« Handicap | Home | Voor Merel »

Asociaal

Zaterdag 21 Juni 2003 at 11:41 pm. Eigenlijk ben ik vrij asociaal. Mijn dierbaren zullen dat graag erkennen. Als ik in een gezelschap kom met mensen die ik niet of nauwelijks ken, zoals dat op verjaardagsbijeenkomsten wel het geval is, voel ik mij ongemakkelijk. Verlegenheid speelt een rol, maar ik heb vooral geen zin om te praten met mensen die ik daarna toch nooit meer zal zien. Of misschien over een jaar op die verjaardag weer, maar ik beoefen mijn asocialisme op professioneel niveau, dus dan ben ik ze toch weer vergeten.

Ik praat uitsluitend met familieleden en vrienden. Op zeker moment is men uitgepraat. En dan wil ik eigenlijk wel weer naar huis. Maar ik wil niet altijd als eerste weggaan, omdat ik dat onaardig vind tegenover gastvrouw en/of gastheer. Dus blijf ik nog even. Nu is mijn gezicht in ruststand niet al te vrolijk. Ik zou bijvoorbeeld een uitvaart kunnen leiden, zonder daar een speciale blik voor op te zetten. Maar als ik daar zo zit en eigenlijk wel naar huis zou willen, komt er een stil verdriet in mij. Verdriet, omdat ik de mensen om mij heen best het plezier zou willen doen het leuk te hebben, maar dat lukt niet meer. En hoe ik er ook tegen vecht, op dergelijke momenten zie ik er uit als iemand die net heeft gehoord dat er iets heel ergs is met zijn auto. Als mijn dierbaren dan gaan vragen of er iets is weet ik dat het toch maar beter is dat ik vertrek. Het afscheid is vaak nog enthousiaster dan de begroeting. Ik heb er alle begrip voor.

drie reacties