« Blogrolling | Home | Veulentje »

Weg

Woensdag 07 Mei 2003 at 8:57 pm. Jongens waren we, maar aardige jongens. Na de afscheidsborrel geraakten wij met een groepje doorzetters in een Amsterdams café. Wij dronken nog een glas en verzekerden elkaar gedurig hoe goed wij het toch wel samen konden vinden. Wij raakten elkaars bovenarmen veelvuldig aan en het vocht in onze ogen werd niet alleen door de rook veroorzaakt, maar getuigde van oprechte mannenliefde. De melancholie die ons collectief beving, was van het dorstige soort, waar de uitbater van de gelegenheid wel raad mee wist.

Toen wij het etablissement betraden, stond op de hoek van de toog een oudere man rustig een klaartje te gebruiken. Hij volgde onze gesprekken met kennelijke belangstelling, maar mengde zich er aanvankelijk niet in. Toen wij vervielen in een nadenkend stilzwijgen, nam hij het woord. 'Laat u zich vanavond maar eens geheel gaan, heren, want vanaf morgen zult u elkaar nog slechts.sporadisch en bij wijze van toeval ontmoeten.' Hij beschouwde onze belangstelling als vanzelfsprekend, aanvaardde een vers borreltje en vervolgde zijn betoog, 'Ik heb diverse malen afscheid genomen, hartelijk hoor, nooit met een verkeerd woord, maar als ik me kon verbeteren moest ik dat doen, anders was ik een dief van mijn eigen portemonnaie. Maar ik ben nooit meer teruggegaan naar een vorige baas en met ouwe collega's heb ik ook nooit meer contact opgenomen. Weg is weg, zei ik altijd.

Toen ik pas bij mijn eerste baas was, ging de boekhouder met pensioen. Een paar weken na het afscheid kwam hij nog eens langs, met een appeltaart, maar niemand had eiigenlijk tijd voor hem, dus hij droop al snel weer af. Dat zal mij nooit gebeuren, dacht ik toen, en daar heb ik me aan gehouden. Daardoor zijn mij veel teleurstellingen bespaard gebleven. Als je ergens weg bent, heb je mekaar niks meer te vertellen. Je hebt het eigenlijk al die tijd alleen maar gehad over die vervelende chef die je samen had, of dat leuke meisje in de kantine, maar die laat je ook achter, dus waar moet je nog over praten.' Toen hij uitgesproken was, rekende ik af, nam afscheid van mijn beste vrienden en liep naar de tram. 'Weg is weg', dacht ik.

vijf reacties