Plattelandshondjes wentelen zich graag zo nu en dan door mest, dierlijke restanten of andere viezigheid. Morgen gaan wij met de hondjes naar onze vrienden K. en J. De honden behoren aldaar natuurlijk niet krachtiger naar hond te ruiken dan onvermijdelijk is, zodat zij vanavond in bad moesten. Zij worden dan gewassen met babyshampoo, omdat dat het minst agressief is. Dat zij daarna circa tien minuten naar baby ruiken is niet verontrustend.




Klik op de foto om meer Beer te zien en klik om te zien hoe Hannie Leentje onder handen neemt. Als beloning voor hun braaf gedrag kregen de hondjes een half runderoor, waar ze wel een uur of wat over zullen doen.

Het platteland

Vrijdag 07 Februari 2003 at 10:45 pm Wonen op het platteland heeft talloze voordelen. Zo kan ik bijvoorbeeld op ieder tijdstip trombone, saxofoon of piano spelen, zonder dat iemand er last van heeft. Ook Hannie niet, want de slaapkamer is door twee deuren en een keuken gescheiden van de voorkamer, de studio is geïsoleerd en ligt een meter of tien van het huis en (bovenal) zij slaapt met oordopjes, teneinde mijn gesnurk niet te horen.

Het is hier mooi en overwegend rustig en het levenstempo is aanzienlijk aangenamer dan in Amsterdam, war we ook dertig jaar hebben doorgebracht. Maar elk voordeel heb zijn nadeel: we hebben geen kabel en geen asdl en dat zal ook wel nooit komen. Dus moet ik mij behelpen met smalband internet. En dat is toch nog weer een stuk slomer dan ikzelf ben. Misschien moeten we dan toch maar naar ISDN.

De vos

Woensdag 05 Februari 2003 at 10:06 pm Mijn werk voor de lokale radio brengt me steeds weer op nieuwe wegen. Zo heeft de provincie Friesland besloten de bestrijding van de vos toe te staan ter bescherming van weidevolgels. Morgen ga ik proberen daarover voor de radio een gesprek te voeren met de beheerder van de website Reinaert. Ook over dit onderwerp bestaan verschillende inzichten.

We hebben hier in de buurt ook vossen, hoewel ik er maar twee keer een heb gezien inde acht jaar dat we hier wonen. Bij het bramen plukken kun je de lagere vruchten maar beter laten hangen, omdat daar een vos tegenaan heeft kunnen plassen. En in die plas kunnen ziektekiemen voorkomen van een ziekte waarvan ik de naam vergeten ben, maar die wel dodelijk is.

Ik wil geen mening

Woensdag 05 Februari 2003 at 9:06 pm Ik ben tegen oorlog. De leiders die de oorlog organiseren zitten in bunkers of op grote afstand. En de echte slachtoffers zijn altijd de gewone mensen. Het is voor mij volstrekt onmogelijk te beoordelen hoe groot het risico is dat Saddam het westen zal bestoken met ziektekiemen en dergelijke. Want dat wil ik natuurlijk ook niet. En het lijkt me voor de burgers van Irak prettiger om vrij te zijn dan te worden onderdrukt. Maar als je gedood wordt door een Amerikaanse bom, of erger: als je familie en vrienden gedood worden en je huis verwoest, was je misschien toch maar liever onderdrukt. Ik ben tegen oorlog.

Eenzaamheid

Woensdag 05 Februari 2003 at 01:02 am Het toppunt van eenzaamheid is een weblog bijhouden en dan zelf reageren op je hersenspinsels. Wat een treurigheid. Ik ga maar slapen.

Nederhoed

Dinsdag 04 Februari 2003 at 11:45 pm Dit is alleen maar een berichtje om eens te kijken of de loglijst van Nederhoed echt werkt.

Topdag

Dinsdag 04 Februari 2003 at 9:28 pm Ik heb vandaag erg veel hits volgens Nedstat. Maar veel daarvan heb ik zelf op mijn geweten door al dat gedoe met het geluid. Maar het lijkt nu in iedere geval te lukken.

Geluid

Dinsdag 04 Februari 2003 at 1:47 pm Ik laat me niet kisten. Klik maar eens hier!

Ja, wat denken ze wel. Maar nu moet je wel de Real Audio Player op je computer hebben staan om het te kunnen horen. Die is gratis te downloaden op www.real.com Er is daar van alles veranderd, maar er moet een gratis speler te vinden zijn.

Probeer anders deze link. Die is wel oud, ik zal hem natuurlijk zelf ook even proberen zo.

Ik had het willen doen met www.soundnails.com maar ik heb werkelijk alles geprobeerd en ik krijg er geen geluid uit. Dan maar zo.

Een huis vol

Zondag 02 Februari 2003 at 1:44 pm Gisteren stond geheel in het teken van de familie B. Het gezin bestaat uit zes personen, zodat ons huis na hun entree geheel gevuld is. In de zomer komen ze altijd een paar dagen logeren en dan bestaat het programma in hoofdzaak uit bosarbeid, buiten spelen en fikkie stoken. Nu brachten wij noodgedwongen veel tijd binnen door.



De andere drie zie je .

Ik bakte patates frites en serveerde daarbij zelfgemaakte hamburgers. Qua groente had de jeugd gekozen voor doperwtjes met worteltjes, de van de Van der Valk restaurants zo bekende tiroliennes. Patat bakken voor acht personen is een behoorlijk karwei. Jan, de oudste B., schilde de twee kg aardappelen. Vervolgens sneed ik daarvan mooie boerenfrieten. Door de aardappelen met een mes in stukken te verdelen en niet met een daartoe vervaardigd apparaat heb je totaal geen snijverlies. Of nog erger: van die donkerbruine flinters in de olie. De frieten worden vier minuten in zonnebloemolie van 160 graden voorgebakken. Niet teveel tegelijk, want dan wordt de olie te koud en de friet te vet. Dan moeten de frieten helemaal afkoelen, hetgeen een paar uur duurt. Het afbakken gebeurt, weer in kleine porties, in olie van 180 graden. Vier minuten is meestal wel genoeg. Heer lijke patat, buiten de deur niet verkrijgbaar. De hamburgers vielen ook in de smaak: platte gehaktballen, maar smakelijk gekruid.

Hannie had Tiramisu als nagerecht gemaakt. Om half acht reden onze gasten de koude nacht in, in de hoop dat ze Idols nog net zouden halen.

Wilde eend

Vrijdag 31 Januari 2003 at 10:18 pm Wij eten graag vlees, maar wel het liefst van zodanige afkomst, dat het donordier een dierwaardig bestaan heeft geleid. Vandaag waren wij bij Lukas Klamer (een tak van de Makro) en we namen een bevroren pak wilde eendenborstfilet mee. Hannie maakte er een portsaus bij en bosbessencompote, alsmede zuurkool met aardappelpuree. Het was een heerlijke maaltijd, zeker toen ik al bij de eerste hap een hagelkorrel in de mond kreeg, zodat we zeker wisten dat we met echte wilde eend te maken hadden en niet met een in een kooi opgefokte soort. Maar ja, zeggen sommigen dan: die eend heeft dan wel vrij rond kunnen vliegen, maar op een bepaald moment kreeg ie toch een schot hagel in zijn lijf en hoe lang duurde het vervolgens voordat de Golden Retriever hem had geapporteerd en de jager zijn nek had gebroken? Tsja, dat weten we dan weer niet. En toch was het lekker.

Zo wonen wij

Vrijdag 31 Januari 2003 at 7:07 pm Vorig voorjaar zat de hovenier hoog in de boom, om wat takken af te zagen en hij maakte twee foto's. Die heb ik aan elkaar geplakt, Richard heeft de streep geretoucheerd en nu lijkt het net een panoramafoto.



Links is de garage, in het midden het circa 15 jaar geleden aangebouwde achterhuis en rechts is het uit 1928 stammende arbeidsershuisje, waar gezinnen met tien kinderen in woonden en dan hadden ze ook nog een varken en een geit in huis. Het achter ons huis liggende bos is in die tijd ontstaan als hakbosje, de bewoners stookten met het hout dat daar werd verbouwd. Onze allesbrander brandt alleen maar als het heel koud is en we de gezelligheid rond de kachel zoeken, dus zonder hout zullen we niet snel komen.

Hondenleed

Woensdag 29 Januari 2003 at 11:06 pm Onze hondjes beleven weinig vreugde aan Joy. Des avonds voor het slapen gaan gebruik ik, tegen beter weten en dat van alle raadgevers in, nog een klein stukje kaas. Onze hondjes komen dan uit hun mandje en krijgen ook een stukje mee, hetgeen mijn schuldgevoel toch weer wat tempert. Gisteravond deed ik dat ook en ik haalde Joy erbij uit haar nachtgevang, want anders vond ik het zielig. De drie honden kregen in volgorde van belangrijkheid (van oud naar jong) een stukje kaas uitgereikt. Toen ik vervolgens de kaas aan het inpakken was dook Joy grommend en bijtend in Leentjes nek. Leentje was zo verbouwereerd door deze onverhoedse aanval dat ze nauwelijk reageerde. Ik greep Joy in haar nek- annex rugvel, sleurde met haar een stukje kapsel van Leentje mee en deponeerde het dier in haar nachtverblijf. Ja, dat gaat zo maar niet.

De kooi waarin Joy af en toe moet verblijven omdat ze anders (hoewel ze niet kan lezen) onze boeken verslindt, heeft een deurtje met een door een veer tegengehouden klem. Deze kooi heeft al drie jonge honden doorstaan. Joy heeft vannacht kans gezien het veertje zo te vervormen dat het deurtje openging. Vanmorgen liep ze derhalve door de kamer, zonder evenwel schade te hebben aangericht.

Terug naar Texel

Woensdag 29 Januari 2003 at 10:56 pm De derde ronde van het Amsterdams Kleinkunst Festival wordt al meer dan vijftien jaar gehouden in theater-restaurant Klif12 op Texel. Daar won ik mijn eerste publieksprijs, een zeehondje dat ik Cliff heb gedoopt en dat in mijn studio in de gaten houdt of ik wel goed mijn best doe. En daar moest ik op de vroege zondagochtend vernemen dat de volgende ronde voor mij niet was weggelegd.



Vandaag kreeg ik een mailtje van Cor van Heerwaarden (zie foto), uitbater van Klif12, die mij uitnodigde deze zomer een avond op te treden in zijn theater. Geheel verzorgd en nog geld toe! Ik wist niet hoe snel ik mijn ja-woord terug moest mailen. Er is lekker geen jury bij, dus ik kan ongegeneerd gaan voor de gulle lach.

Bodybuilding

Dinsdag 28 Januari 2003 at 10:58 pm Als ik vertel dat ik wekelijks de sportschool bezoek wordt dat niet altijd door iedereen geloofd. Toch is het zo. Ik doe oefeningen op talrijke toestellen, fiets eens wat of step een stukje. Ook zonnebank en sauna laat ik niet aan mij voorbijgaan. Het mag dan zo zijn dat ik een dikke oudere man ben, ik doe toch ook wel iets om de tempel van mijn ziel nog enigszins te onderhouden. En in de kleedkamer na gedane arbeid is het vaak aangenaam toeven. Samen douchen brengt mensen dichter bij elkaar. In de doucheruimte zelf soms wel te dicht naar mijn zin, maar bij het afdrogen is er altijd ruimte genoeg. En de gesprekken gaan echt niet over anabole steroïden e.d. maar over het echte leven of de politiek. Ik ben nu al een paar jaar op fitness en weet inmiddels dat de meeste mannen die zich daar staan uit te sloven om hun spieren op peil te houden niet onnozel zijn.

Harrie, samen met Saskia eigenaar van de sportschool, gaat dit jaar op voor het Nederlands Kampioenschap bodybuilding. Harrie is een grote, sterke man, die keihard traint en zich aan een zeer streng dieet houdt, in de hoop dat straks de jury hem uitverkiest. Vroeger dacht ik dat bodybuilding een sport voor de dommen was. Daar heb ik spijt van. Harrie is verre van dom. En hij heeft gevoel voor humor en kan heel goed relativeren. Maar de inspanningen die hij zich getroost zijn, net als bij alle topsporters, zwaar en bloedserieus. Ik wil dat hij wint.

Een hond erbij

Maandag 27 Januari 2003 at 11:56 pm Mijn zus gaat morgen voor een dikke week het ziekenhuis in omdat ze geopereerd moet worden. Om ons medeleven zeker te stellen mogen wij op haar hondje passen. Het betreft hier een anderhalf jaar oude Lakeland Terrier van het vrouwelijke geslacht. Het diertje heet Joy en ze is ook inderdaad zeer vrolijk. Overvrolijk zou ik willen zeggen. Eigenlijk is het een ADHD hondje. Bij de attributen die Joy meebracht is een opvouwbare kooi (een bench heet dat in hondenkringen) waar ze af en toe in moet. Dat vind ze niet prettig. Eerst gaat ze een kwartiertje zielig janken. Niet voortdurend, want dan ging ze genadeloos naar een andere kamer, zodat we het niet zouden horen. Dan gaat ze een kwartier ostentatief gemelijk op een bot liggen kauwen en dan gaat ze slapen.

Wij hebben zelf twee hondjes, Cairnterriers. Leentje is een roodharige voormalige dame van elf en Beertje is een achtjarige gewezen man. Leentje is wat je noemt een kattekop in de omgang met andere honden en ook met kinderen. Ze bijt niet, maar geeft haar grenzen duidelijk aan. Dat doet ze ook bij honden die zes keer zo groot zijn en ook die zijn steeds weer diep onder de indruk. Eén keer niet en toen moest Leentje wel heel snel en uitvoerig gehecht worden wegens een paar flinke wonden, maar ze blijft van zich afblaffen.

Beertje is veel goedmoediger van aard. Hij is dol op kinderen, mensen en andere honden en treedt de hele wereld in beginsel onbevangen opgewekt tegemoet. Maar het enthousiasme van Joy gaat zelfs hem te ver. In de tuin wil hij nog wel een stukje met haar hardlopen, maar ook binnen blijft Joy maar in zijn nek happen en als een wildeman om hem heen dansen. Ook al keft hij zeven keer, met zeer opgetrokken bovenlip, Joy weet niet van ophouden. Omdat wij niet willen dat Beertje van pure frustratie toch tot echt bijten of vechten wordt gebracht, grijpen wij dan maar eens in om Joy achter de tralies te plaatsen.

Leentje heeft duidelijk meer gezag. Joy probeert ook haar vruchteloos tot spelen te bewegen, maar doet dat door alvast op haar rug te gaan liggen, ten teken van onderwerping, om vanuit die positie draaibewegingen te maken, vergezeld van uitdagende kefjes en grommetjes. Leentje reageert daar op door zo nu en dan een schelle kef uit te reiken en trekt zich terug. Gezien het klaarblijkelijke ontzag dat Joy voor Leen ten toon spreidt, zijn we minder beducht voor een bekgemeen tussen deze twee. Toch blijven we alert.

Hoewel Joy tot dusverre geen 100ste seconde heeft stilgezeten, zal ik er deze week vast wel in slagen een foto van de drie hoofdrolspelers in dit stukje te maken.

TV Opname

Zondag 26 Januari 2003 at 9:10 pm Zaterdag vonden de opnames plaats voor het programma Ingelijst van RTS, de lokale omroep van Smallingerland. Twee gasten deze keer. Bert Baron vertelde over de plannen die hij vijf jaar geleden had gemaakt voor de herinrichting van he centrum van Drachten. En de heer Gerencer legde uit waarom hj driedimensionale karikaturen maakt. Karikaturen op een kleitablet, in reliëf als het ware. Hij doet dat, ik verklap het maar, omdat hij dat leuk vindt. De gebakken resultaten worden niet verkocht, weggegeven of tentoongesteld: hij houdt ze gewoon allemaal zelf.



Op de foto hierboven zien we cameraman Theo, op cameravrouw Petra.

Endemol

Vrijdag 24 Januari 2003 at 10:12 pm Vandaag was bij de post een brief van Endemol. SBS6 houdt binnenkort audities voor mensen die nogal uiteenlopende kunstjes kunnen vertonen.

Klik op het briefhoofd en je kunt de hele brief lezen. Ik neem maar aan dat iemadn een grapje met me uithaalt, want ik geloof niet dat deze weg voor mij de meest aangewezene is. Bovendien ben ik nog niet helemaal toe aan een volgende jury.

Aanbranden

Vrijdag 24 Januari 2003 at 10:03 pm Om de smaak en de vitaminen van de aardappelen zo goed mogelijk te bewaren, kun je de aardappelen het beste in een pan met niet te veel kokend water leggen en ze dan ongeveer 20 minuten aan de kook houden. Even prikken met een viertandige vork om te controleren of ze gaar zijn, afgieten en opdienen. Om weinig water te kunnen gebruiken is nodig dat het deksel de pan goed afsluit,zodat zo weinig mogelijk water ontsnapt. Ook moet je als het water weer kookt het gas laag draaien. Op het moment dat ik dat had moeten doen werd ik gebeld door een mevrouw die mij 3 tot 10 % korting op Groene Stroom aanbood. Over de afloop van dat project zal ik rapporteren als de offerte binnen is.

Toen ik de telefoon had neergelegd rook ik iets. Ik zette de wasemkap een stand hoger. De gedachte aan aanbranden kwam niet bij me op, omdat me dat zelden gebeurt. Een minuut later rook ik nog steeds iets en stak ik mijn hoofd onder de wasemkap. Pas toen zag ik dat ik het gas onder de aardappelen op driekwart had staan. Nog een geluk trouwens. Ik kon de aardappelen redden door er een stuk af te snijden en ze te bakken (ze waren al aardig in de buurt van gaar). En de pan staat met een beetje sodawater te weken. Komt ook wel weer goed.

Petra en Jellie

Donderdag 23 Januari 2003 at 7:27 pm Petra en Jellie studeren aan de Friese Poort in Drachten een vak dat met televisie maken in verband staat. Wat het precies is willen ze misschien in een reactie wel aangeven. Ze hebben enkele maanden als stagiaire bij RTS Televisie gewerkt en aan die stageperiode komt nu een einde.



Dat betekent dat ze bij de opnamen van Ingelijst a.s. zaterdag, een programma over kunst en cultuur, mij voor het laatst in mijn hoedanigheid van presentator zullen bijstaan. Het is jammer.

Koninklijke Nederlandse Natuurhistorische Vereniging

Donderdag 23 Januari 2003 at 5:30 pm Voor RTS Radio mag ik af en toe een telefonisch interview afnemen. Eén van de leuke dingen daarvan is dat je in kontakt komt met wereldjes die anders verborgen zouden zijn gebleven. De Drachtster afdeling van de KNNV  bestaat 50 jaar. En de landelijke vereniging al meer dan 100 jaar. En ik had er nog nooit van gehoord. Het is een vereniging van veldbiologen, dus niet echt iets voor mij, maar wel goed om te zien waar ook veel mensen zich mee bezig houden.

Optreden op 9 maart

Donderdag 23 Januari 2003 at 10:54 am Op 9 maart a.s. vindt in Amsterdam de Zwartekatdag plaats. Er viel iemand uit en nu mag ik meedoen. Een kwartiertje slechts, maar er zitten 240 cabaretliefhebbers in de zaal, er is pers en er komen impresario's. Je weet dus nooit hoe dit het balletje nog weer verder aan het rollen brengt. Ik ben blij.

Het juryrapport van het AKF

Woensdag 22 Januari 2003 at 1:21 pm Vandaag zat het bij de post. In mijn herinnering was het veel negatiever. Eigenlijk vind ik het zo gek nog niet. Ik zal de opmerkingen eens op mijn gemak herkauwen en zien wat ik ermee ga doen.

"Menno vertelt erg charmant over een man die meestal te laat omschakelt in het leven. Hij doet het met een aangename stem en zeer veel relativeringsvermogen. En dat doet hij te goed. Omdat hij daarmee niet alleen de kwetsbaarbeid weghaalt, maar ook het contrast in zijn programma. Hij is helder in zijn verhaal en in zijn liedjes, hoewel de muziek mag wel wat gewaagder en gevarieerder. En zijn teksten mogen wat minder rijmen. Menno profileert zichzelf als zogenaamde oude zak, bouwjaar 45, maar laten we eerlijk zijn, zo oud is dat nou ook weer niet. Een grote mate van zelfspot is prima als zelfbescherming, maar de jury zou als afwisseling graag een gat in het pantser zien. Want wil iets raken, dan moet het uit de pas lopen, schuren en prikkelen."

Kleur bekennen

Dinsdag 21 Januari 2003 at 3:33 pm

De laatste 30 jaar heb ik altijd D'66 gestemd. Door dik en dun, kun je rustig zeggen. Ik was dat ook nu weer van plan, maar nu die partij zo klein dreigt te worden en het er even echt op aan lijkt te komen, begon ik toch weer te twijfelen. Ik heb de stemtest van Writersblock  nog eens gedaan (de vorige keer stond Groen Links op 1 en D'66 op 2) en nu nog serieuzer en inmiddels alweer met iets meer kennis van zaken. De uitslag is:

PvdA:   69 punten
Groen Links: 52 punten
D'66:   48 punten
SP:   32 punten
VVD:    3 punten

De rest had ik uitgeschakeld (had ik met de VVD ook kunnen doen, maar dat vond ik nog wel grappig om te zien of de test een beetje klopt).

Dit is een historisch jaar, ik ga kleur bekennen en stemmen op de partij van mijn ouders. Zo komt alles toch nog goed. Ik zal later nog eens vertellen hoe ik, toen ik nog erg jong was, in het bestuur van de plaatselijke afdeling van de VVD heb gezeten. En ook hoe ik er toe gekomen ben te folderen voor DS'70.

Foto's

Dinsdag 21 Januari 2003 at 12:02 am Het plaatsen van de fototjes lukt nog niet helemaal, maar dat komt ook vast wel eens in orde.

De fanfare

Maandag 20 Januari 2003 at 11:50 pm

Iedere maandagavond repeteert de plaatselijke fanfare Excelsior. Ik speel in dat gezelschap trombone. Door op de foto te klikken kun je ook mijn naaste collegae zien. Excelsior is niet een heel goed orkest. Ik denk dat iets meer van de helft der leden thuis zelden of nooit oefent. Het gevolg daarvan is dat het niveau betrekkelijk laag is. De meeste leden lijken daar echter geen hinder van te hebben, dus het zal wel altijd zo blijven.

Boswandeling

Maandag 20 Januari 2003 at 11:44 pm

Als het slecht weer is wandelt één van ons met de hondjes. Vaak doet Hannie dat, omdat ze het zelfs wel een beetje lekker vindt om in de regen te lopen. Ze golft ook bij alle denkbare weersomstanigheden. Maar zondag gingen we even samen.




Op de foto (klik op de foto voor een grotere) zie je Hannie met de hondjes Leentje (de rode dame) en Beertje (de donkere heer). Dit is niet ons eigen bosje, maar het bos 500 meter bij ons vandaan, waar we een echte rondwandeling van een half uur kunnen maken. Ons eigen bosje biedt wel een rondwandeling, maar je moet behoorlijk slenteren om er vijf minuten over te doen.

Texel voorbij

Maandag 20 Januari 2003 at 2:21 pm Gisteravond mocht ik optreden ten huize en ter gelegenheid van de verjaardag van mijn vriend Nanne. De twintig aanwezigen vonden het allemaal leuk. Ik voelde bij de glazen wijn na de voorstelling de laatste restanten van de op Texel geslagen wond dichtgroeien en vanmorgen was er zelfs geen litteken meer te zien. Dat was vooral voor Hannie erg prettig, want die was het gezeur zo langzamerhand wel zat. Zei zegt die dingen nooit met dergelijke woorden, maar ziet toch wel kans de boodschap over te brengen.

Uit betrouwbare bron een citaat van een jurylid van het AKF:

"Het gaat er om dat je mensen doorlaat waarvan je vermoedt, iets ziet of hoort, dat ze in een volgende ronde zichzelf kunnen overstijgen. Berekend op het publiek spelen mag niet."

Ik wil niet beweren dat ik als cabaretier mijn hoogtepunt al heb bereikt en hoop me nog wel te kunnen ontwikkelen, maar daar heb ik wel wat meer tijd voor nodig dan zes weken. En ik speel inderdaad zeer op het publiek. Als het publiek niet zou reageren, zou ik er niks aan vinden. Het publiek waarschijnlijk ook niet.

Radio Vreewyk

Zaterdag 18 Januari 2003 at 5:21 pm Iedere week wordt op zaterdagochtend tussen tien en twaalf uur een rechtstreeks radioprogramma uitgezonden vanuit zalencomplex Vreewyk in Drachten. De formule is best aardig: de presentator spreekt met een aantal mensen over min of meer actuele zaken in de gemeente Smallingerland en plaatselijke muzikanten spelen en/of zingen een paar deuntjes. Publiek is welkom, maar meestal zijn er alleen maar enkele aanhangers van degenen die optreden.

Vandaag werd het eerste uur muzikaal opgeluisterd door het zangduo Trochinoar uit Drachten. Fries liedjes met gitaarbegeleiding, niet wereldschokkend maar leuk en goed gezongen. De gasten spraken over de vernieuwing van het ziekenhuis en de kinderopvang. En het tweede uur werd gevuld door een tafeldiscusse met vier wethouders van de gemeente. Ook daar was geen publiek op afgekomen en ze hadden wat mij betreft gelijk. Het was een en al saai geneuzel. Maar ik kreeg niet de indruk dat ze een maandelijkse bijdarge aan elkaar overmaakten en ook van aanranding of plannen in die richting bleek mij niets. Wethouders mogen van mij trouwens best saai zijn, als ze maar goed voor de gemeentelijke belangen opkomen.



Dit is Cor Sipma achter de mengtafel in Vreewyk. Hij bedient de schuiven en ik zet microfoons iets naar links en daarna weer terug.

Spaans

Vrijdag 17 Januari 2003 at 5:20 pm Ongeveer anderhalf jaar geleden besloten we Spaans te gaan leren, om dat in onze voorgenomen vakanties naar Spanje te kunen toepassen in de omgang met de Spanjaarden. Tot dat doel verwierf ik de Assimil zelfstudie methode, bestaande uit een boek en een stapel CD's. Zelfs Hannie, die bij ons thuis de discipline doet, bracht het niet op dagelijks een half uur te besteden aan luisteren en lezen. Ook het kijken naar de Spaanse televisie bracht de taal niet als vanzelf bij ons binnen, dus toen we in oktober met onze nieuwe, zestien jaar oude, Kip Kompakt Spanje bezochten, moesten wij ons noodgedwongen redden met een handzaam gidsje waarin de woorden die we zo nodig hadden zelden voorkwamen.

Vanaf vandaag wordt dat anders. Vanmorgen om negen uur begon de eerste van twaalf lessen Spaans voor beginners. Negen deelnemers, die worden onderricht door Maika. De bedoeling is dat we na die twaalf lessen (en ijverig huiswerk maken natuurlijk) een mondje Spaans kunnen spreken en verstaan. Met name dat laatste lijkt me een wonder, want Spanjaarden praten buitengewoon snel. Maar misschien gaat de schotel toch nog helpen in dit proces.

Lokale omroep

Donderdag 16 Januari 2003 at 9:38 pm Sinds anderhalf jaar doe ik geheel vrijwillig werk bij de lokale omroep in Drachten ( http://www.rtsmallingerland.nl ). Bij de radio verzorg ik eens per week de techniek bij het dagelijkse actualiteitenprogramma en voor de tv presenteer ik een maandelijks programma over kunst en cultuur. En dan werk ik ook nog mee aan Radio Vreewyk, een radioprogramma vanaf lokatie, met gasten en live muziek.

Met spullen mag ik spelen als de uitzending in de studio gemaakt wordt. Een lokale omroep wordt grotendeels bemensd door vrijwilligers en er is altijd te weinig geld beschikbaar voor goede apparatuur. Dat de programma's af en toe wat doen denken aan Radio Bergeijk is dan ook niet verbazingwekkend. Het is amusant te zien welke status sommige mensen denken te ontlenen aan hun omroepwerk, terwijl het aantal kijkers en luisteraars waarschijnlijk in de buurt van de 47 ligt.

Sportschool

Donderdag 16 Januari 2003 at 2:35 pm Vanochtend bezochten wij de sportschool (zoals iedere week) om daar met behulp van allerlei apparaten de spieren en de conditie enigszins op peil te houden. Toen ik enkele belangstellenden moest zeggen dat mijn triomftocht in cabaretland voorlopig was gestrand op Texel werd ik zo overweldigd door het medeleven dat ik slechts door uiterste inspanning een huilbui kon voorkomen. Ik moet hier uit afleiden dat ik de schok nog niet geheel verwerkt heb.



Deze foto werd op het strand van Texel gemaakt (jeetje, wat was het koud) met de vlag van het AKF op de achtergrond. Iedereen is op deze manier gefotografeerd, ten behoeve van promotiemateriaal voor de tournee.

Vreetfreek

Woensdag 15 Januari 2003 at 5:01 pm Een paar weken geleden verkeerde ik in de veronderstelling dat ik een redelijke kans had dezer maanden een tournee langs enkele kleine theaters te mogen maken. Omdat ik geen zin had tussen soundcheck en aanvang altijd pizza te moeten eten bestelde ik via de boekhandel te Oosterwolde het boekje Waar eet Freek in Sneek. In dat boek staan routebeschrijvingen naar 104 theaters in Nederland, de parkeermogelijkheden en de restaurants nabij de theaters. Reuze handig. In theaterkringen wordt dit meesterwerkje ook wel de Vreetfreek genoemd. De theaters waarin de tour van het AKF zich afspeelt staan er echter overwegend niet in, dus ik had er weinig aan gehad. Toch zal ik het boekje koesteren, want als ik straks mijn eigen tournee maak speel ik toch bij voorkeur in de wat grotere theaters, die wel in dit werkje staan vermeld. Van wat ik wil kan ik wel altijd blijven dromen.

Schotelontvanger

Woensdag 15 Januari 2003 at 4:59 pm Omdat we zo landelijk wonen dat kabeltelevisie hier waarschijnlijk niet tijdens ons leven zal worden aangelegd, namen we in december 2001 toch maar een schotel. We zouden dan, althans zo luidde mijn aankoopargument, vanzelf Spaans leren door naar de Spaanse televisie te kijken. Dat is niet, gelukt, zodat we vrijdag beginnen met een Spaanse cursus in een klasje, maar dit terzijde.

De leverancier van schotel en decoder moest nog een klein kastje erbij plaatsen om ook de ontvangst van een tweede satelliet mogelijk te maken. Bij nader inzien nogal onzinnig, want 500 zenders is echt te veel om regelmatig naar te kijken. Maar goed, besteld is besteld. Daarnaast stond in onze tuin nog een antennemast van ruim tien meter, waarmee we Nederland 1, 2 en 3, alsmede Omrop Fryslan konden ontvangen. Dat was wel handig, want als je iets bekijkt via de schotelontvanger, kun je niet tegelijkertijd een andere programma opnemen en dat kon dan weer via de antenne. En Fryslan is alleen maar per antenne te bekijken. Maar die mast woei om in februari 2002. Ik bestelde bij de leverancier van de schotelinstallatie een antenne, te plaatsen wanneer hij het schotelprojekt zou afronden. Met een goed gevoel voor timing belde de man in oktober op om een afspraak te maken, maar toen waren we net in Spanje. Vandaag heb ik hem opgezocht in zijn winkel en onze hartelijke banden nog eens aangehaald. Hij heeft beloofd nu gauw te komen en plaatst dan ook meteen een FM antenne, zodat we Radio 4 ook goed kunnen ontvangen. Overigens heeft hij ook nog steeds geen rekening gestuurd voor de schotel en de tuner die we nu al ruim een jaar gebruiken. Het landleven is soms wel erg rustig.

Gestaag herstel

Dinsdag 14 Januari 2003 at 5:47 pm Mijn geest herstelt zich gestaag van de teleurstelling en ik ben al volop bezig met ideeën voor nieuwe liedjes en verhaaltjes. Ik heb mijn oude leerboeken jazzpiano maar eens uit de kast getrokken, om al spelend weer nieuwe impulsen te krijgen. Want eerlijk is eerlijk, een volgend liedje lijkt op het vorige, voordat je er erg in hebt.

Hoog water

Dinsdag 14 Januari 2003 at 5:42 pm Als het erg hard regent treedt onze vijver weleens buiten zijn oevers. Meestal staan dan de weilanden hier in de buurt ook voor een deel onder water, zodat de ruimte voor de schapen steeds minder wordt.

Klik voor een foto van de volle vijver. Als je goed kijkt zie je rechts naast de vijver onze hondjes staan.

Plaatjes kijken

Dinsdag 14 Januari 2003 at 01:19 am Als ik het allemaal goed heb gedaan kun je enkele foto's die ik op Texel maakte zien als je http://home.tiscali.nl/mennonicolai/nieuwe_pagina_2.htm op deze link klikt. En als het niet werkt kom ik er morgen op terug.

Teleurstelling en opluchting

Maandag 13 Januari 2003 at 5:05 pm Na een nacht van elf uur stond ik doodmoe op. Hannie was inmiddels ziek geworden (verkouden en hoofdpijn) en mijn verdriet stond nog stevig overeind. Dat ik die vermoeiende en natuurlijk lang niet altijd alleen maar leuke tournee niet mag meemaken heeft ook wel positieve kanten. Nu kunnen we al wat vroeger in het jaar naar Spanje vertrekken en kan ik flink wat tijd besteden aan het schrijven van het avondvullende programma. Maar dat ik ben afgewezen doet ook pijn, laten we daar maar niet omheen draaien. Als het juryrapport er straks op schrift is zal ik het met jullie delen en er mijn, alsdan wat minder emotionele reacties bij vermelden. De repetitie van de fanfare vanavond heb ik afgezegd en Hannie en ik gaan lekker onderuit gezakt drie uur kijken naar The Lord of the Rings, die ik op DVD heb gehuurd. Het geluid hard uit de speakers en genieten maar!

Morgen ga ik een paar foto's op het web zetten. Ik denk dat ik dat in mijn privé homepage verwerk, maar dat zie je wel als je weer eens langs komt.

Winnen en verliezen

Zondag 12 Januari 2003 at 1:19 pm Winnen is leuker dan verliezen. Op donderdag 9 januari speelde ik op Texel mijn programma van 25 minuten. Het publiek liet vrij snel merken het leuk te vinden, zodat ik er echt plezier in kreeg. Ik was tevreden, Hannie en Peter waren tevreden en het publiek ook, want ik kreeg de publieksprijs. Dat was dus heel prettig. Zaterdagavond speelden de laatste vier kandidaten, waarna de jury zich terugtrok voor langdurig beraad. En ik behoorde niet tot de zes die met de tour mee mogen doen. Teleurstelling, verdriet, afgunst, woede, onbegrip en drankzucht maakten zich van mij meester. Vooral de drankzucht liet ik blijken, terwijl ik de winnaars feliciteerde. De komende dagen zal ik nog veel rapporteren over de gebeurtenissen op Texel. Nu is de vermoeidheid zo groot, dat ik maar beter kan gaan slapen.

Zuurkool

Dinsdag 07 Januari 2003 at 1:18 pm Omdat leven en eten veel met elkaar te maken hebben af en toe een snel recept. Zet zuurkool met wat witte wijn, appel, kummel en peper op het vuur en breng het aan de kook. Vuur klein. Maak aardappelpuree. Als de puree klaar is, geldt dat evenzeer voor de zuurkool. Verwarm de oven voor op 200 graden (waar zit het gradenteken?). Open het pakje Katenspeck. Rol plukken zuurkool in een plak Katenspeck, tot het op is (het spek of de zuurkool). Doe de puree op een ovenvaste schaal en drapeer de rolletjes spek met zuurkool er omheen. Bestrooi de puree met paneermeel of gekruimelde beschuiten en leg er een paar klontjes boter op. Twinitg minuten in de oven en smullen maar. Er kan nog rook worst bij, of wild met portsaus, maar zo is het ook heerlijk. Bedenk bij de hoeveelheid wijn voor de zuurkool of je een tweede fles wilt openmaken om toch genoeg te kunnen drinken. Geniet en drink met volle teugen.

Het begin

Dinsdag 07 Januari 2003 at 1:16 pm

Al anderhalf jaar kijk ik regelmatig naar Bieslog. Sinds enkele maanden lees ik ook regelmatig de weblog van Merel Roze en nu wil ik het zelf eens proberen. Voorlopig worstel ik nog even met de techniek, waarbij ik overigens de best denkbare hulp krijg.

Zo zie ik er uit. En zo oud ben ik ook inderdaad. Niettemin mag ik donderdag 8 januari a.s. meedoen aan de derde ronde van het Amsterdams Kleinkunst Festival. Er zijn nog 12 van de oorspronkelijke 65 kandidaten over, maar zaterdagavond bepaalt de selectiecommissie welke zes door mogen naar de volgende ronde: een tournee door het land. Ik durf niet te hopen dat ik daar bij mag zijn, maar ik doe het toch.