Ik teken protest aan: dat ‘heel wat’ is te veel eer. Overigens overweeg ik om nooit meer naar de Friese binnenlanden af te reizen. Het contrast tussen jouw lustoord en de grauwe beton waar ik nu weer vijf dagen op uitkijk (vanaf mijn werkplek, wel te verstaan), is zo schrijnend dat ik het woord ‘heimwee’ zou kunnen gebruiken, ware het niet dat het niet mijn ‘heim’ maar het jouwe is. Noem het een gezonde hoeveelheid jaloezie, die daarmee overigens in het geheel nog geen afgunst is. (de woordenboeken geven mij geloof ik ongelijk, maar ben je met mij eens dat ‘jaloezie’ kan betekenen: dat wil ik ook, terwijl ‘afgunst’ meer is: ik wil het want ik gun het jou niet?) Maar nu in ernst: we hebben de cultuurschok Hoornsterzwaag/Almere heel behoorlijk doorstaan: ik heb de kinderen gisterenmiddag al nauwelijks meer horen snikken en Yvonne begint haar apathische blik al langzaam kwijt te raken en overweegt zelfs al om over een paar dagen weer eens iets in de keuken te gaan doen.