Van de gratis beschikbare geneugten van ons Turkse hotel maakte het bezoek aan een Turks bad deel uit. Dat leek me een goede plek om mijn door verkoudheid geteisterde bijholtes te laten openen. Ik had het woord Turks bad nog maar net uitgesproken toen als uit het niets een in een wit pak gestoken functionaris, gewapend met een agenda voor mij stond. Hij bood een massage aan die mijn leven zou veranderen. Omdat ik best eens een ander leven wilde proberen besloot ik de aan dit avontuur verbonden 40 euro te offeren. Ik diende mij in zwembroek, alsmede de van hotelwege beschikbaar gestelde badjas te melden in de gewelven van het complex.
Bij het inpakken had ik achteloos een zwembroek in de koffer gedaan, dat bleek echter een exemplaar te zijn dat ruim 25 jaar nog redelijk paste. Nu omvatte het nog net mijn meest intieme delen, maar er bleef wel zeer veel bloot over. Een leidinggevende sommeerde me de badjas aan een haakje te hangen en dirigeerde me naar een ruimte waar het vochtig en warm was. In het midden bevond zich een stenen plateau waarop talrijke dames en heren lagen, terwijl zij door iemand werden gereinigd.
Ik ging zitten op een stenen bankje naast een bak, waarin warm water stroomde. Uit die bak moest ik met behulp van een schaaltje water scheppen en dat over mijn gestalte gieten. Vervolgens kwam de leidinggevende aanlopen met een jeugdig en fragiel meisje, dat ik Thais inschatte. Toen ik haar werd aangewezen als slachtoffer meende ik een zekere verbijstering in haar ogen te lezen, maar dat kan projectie geweest zijn. Zij nam me mee naar de ronde stenen tafel, legde een handdoek neer en nodigde me uit daarop te gaan liggen, aan welk verlangen ik zonder morren voldeed. Het meiske was spaarzaam gekleed, bepaald aantrekkelijk en begon mij in te wrijven met een ruwe washand, voorzien van scrubzout. Om te voorkomen dat ik haar wat al te gretig zou bezichtigen sloot ik mijn ogen en liet mij de behandeling geheel op de tast welgevallen. Na het scrubben werd ik ingezeept en afgespoeld en moest ik op mijn buik gaan liggen.
Mijn armen, benen, rug en billen zijn misschien wat aan de vlezige kant, maar het grootste deel van mijn overgewicht bevindt zich in de buikpartij. Bij het omkeren op de gladde stenen tafel herinnerde ik mij dat Wim Helsen aan een nijlpaard moest denken als hij mij zag. Ik begreep dat nu heel goed. Het liggen op een dikke buik wordt zwangere vrouwen ontraden. Ik begreep dat nu heel goed. Door op mijn ellebogen te steunen was het scrubben en wassen van mijn keerzijde nog net te verdragen, maar een genoegen was het niet.
Het Thaise meisje sprak onderwijl hartelijk lachend met een collega in een taal die ik als Thais inschatte. Waarover zij spraken kon ik gelukkig niet verstaan, maar ik kon me wel wat teksten voor het geestesoor halen. Tot mijn opluchting mocht ik na enige tijd opstaan om even bij te komen in een relaxruimte. Al na korte tijd verscheen het meisje weer aan mijn rustbank, haar slanke leest gehuld in een gebloemd kleedje dat haar vormen niet verbloemde. Ze nam me mee naar een half verduisterde ruimte, waar ik op een massagetafel mocht klimmen. De buikligging was een stuk minder bezwaarlijk dan op het stenen bruidsbed in het Turkse bad en de jonge dame bleek sterke handen te hebben. In de ruimte klonk zachte Turkse muziek en ik begon me al af te vragen of ze mij wellicht tegen bijbetaling een oneerbaar voorstel zou doen, dat ik natuurlijk niet zou hebben aanvaard, maar daar kreeg ik de kans niet voor, want opeens was de sessie voorbij. Gebroken trok ik mijn badjas aan. Mijn bijholtes zaten nog steeds vol.
Deze week mag Maxim Hartman oude tv-fragmenten presenteren bij De Wereld Draait Door. Dat doet hij heel niet onaardig en hij komt zelfs redelijk sympathiek over. Dat is jammer, want ik zou hem eigenlijk het liefste haten.
In 2003 was ik uit een 60-tal gegadigden verkoren deel te nemen aan het Cabaretfestival Cameretten. In dat kader mocht ik optreden voor bijna 1.000 mensen in het Oude Luxor Theater in Rotterdam. Mijn optreden verliep voorspoedig en ik meende dan ook in aanmerking te komen voor de finale. Dat mocht niet zo zijn.
Dat Ronald Goedemondt de finale won verbaasde niemand. Van de andere twee finalisten is sindsdien weinig meer vernomen. En of ik wel tot de nationale cabaret-top zou zijn doorgedrongen als ik een finaleplaats had bereikt is natuurlijk ook nog maar de vraag, maar dat ik die finale niet heb gehaald is vooral te danken aan Maxim Hartman, die voorzitter van de jury was en niet veel aan mij vond, zo vernam ik later van ingewijden.
Ach, het is zoals het is. En volgende week is ook Maxim weer vergeten.
Hoewel ik geen sombere aard heb, ben ik mij zeer bewust van mijn sterfelijkheid. Niet dat ik daar elk kwartier mee bezig ben, maar een keer of wat per week realiseer ik mij dat ik statistisch gezien nog een jaar of 13 mee zou kunnen. Vorige week werd onze nieuwe koelkast bezorgd. De vorige ging na 15 jaar wat minder presteren en dat ook nog ten koste van meer energie dan het nieuwe exemplaar. Het oudje staat nu in de garage, om in de zomer af en toe dienst te doen als extra koeling. En toen de nieuwe op zijn plek stond dacht ik: "dit is mijn laatste nieuwe koelkast." Ja, zo'n gedachte komt dan plotseling bij me op. En zo vlak voor het slapen gaan wilde ik die gedachte even met je delen. Welterusten.
In ons Turkse hotel was een fotograaf actief. Steeds als we naar de eetzaal liepen moesten we hem passeren, bij welke gelegenheid hij ons aanbood een foto te maken die we dan later, want zo was hij ook wel weer, zouden kunnen kopen. Nou hoeven wij niet zo nodig samen op de foto, want mijn oma zij altijd: "Samen op een prentje maakt aan de liefde gauw een endje" en ik neem liever geen onnodige risico's. De fotograaf had evenwel een vriend (of vriendin, daar wil ik even af wezen), met wie ik maar al te graag - en speciaal voor jullie - op de foto wilde.
Voordat we aan boord gingen van de vliegmachine die ons naar Antalya zou brengen had ik enkele toiletbezoeken op Schiphol achter me, in de hoop dat ik gedurende de vier uur durende vlucht niet naar het kleine vliegtuig wc’tje zou hoeven. Die hoop bleek ijdel. Het naar beneden doen van de broek in de beperkte ruimte was een hele opgaaf, maar geholpen door de krachtige aandrang lukte het tijdig. Eenmaal gezeten op het brilletje moest ik mijn hoofd goed bij mijn onderlichaam houden en kiezen in welke volgorde ik mij wenste te ontlasten. Tegelijkertijd plassen en het doen van de grote bah zou zonder twijfel leiden tot smerige randverschijnselen, omdat de beide uitgangen niet samen in het potje pasten. Door uiterste concentratie slaagde ik er in niet te morsen.
Details omtrent mijn reiniging bespaar ik je, maar ik wil wel verklappen dat ik twee maal mijn rechter elleboog geniepig stiet aan de zijwand. Omdat bukken bij gesloten deur niet mogelijk was, moest ik een soort hurkbeweging maken om onderbroek en pantalon te pakken te krijgen, want het leek mij gewenst de toiletruimte geheel gekleed te verlaten, ook al omdat achter de deur enkele stewardessen stonden te beraadslagen. Over de wc in het hotel niets dan lof, maar daarover later meer.
Sides bestaat voor een aanzienlijk deel uit restanten van een ver voorbije tijd. In het nieuwe deel houdt men zich in hoofdzaak bezig met pogingen gouden voorwerpen en namaak horloges te verkopen aan toeristen. En dan zijn er nog enkel horecagelegenheden. In één ervan, Aphrodite geheten, streken Hannie en ik neer voor een kopje Illy en een klein lunchhapje. We hadden nog ruim een half uur voor de bus zou vertrekken, dus dat moest makkelijk kunnen. Hannie koos een cheeseburger en ik kon de verleiding niet weerstaan gebakken inktvisringen te bestellen.
Na een kwartier deelde ik de bediende mee dat wij een bus te halen hadden, zodat enige haast geboden was. En binnen vijf minuten werd de bestelling afgeleverd. Hannie wist niet dat een cheeseburger bestond uit een hamburger met een plak kaas er op, zodat ze de toch al schaarse tijd moest besteden aan het schrapen van de kaas van de ongewenste plak gehakt. Ze schrokte het halve broodje naar binnen en zette koers naar de bus om het gezelschap te melden dat ik er aan zou komen. Inmiddels had ik mij krachtig aan het verorberen der inktvisringen gewijd, zodat ik kort na Hannie’s vertrek kon opstaan om af te rekenen.
De dienstdoende kassier rondde het te betalen bedrag achteloos af op 20 euro, maar om der tijdswille liet ik dat lopen. Ik overhandigde hem een biljet van 50 euro, waarop hij mij twee bankbiljetten toestak en begon met afscheid nemen. Het bovenste biljet was er één van 5 euro, daaronder veronderstelde ik 20 euro, dus ik stelde mijn vertrek nog even uit om het stapeltje muntgeld in ontvangst te nemen dat samen nog eens 5 euro waard was. Opgelucht dat ik niet in deze truc getuind was liet ik nog een euro achter en spoedde mij buswaarts. Na een minuut verscheen voor mijn geestesoog de blik die de kassier mij had toegeworpen toen hij me de bankiljetten overhandigde. Die blik was onderzoekend geweest, dat zag ik nu duidelijk. Tuint hij er in, stond onmiskenbaar te lezen op de, bij nader inzien afzichtelijke en onbetrouwbare tronie van deze weerzinwekkende Turk. Ik pakte mijn portemonnaie om te constateren dat ik niet 25 maar 15 euro had teruggekregen. Ik was als het ware genaaid waar ik bij stond. Teruggaan kon niet meer, want ik was al bijna 10 minuten te laat en de weg naar de vertrekplaats was nog lang en steil. Uitgeput bereikte ik mijn reisgenoten, die mijn verontschuldigingen accepteerden en begaan waren met mijn betreurenswaardige onnozelheid. Turkije komt, als het aan mij ligt, niet in de EU
Renesmurf (Denkt Maxim Hartm…): Een jurylid moet ook een eigen smaak hebben.
En een cabaretmeneer een beetje geluk. Mark (Betalingen via Pa…): Nooit, maar dan ook nooit iets kopen van een msn, hotmail of yahoo e-mail adres.. dit soort gratis m… Renesmurf (De koelkast die m…): Je weet het nooit, en dat moet je toch weten met je levenservaring. Hij kan wel eerder stuk gaan dan… els (Denkt Maxim Hartm…): Troost ‘t een beetje als ik zeg, dat ik geen idéé had wie Maxim Hartman was? Na wat foto-gegoogle ko… Jan B (Denkt Maxim Hartm…): Er is verdomd weinig ruimte aan de top, dat blijkt maar weer. Als het je troost, kan ik je mededelen… Jan B (Op zijn hondjes): Hier waren tot nu toe vermoedelijk daarom geen reacties dat beeld en jouw tekst in geen enkel opzich…
