Saroma
Donderdag 17 Juli 2003 at 11:12 pm.Een jaar of 45 geleden kregen wij als toetje regelmatig karnemelksepap met stroop. Dat werd geserveerd in hetzelfde bord waaruit wij de maaltijd hadden verorberd. Het was dus zaak de aardappel- en jusresten met zorg te verwijderen, anders werd het een smeerboel. Op hoogtijdagen werden wij wel eens getracteerd op Saroma. Als dit poeder met melk werd opgeklopt ontstond er een puddingachtige substantie die wij heerlijk vonden. Aardbeiensmaak was bij onze moeder favoriet, dus die smaak kwam het meest aan bod. Dat ze gelijk had! Ik geef nog steeds de voorkeur aan een aardbeien-milkshake. Dat moet daar wel vandaan komen.
Wij eten nu eigenlijk alleen maar toetjes als we gasten hebben. En dan is het ook meteen chocolademousse, citroenbavarois, Omelette Sib?rienne, flensjes met Amaretto, bitterkoekjespudding of ijs met iets er op. De Irish Coffee doet het in bepaald gezelschap ook altijd goed. Maar gewoon yoghurt, of vla komt hier eigenlijk alleen in huis als er kinderen logeren die dat verlangen.
Vandaag viel mijn oog toevallig op Saroma. Het bestaat nog en ik kocht een pakje met frambozensmaak. Het was niet meer zo lekker als vroeger. We zijn verwend.
zeven reacties
Heb vandaag stan twijfelen of ik een flesje “Old Spice” zou kopen…
Terrebel (E-mail ) (URL) - 18-07-’03 21:02Ik deel deze herinnering, een van de meest penetrante uit die periode. Thuis kregen we altijd een nieuw bord voor het nagerecht – er was altijd een nagerecht, nu alleen maar op verjaardagen – maar uit logeren bij een familie op Marken, waar we regelmatig kwamen, slaagde ik er nooit in mijn bord zo schoon te schrapen dat de smaak van aardappelen en gestoofde peertjes niet vermengd raakte met de vanillepudding. Keer op keer op probeerde ik het bord nog schoner te schrapen, maar tevergeefs. Er is niets ergers dan aardappelen met pudding en tot overmaat van ramp moest je je bord ook nog helemaal leegeten. Uiteindelijk besloot ik voor het nagerecht te bedanken. “Neen, dank u wel, zei ik beleefd, ik ben voldaan”. Maar dat hielp niet – flatsch! lag er een klodder vanillepudding op mijn aardappelresten. Om nooit te vergeten.
Joost Stories (URL) - 18-07-’03 21:28Waarom zo veel moeite doen, alles gaat toch door ??n gat naar binnen toch?
Hans B. te Z. (E-mail ) - 19-07-’03 08:57Wij kregen “vroeger” bij oma altijd klopklop. Een soort instant slagroom als ik me dat goed herinner. Niet te eten, en je zet het je gasten ook niet voor, je kleinkinderen daarentegen…..
Roelof - 20-07-’03 00:35de grap is dat je ook heel goed saroma smaken kan mengen, zeker meerdere vruchten is erg aantrekkelijk.
Pieter - 23-07-’03 14:54Onze kruidenier ging de saroma met een hamer te lijf als deze te ver over de datum was en ik door mijn moeder terug werd gestuurd omdat we van dit harde pakje geen pudding konden kloppen. Onze kruidenier wist er toch nog een creatieve wending aan te geven… (zie: Cor en het pakje saroma op http://www.doordraven.nl)Ik hield vooral van banaan. Later heb ik er de kinderen van mijn ex eens mee willen verrassen, maar de chemische smaak kon hen niet bekoren.
doreloor (URL) - 19-08-’04 15:43Ik ben nog maar jong, maar ben ook niet anders gewend.
Vla uit het diepe bord waar ook je warme maaltijd in had gezeten.
Geen enkel probleem mee, daarvoor lik je je bord toch af :)
En als we eens Saroma hadden aten mijn vader en ik het lekker uit de schaal waarin het klaargemaakt was. John Moir (warm) aten we direct uit de pan ;) Ik blijf het heerlijk vinden.
Mijn vrouw en schoonmoeder daarentegen vinden het maar een chemisch troepje.
Ach ja, je moet toch ergens aan dood gaan grin
FF (URL) - 16-01-’05 22:52