« TV Opname | Home | Bodybuilding »

Een hond erbij

Maandag 27 Januari 2003 at 11:56 pm. Mijn zus gaat morgen voor een dikke week het ziekenhuis in omdat ze geopereerd moet worden. Om ons medeleven zeker te stellen mogen wij op haar hondje passen. Het betreft hier een anderhalf jaar oude Lakeland Terrier van het vrouwelijke geslacht. Het diertje heet Joy en ze is ook inderdaad zeer vrolijk. Overvrolijk zou ik willen zeggen. Eigenlijk is het een ADHD hondje. Bij de attributen die Joy meebracht is een opvouwbare kooi (een bench heet dat in hondenkringen) waar ze af en toe in moet. Dat vind ze niet prettig. Eerst gaat ze een kwartiertje zielig janken. Niet voortdurend, want dan ging ze genadeloos naar een andere kamer, zodat we het niet zouden horen. Dan gaat ze een kwartier ostentatief gemelijk op een bot liggen kauwen en dan gaat ze slapen.

Wij hebben zelf twee hondjes, Cairnterriers. Leentje is een roodharige voormalige dame van elf en Beertje is een achtjarige gewezen man. Leentje is wat je noemt een kattekop in de omgang met andere honden en ook met kinderen. Ze bijt niet, maar geeft haar grenzen duidelijk aan. Dat doet ze ook bij honden die zes keer zo groot zijn en ook die zijn steeds weer diep onder de indruk. Eén keer niet en toen moest Leentje wel heel snel en uitvoerig gehecht worden wegens een paar flinke wonden, maar ze blijft van zich afblaffen.

Beertje is veel goedmoediger van aard. Hij is dol op kinderen, mensen en andere honden en treedt de hele wereld in beginsel onbevangen opgewekt tegemoet. Maar het enthousiasme van Joy gaat zelfs hem te ver. In de tuin wil hij nog wel een stukje met haar hardlopen, maar ook binnen blijft Joy maar in zijn nek happen en als een wildeman om hem heen dansen. Ook al keft hij zeven keer, met zeer opgetrokken bovenlip, Joy weet niet van ophouden. Omdat wij niet willen dat Beertje van pure frustratie toch tot echt bijten of vechten wordt gebracht, grijpen wij dan maar eens in om Joy achter de tralies te plaatsen.

Leentje heeft duidelijk meer gezag. Joy probeert ook haar vruchteloos tot spelen te bewegen, maar doet dat door alvast op haar rug te gaan liggen, ten teken van onderwerping, om vanuit die positie draaibewegingen te maken, vergezeld van uitdagende kefjes en grommetjes. Leentje reageert daar op door zo nu en dan een schelle kef uit te reiken en trekt zich terug. Gezien het klaarblijkelijke ontzag dat Joy voor Leen ten toon spreidt, zijn we minder beducht voor een bekgemeen tussen deze twee. Toch blijven we alert.

Hoewel Joy tot dusverre geen 100ste seconde heeft stilgezeten, zal ik er deze week vast wel in slagen een foto van de drie hoofdrolspelers in dit stukje te maken.

Eén reactie