Schapen scheren

Hoewel de temperatuur daar niet bepaald toe uitnodigde werden enkele kuddes schapen op 1 juni te Oldebekoop ontdaan van hun warme wollen jas. Wij hadden drie jeugdige stadskinderen te gast, dus het leek ons wel een educatief uitje om dat spektakel te gaan bekijken. Het scheren van schapen gebeurt met een kloek uitgevoerde electrische tondeuse. De mannen die dat klusje klaren hangen in een tuigje om hun rug te sparen.

Af en toe ontstaat bij het scheren wel eens een rode streep op de schapenhuid, maar de dieren slaakten geen kreet van pijn, dus het zal met het leed wel meevallen. En als het laatste restje wol is verwijderd trekt de scheerder het schaap aan één oor omhoog, hetgeen het opstaan van het dier zeer bespoedigt. Ook daarbij werd geen protest gehoord. Wel heb ik kunnen vaststellen dat je om in een commercieel aantrekkelijk tempo schapen te scheren niet een al te fijnzinnige omgang met dieren moet nastreven.

Preuts

Ik heb nooit het idee gehad dat ik preuts ben, althans niet zeer preuts, hooguit een beetje. Zo voel ik me bij een bezoek aan een sauna nooit helemaal op mijn gemak, zodat ik me daaraan ook slechts zelden bloot stel.

Vanavond zag ik in "De wereld draait door" een mevrouw een paar ferme borsten etaleren. Dat moet ze natuurlijk zelf weten. Ook stelde zij Paul de Leeuw in de gelegenheid uit beide borsten te drinken. Dat moeten zij en Paul natuurlijk zelf weten, maar ik had dat net zo lief niet gezien. Die mevrouw is kennelijk niet bepaald preuts, zelfs niet een beetje. Of haar man en kinderen wel preuts zijn zal ik waarschijnlijk nooit weten, maar het zou me niets verbazen als deze mevouw over een tijdje toch spijt krijgt van haar actie, want dit beeld gaat via You Tube ongetwijfeld een eigen leven leiden. Het zal je moeder maar zijn.

Ooievaars

En toen zaten er zomaar vier ooievaars te fourageren in het weiland voor ons huis. Vorig jaar waren het er regelmatig twee, dus we hebben besloten dat ze nu hun twee kinderen hebben meegenomen. Ik kreeg ze niet alle vier tegelijk op de foto.

Eenzaam

Twee weken geleden ben ik begonnen met me uit te schrijven voor vrijwel alle nieuwsbrieven waar ik in de loop der tijd geabonneerd was geraakt. Soms alleen maar door een aankoop en het niet verwijderen van het vinkje bij “Nieuwsbrief”, soms door opzettelijk in te schrijven maar ook af en toe door een spontane actie van de verzender. Het gevolg was dat ik dagelijks vele berichten wegklikte zonder kennis te nemen van de inhoud. Heel af en toe kwam er wel eens een aanbieding langs die mijn begeerte opwekte, maar ik heb alles al, dus daar had ik ook niet veel aan.

Maar twee weken geleden kwam ik plotseling op de briljante gedachte die stroom mails gewoon in te dammen door te zoeken naar de “unsubscribe” knop. En inmiddels begint die actie zijn vruchten af te werpen, met als resultaat dat ik vrijwel geen emails meer ontvang. Mocht de virtuele eenzaamheid me te erg worden dan schrijf ik me gewoon weer in voor een paar leuke.

Slotakkoord

Het was de gewoonte eens per jaar een piano vanaf het balkon van de sociëteit op het plaveisel te werpen. In 1967 mocht ik daarvan getuige zijn. Een piano de stenen trappen van Mutua Fides opslepen was niet heel eenvoudig, maar vele handen maken licht werk, dus het instrument kwam uiteindelijk op het balkon terecht. Daar moest op gedronken worden, zoals destijds op alles gedronken moest worden en dat vrijwel bij voortduring. Op zeker moment viel het besluit dat de tijd was aangebroken afscheid te nemen van de piano en met vereende krachten werd hij over de rand van het balkon gewerkt.

Beneden liep de heer F. Brantinga, die de avond had doorgebracht in een café in de Gelkingestraat en thans, met niet al te vaste tred,  op weg was naar huis. Hij was wel gesignaleerd, maar de jongens meenden dat hij al lang voorbij zou zijn als de piano neerkwam. De heer Brantinga overleed in het ziekenhuis, maar dat was gelukkig pas 34 jaar later. Het slotakkoord van de vlak achter hem neerstortende piano zou evenwel nog vaak in zijn hoofd weerklinken.